78. bəzi insanlar həyat qurur.
bəzi insanlar isə həyat daşıyır.

mən ikinciyəm.

anam yataq xəstəsidir.
tək oğulam.
evli deyiləm.
quru maaşla həm evi dolandırmalıyam, həm də xəstə anaya baxmalıyam.

səhərlər işə gedəndə ən ağır şey yorğunluq deyil.
ən ağır şey qapını bağlayıb onu evdə tək qoymaqdır.

adamın beynini içəridən yeyən hiss budur:
“birdən nəsə olar?”

amma yenə də getməlisən.
çünki işləməsən dərman yoxdur.
bez yoxdur.
yemək yoxdur.
işləmək məcburiyyətdir, seçim yox.

bəzən fikirləşirəm ki, mənim həyatım nə vaxt başladı?
yoxsa başlamadan məsuliyyətin altında qaldı?

hamı “evlən” deyir.
amma heç kim soruşmur ki:
bir insan özünü güclə saxlayırsa, başqa bir həyata necə dayaq olsun?

kasıbçılıq təkcə cib məsələsi deyilmiş.
adamın gələcəyini də kasıblaşdırırmış.
xəyallarını da.
ümidini də.

ən pisi də budur:
bir müddət sonra güclü görünməyə o qədər öyrəşirsən ki, içində yavaş-yavaş çökdüyünü heç kim hiss etmir.