905. Bu gün konsertdə atasıyla yan-yana duran balaca bir qız gördüm. Meydan dolu olsa da önümüzdə bir açıq sahə var idi. Qız onsuz şən şəkildə oynadığımı görürdü və bundan məhrum qalmasını istəmədim. ona gülümsəyib əlindən tutub o açıq sahədə oynamağa başladım. Çox ağıllı, gözəl bir qız idi. Qardaşım deyir elə bil uşaqlığını əlinlə tutub rəqs etmisən. Atası mən və qrup yoldaşımın aurasını bəyənib , qızının gələcəyinə dair verdiyimiz fərqli baxış açısına görə də söhbətimiz daha bir səmimiyyət qazanmışdı. kirayə ev təklifindən tut, qonaqlığa qədər hər şeyi danışmışdı. Düzü, ev məsələsi alınan deyil, amma özümdən balaca bir bacım olmasını həmişə istəmişəm. Deyəsən, olacaq da. Sabah onu dram teatrına aparıram və bilgilərimi biriylə bölüşəcəyim üçün sevincliyəm.

Mən uşaq vaxtı da belə idim, məhəlləyə biri yarım saatlıq da gəlsə onunla danışıb qrupa dəvət edərdim. Ya da sinfin ən sakit uşaqlarıyla söhbət edərdim. Amma böyüyəndə bu fərqlidir. Sanki onu böyüklərin dünyasına dəvət edirsən ya da sən onunla yuxarıdan aşağı yox, eyni səviyyədə bağ qurursan.

Mən o yerlərə tək gedəcəkdim onsuz. Hətta bu gün də konsertə tək gedəcəkdim. Amma birinin mənə qoşulacaq olması sevindirdi. bir uşağın həyatında mənə çox adi görünən bir gün illərlə onun yadında qalacaq. Ola bilsin gələcəkdə teatrı, kitabı, səhnəni, fərqli düşünməyi həmin günlərlə əlaqələndirəcək. Çünki uşaqlıqda insanın zövqlərini çox vaxt ona əl uzadan böyüklər formalaşdırır.
bir insanın dünyası bir az genişlənə bilərsə, niyə etməyim?
Birilərinin həyatlarına toxunuram, amma sanki öz uşaqlığını əllərinlə tutman ayrı bir şeydir.