286. əslində bəzən sənə verdiyim agresif cavablar səni özümə ən yaxın hiss etdiyimdən yaranır. sözümüz çəp gələndə, ya da dəxlisiz yerə məni danlayanda. bəlkə də qeyrisi ilə anlaşa bilməsəm heç səsimi də çıxarmaram. yavaşca uzaqlaşaram o adamdan. bəlkə də məni əkib becərən sənsən deyə bir tək sənə qəzəblənə bilərəm deyə düşünürəm. bir növ agresif müdafiə. dünyaya gətirməsəydin mina koyim. bunlar əslində boş söhbətlərdir. əslini desəm sənə heç vaxt kin saxlaya bilməmişəm. ama elə bil uşaqsan. bu qədər yaşa doymusan, hələ də bəzi məqamlarda özünü sübut etməyə çalışırsan. ya həyatı doğru düzgün yaşamamısan, ya da bu qocalığın bir əlamətidir. nə hissetdiyimizi, nə düşündüyümüzü, arzularımızı heç nə barədə bir kəlmə belə kəsməmişik. xoşbəxtliklərimizdən danışmamışıq, xatirələrini sadəcə qohum ya da dostların ilə paylaşmasın. bir vaxtdan sonra mən də səndən bu barədə heç nə eşitmək istəməmişəm. sən heç marağında belə olmamısan. ama səni çox istəyirəm. öncəliklə uşaq kimi saflığını, həyatın gəldi gedər olduğunu, və bu xaraba dünyada istədiyimiz kimi yaşamaq lazım olduğunu. zəhmətkeş adam olmusan, indinin günündə belə düşünürsən ki, necə bir şey edim ki, işlərimiz daha da böyüsün. yerində saymaq yerinə, qorxmamısan. başın çıxmayan işlərə girişmisən, indi də əziyyətin bəhrəsini görürsən. sənə oxşamaq istəməzdim, amma, deyəsən sən oluram, çünki mən anlamışam ki, insani saflığa ancaq səndən ibrət götürərək çata bilərəm.