1. wim wender’in cannes film festivalında palme d’or mükafatına layiq görülən, uzun illər yaddaşımdan silinməyəcək filmi.

Bəzi susqunluqlar təhlükəlidir, biraz soyuq, biraz dərin. Texasın boz çöllüklərində dayanmadan yeriyən bir adam düşünün: hissiz, vecsiz, susqun və yalnız. Bu susqunluq isə özündə dərin bir daxili savaşı, yaraları, kədəri barındırır. Və biz yalnız filmin sonlarına doğru bu adamın görünən susqunluğunun səbəbini anlayır, içində püskürən odu-alovu duya bilirik.

Aralarında sevgilisi ilə bəlli bir yaş fərqi olan bu adamın ondan dəlicəsinə sevməsinə rəğmən ayrı düşməyi, aralanmağı. Hətta övladını, ailəsini, qardaşını tərk edib məcnuntək çöllərə düşməyi. Bu sevgi özündə dərin yaralar, çiyinlərdə ağır yük gətirir ona. Bəlkə elə doğrudan getməliydi, bəlkə də getmək üçün çoxdan gecikmiş biri.

Bəzi hislər var, nə yazaraq ifadə edə bilirsən, nə danışaraq. Yəqinki hər bir kişi hansısa zamanda, hansısa məqamda filmin qəhrəmanı ilə oxşar hisləri yaşayıb: ya yaxına buraxmayıb, ya da ki onun taleyini paylaşıb.

Bu film mənim üçün çox şəxsi filmdir və top 10’luğumda öz yeri var. Həyatımın hər mərhələsində baxaraq adını qoya bilmədiyim qarışıq hislər keçirirəm.