929. hərdən elə primitiv söhbətlər olur ki, biraz fikirləşəndə dərinliyinə tilov sallayırsan, dua edirsən ki ağır bir şey gəlməsin, onu dartıb çıxartmaq var. əslinə gələndə heç bir şey bəsit və sadə deyil. bəzən insanlar adi məşit söhbətlərindən intihara qədər gedə bilirlər ya da adi işdə olan söz söhbətdən hadisələr baş verir. nə bilim ala 5 manatın üstündə bıçaqlanmalar belə görmüşük. əslində 5 manata görə deyəndə bəsit görsənir ,amma, 5 manatın altında hansı sifətlər yatır fikirləşəndə gör hara gedib çıxırsan. hərdən oturub camaatın dərdinə yanmaq istəyirəm, bəlkə də bekarçılıqdandı, bəlkə də öz dərdlərinlə üzləşməməyin göstəricisidir. qırağa baxanda nə dərdim var ki güya? çox qəribədir bu gün ağladığımız şeylərə sabah gülürük. yoxsa mən padoşam?hadisələrin anlıq təsiri ilə 1 gün sonrakı təsiri arasında niyə bu qədər uçurum var? ona görə böyümüək istəmirəm. olanlara realist gözü ilə baxmaqdansa alverçi gözü ilə baxmağı seçirəm. bunun səbəbi məncə həyatı daha maraqlı etməkdir. insan reallıqlar arasında xoşbəxt olmur. bəlkə də biz xoşbəxt olmuruq. özümüzü pis öyrəşdirmişik yəqin ki. kim istəyət ki gerçək həyatda futbol klubu olsun. gül kimi top elevenimi açıb oynayıram da. uduzmaqdan qorxuruq ya da ki? bəlkə də üzsüz insanlardan qaçırıq. tələb etməyən adamdan elə sikə sikə tələb cavabı gözləyirlər ki. bu günə qədər yaşadlıqlarımdan öyrəndiyim bir şeyi deyim. insan hər halı ilə son ana qədər əlində bir kozr saxlamalıdır. o kozr ki, səni yıxa biləcək bir dalğadan da qoruya bilər, altında əzilə biləcəyin böyük bir beton parçasından da. bəlkə də insanın ən böyük kozrı özünü hər halı ilə azad hiss etməsidir. bunu yıxacaq hər hansı bir qüvvəni təsəvvür edə bilmirəm. bəlkə rə ən böyük kozr insanın olabiləcək hər şey ilə razılaşmasıdır. uduzmasıdır, bunu qəbul etməsidir öz bataqlığında. bir tema var idi, yarışmayan insanı yenemezsin zad :d tam olaraq belə bir şey. uduzmaq nə qədər primitiv səslənir. mən şəxsən hər gün səhər tezdənə gözümü budilnik ilə açmaq istəmirəm. bəlkə də, 2000 model 2.2 dizel ford transit səsini budilnik etməyim bir etirazın göstəricisidir. kaş ki, yuxularımızı qeydə alan bir apart kəşf olunsaydı. onda bilərdik beynimizin içində nələr dönür. bir alkaş ata sözü deyir ki, günün 15-16 saatını necə ayıq başla gəzir bu camaat? nəyin kayfındadılar baş açmaq olmur?