3. Heç kim onun əsl adını bilmirdi. Zonada hamı ona sadəcə frekans deyirdi. Çünki illərlə xarab olmuş radiolardan gələn qəribə siqnalları dinləyirdi və əksər hallarda onların ardınca gedib sağ qayıda bilirdi.

Bir gecə Rostok Barında yaşlı bir Duty əsgəri onun masasına paslı bir PDA qoydu və sakit səslə dedi: "Əgər 149.77 MHz tezliyində eyni səsi üç dəfə eşitsən, qətiyyən cavab vermə." Adam bunu deyəndən sonra vodkasını bir qurtuma içdi, ayağa qalxdı və çölə çıxdı. Onu bir daha görən olmadı.

iki həftə sonra Frekans Yantar bataqlıqlarında mutant ovundan qayıdarkən ratsiyası qəfil cırıltı ilə işə düşdü. "Kömək edin..." On saniyə tam sükut oldu. Sonra yenə eyni səs gəldi. "Kömək edin..." Yenə sükut. Üçüncü dəfə də eyni söz təkrarlandı. "Kömək edin..." Səs nə rus dilində idi, nə də ukraynaca. Elə bil yüzlərlə insan eyni anda pıçıldayırdı.

Xəritəsinə baxanda siqnalın gəldiyi yerdə heç bir obyekt görünmürdü. Hətta köhnə Sovet xəritələrində belə oranın yerində yalnız boz rəngli boş bir sahə vardı. Marağı qorxusuna qalib gəldi və o, siqnalın ardınca getməyə qərar verdi.

Təxminən üç saat yol getdikdən sonra ətrafı qalın duman bürüdü. PDA-sı dayanmadan yanıb-sönür, dozimetri isə tamamilə susmuşdu. Zonada sükut... Məhz bu, ən qorxulu hiss idi. Nə canavarlar ulayırdı, nə snorkların qışqırığı eşidilirdi, nə də küləyin səsi vardı. Heç nə yox idi.

Duman çəkiləndə qarşısında nəhəng bir radar qülləsi peyda oldu. Amma bu, Red Forestdəki radar deyildi. Metalı sanki yenicə hazırlanmışdı, elə bil dünən tikilmişdi. Giriş qapısının üstündə cəmi bir söz yazılmışdı: 1993.

içəri girəndə onlarla köhnə CRT monitorunun hələ də işlədiyini gördü. Təhlükəsizlik kameraları aktiv idi. Lakin ekranlarda görünən görüntülər həmin bina deyildi. Hər monitor fərqli bir zamanı göstərirdi. Birində Çernobıl qəzası hələ baş verməmişdi. Digərində Pripyat küçələrində uşaqlar velosiped sürürdülər. Başqa birində isə Monolith döyüşçüləri Rostok Barında Duty üzvləri ilə birlikdə pivə içirdilər. Sanki Zona baş verə biləcək bütün ehtimalları eyni anda göstərirdi.

Son otağa daxil olanda yerdə çoxdan ölmüş bir cəsəd gördü. Üzərindəki geyim... onun öz geyimi idi. Kəmərindəki bıçaq, çantası, silahı... hamısı eyni idi. Cəsədin əlindəki PDA birdən açıldı. içində cəmi bir qeyd vardı: "Bura ilk dəfə gələndə cəsədi görəndə qaç." Bir az aşağıda ikinci cümlə yazılmışdı. "Mən qaçmadım." Sonuncu sətirdə isə belə yazılmışdı: "Sən də qaçmayacaqsan."

Elə həmin an bütün monitorlar eyni görüntünü göstərməyə başladı. Kamerada o özü görünürdü. Amma kamera onu arxadan çəkirdi. Halbuki otaqda heç bir kamera yox idi. Frekans yavaşca arxasına çevrildi. Arxasında heç kim yox idi. Yenidən monitora baxanda isə ekrandakı adam asta-asta başını ona tərəf çevirdi. Onun üzü yox idi. Sadəcə qaranlıq vardı.

Birdən bütün binada həyəcan siqnalı işə düşdü. Dinamiklərdən eyni cümlə təkrar olunurdu: "Müşahidə tamamlandı." Qapılar bir-bir bağlandı. işıqlar söndü. Zona yenidən səslənməyə başladı. Amma bu dəfə səslər çöldən gəlmirdi. Onlar onun başının içindən gəlirdi.

Frekans üç gün sonra Yantara qayıtdı. Heç kimlə danışmadı. Radiosunu satdı. PDA-sını sındırdı. Bir daha heç vaxt heç bir siqnal dinləmədi. Altı ay sonra isə özü də izsiz şəkildə yoxa çıxdı.

Bu gün də bəzi stalkerlər gecələr 149.77 MHz tezliyini açanda həmin səsi eşitdiklərini deyirlər. "Kömək edin..." On saniyə sükut. "Kömək edin..." Əgər üçüncü çağırışdan sonra səhvən cavab versən, bəzən qarşı tərəfdən öz səsini eşidərsən: "Gəlmə... Mən gəldim, qayıda bilmirem."