934. o qədər dəyişmişəm ki insan olaraq son bir neçə ildə. 2019dakı halımı qucaqlıyıb bağrıma basmaq istəyirəm, elə az bir yaşda necə bir yüklə tək başıma qalmışdım. tək deyildim kənardan baxanda, ama mənəvi çox yalnız idim, uzun illər boyu normal olmaq arzum idi. oturub ağlayırdım ki niyə yaşıdlarım kimi adi şeyləri özümə dərd edə bilmirəm, niyə mən belə böyük bir problemlə məşğul olmalıyam? elə bilirdim heç bitməyəcək, gün keçdikcə artan bu ümidsizlik məni elə dərin bir depressiyaya salmışdı ki, artıq bu suisidal ruh halımı xarakterimin bir parçası olaraq mənimsəmişdim. bir neçə gün əvvəl bir nəfərlə danışanda daxilən qəmgin olduğumu dedim, o isə buna səbəb olub yəqin deyə bir cavab verdi. belə bəsit bir şey ama mən bu səbəb nəticə əlaqəsində elə itmişdim ki həyatdan bezməyimi adi bir hal kimi qəbullanmışdım. qəribə bir ayılma oldu mənimçün, həyat insana əzab olanda yaşamaq istəmir, əzaba alışdığım üçün sadəcə varlığını unutmuşdum