890. barmaqlarımı qatlamağa taqətim yoxdur. bu entirini də girirəm ki, biraz özümə əziyyət olsun. dərin oyana bilmədiyim bir yuxuya getmək istəyirəm. nə üçün çalışıram, niyə əziyyət çəkirəm heç bir fikrim yoxdur. sanki bu dünyaya böyük qərarsızlıqlarla mübarizə aparmağa gəlmişəm. axırda nə olacaq heç bir fikrim yoxdur. siqareti də artırmışam, gözləməkdən yorulmuşam. hər gün eyni şeylər, arada ləzzət eliyir, arada özümü öldürmək istəyirəm. çox yorğunam, amma, içimdə böyük bir enerji var. hara xərcləyim? fikirləşirəm ki, yaxşı bi dənə iş görmək olar o qədər şey gəlir ki, adamın ağlına. məsələn bir dənə kofeşop açmaq istəyirdim lap əvvəldən. arada gəlib gedir fikri mənə. sonra nə etməliyəm onu düşünürəm, təmbəllik ağır gəlir sikdir eliyirəm. həm də oturaq bir iş sahibi olmaq istəməzdim, oturaq olmayan iş də insanın ömrünü çürüdür. gərək nə iləsə başımı qatım, bu qubaya salyana getmək olmasın, saatlarla bir işi görəsən, günləri yola verəsən? bilmirəm hərdən ağlıma karikatura çəkmək xəyallarım gəlir. bir müddət çəkdim, sonra başın buraxdım. əsgərlikdə boşluq idi xəyaldan xəyala tullanırdım. belə eliyəcəm helə eliyəcəm. bura gələndə heç nəyə həvəs qalmadı. inanmıram ki, o momenti tutuzdura bilim. insanlara yazığım gəlməsi, xalqdan biri olduğum gerçəyi hər zaman məni dala atan şeydir. bəlkə bu fikirlərdən çıxsam fəhlə baba rollarına girib özümü də yormaram. min cürə fikirlə güləşmərəm. ən böyük problemim yolsuzluqdur. belə baxanda o qədər yol var ki, hansını seçəsən yolun sonunda nə olasan? sonu olmayan bir yol ilə sürünməyi seçirəm. yaş gedir, bəzi məcburiyyətlər çoxalır, üstümə söyüş kimi gələn sözatmaları demirəm hələ. hərdən fikirləşirəm bu dəqiqə niyə burdayam ala? doğru seçim etmək çox önəmlidir. bizim əlimizdən tutan olmadı, indi də boz dağın arxasındakı çayxanada nərd atan yerdə tutulmuşuq iki qardaş dənizə gedirik söhbət həll eləməyə. su da az içirəme bəlkə ondandı yorğunluq. nəysə bu qədər dediy güldüy indi biraz siryoznu bir şeylər yazım, qaralıyım dedim. bəlkə bi dənə furqon f10 aldım yığdırıb düşəcəm şəhərin canına. yoxsa bunun üçün yaşamırıq mı?