380. Ta ki seni görene kadar mahnısı çalır telefonumda, son 1 ayıma baxdıqda uzun zamandı qanlı bıçaqlı savaşlarımın nəticələrini yaşayıram. inanmazdım ki insan uşaqkən zehnində qurduğu bir obrazı böyüyəndə başqa birində tapa bilər, bilmirdim məsələn niyə məni özünə bu qədər çəkir amma dünən ikimizdə anladıq. O balaca sincab nə qədər yoluma işıq tutub əslində. Birisi olmaq arzusu, zehnimdəki formada bir insan, istədiyim şeylərə əlimin çata bilməsi, kimsə inciyər deyə deyil öz qəlbim niyə qırılır deyə özümü seçdiyim anlar, boynumda anamın tqxdığı görünməz tikanlı zəncirə toxunub hər səfərində biraz daha parçalarını qıra bilmək və bir cüt gözə baxıb o gözlərin içinə çəkilmək. Hamısı bir xəyalı idi o sincabın, bilirəm hələ daha çox şeyıər yaşayacam amma tam bu anda hiss etdiyim birşey var. Yaşayıram, yaşaya bilirəm, nəfəs alıram və havanın bədənimə necə daxil olduğynu hiss edirəm. Hə birdə bir zamanlar cəhənnəmin içində cənnəti yaratmağa çalışırdım , indi o sərpdiyim toxumlardan alov içində kül içində yenidən yaşıllanan çiçəklər var artıq. Bilirəm ki tamamən o cəhənnəm birgün cənnətə dönəcək, hələ kiçik bir rəng belə bu qədər həyatımda yaşamaq hissi verirsə daha çox aydın səmalar olanda necə hisslər yaşayacam təxmin belə edə bilmirəm.
Xəyallar gerçək ola bilir dostlar, önəmli olan cəhənnəmdə yanıb kül olsan da təkrar açabiləcəyin qönçə olduğunu bilmək lazımmış.