926. əslində xətt çəkmək çox çətin bir şeydir. adicə nəyinsə üzərindən düz xətt çəkmək istəyəndə əyri gedir. bəlkə də bu bir işarədir. bəzi yaşanmışlıqların da üzərindən xətt çəkmək olmur. ya hardasa ilişib qalır, ya da qəlbinin dərinliklərində beyninə meydan oxuyur. işlərim düz getməyəndə qaçmaq istəyirəm. hara qədər qaça bilərəm ki? bütün yollar eyni şeyləri deyir mənə. elə bir məşğuliyyət tapmaq istəyirəm ki, basdırsınlar məni ora. heç tapmasınlar, 10 il sonra ölü kimi çıxım ortalığa. heç nəyi xatırlamayım. beynimdə o qədər çıxıb bölmüşəm ki, gələ biləcəyim bütün nəticələrə verəcəyim reaksiya belə lazımsız gəlir. sözüm çəp gələndə susuram, danışmaq istəyəndə qaçıram, ağlamaq istəyəndə uzaq yerlərə baxıram. nə qədər uzağa baxa bilərəm ki? hərdən elə səmimiyyətsiz dialoqlar görürəm ki, sonra özümə sual verirəm güya mənim girdiyim dialoqlar tam fərqlidir? ama öz aramızda qalsın, mən fərqli olduğunu hər zaman hiss edirdim. ən azından səninlə danışanda sanki başqa mədəniyyətlərin yoğrultusuna çevrilirdim. içimdə qəribə hiss dayanırdı. sadəcə bir problem var idi, danışa bilmirdim. sənə bəzi şeyləri etiraf edəndə o qədər gec idi ki. özümü heç vaxt bağışlamayacağam bəlkə də. absürd olan isə, ortada heç nə yox ikən özümə etdiyim bu qədər zülüm fırtınasıdır. özümün cəlladı olmaq nə vaxtdan kayf verir amk? hərdən sözlərim bir birini yeyir hərdən isə qanad açıb uçmaq istəyirlər. niyə bu qədər orantısızdır insan övladı? görəsən yolun sonunda bu qədər əzab əziyyətə dəyəcəkmi? görəsən məni səndə aldadan məvhum nə olan şeydir? günəşsizlik içində günəşi axtaran günəbaxan kimi hiss edirəm özümü. günəş gələnə qədər o qədər yağışlar yağdı ki, bu yaralar hər zaman bir tərəfimdə əksik bir şeylərin olduğunu hiss etdirdi mənə.