938. bir siqaret paçkasının ömrü qədər darıxıram. o qədər darıxıram ki, bəzən heç kim ilə diyalogda olmayacağım bir çuxur axtarıram. yeni tanışlıqlar o qədər mənasız gəlir ki. beynimiz niyə hər dəfəsində bu qədər yüklüdür. insan insanı buna vadar edir. saflıqlarla boyanmış bir divar axtararkən, cızmaqaraların içində boğulub gedirəm. elə bilirəm ki, biz bu dövran qarşısında uduzduq. dilimizi kəsdilər, qulağımızı kəsdilər. nə dad ala bilirik, nə də xoş bir şeir cümləsinə agah ola bilirik. pis niyyətli insanlar o qədər çoxdur ki, nə dostluqlar barəsində düşünə bilirik, nə də yoldaşlıqlardan həzz ala bilirik. hərdən heç nə demirsən, eləmirsən. sadəcə seyr edirsən. insanların özlərini necə bazara çıxartdıqlarını seyr edirsən. insan olduğundan utanırsan, qıraqda qalırsan. ad çıxardırsan, hərdən mzəzə obyekti olursan, hərdən müqayisə edilib yenə zəif bənd seçilirsən. tək bir şey bilirsən. vicdanın rahatdır və gecənin səssizliyindın gələn diş ağrısı kimi sızım-sızım sızıldamır. bir tək bunu bilirsən. vicdandan qabağa düşsən nə yazar. beynim bir dəqiqə belə dayanmır. bir kəlimə belə danışsam mənim xeyrimədir ama, səs tellərim titrəyir, böyük bir mənasızlığa qarşı bir-iki cümlə də mən deyim havalarında deyiləm. hərdən ölüm haqqında düşünürəm, axıra qədər gedib çata bilmirəm. hərdən də buralardan bir dəfəlik çıxıb getməyi. bəlkə də ən yaxşısı budur. boğuq bir cəmiyyətin, boğanaq üzvü olmaqdansa, qaçıb getmək o qədər şirin gəlir ki. o vaxtlat deyirdim, qaçmaq nədi, burda qalıb sona qədər mübarizə aparmaq lazımdır, indi özüm də bilmirəm nə ilə mübarizə aparıram. üzərimdə elə bil yük hiss edirəm ki, yatıb durmasam belə boğazıma şaxələnib bir əsr boyu məni boğacaq. canımı qurtarmağın tək yolunu bu zəncirləri qırıb, pozitivlər ölkəsinə qaçmaqda görürəm. məsləhətlərə qoz qoymuram, tapşırıqlar daşşağıma da deyil, vədlərim yoxdur, gözləntilərdən uzağam. onsuz da ən ağrılı olanıdır ölümü bilərək yaşamaq. bu həyata bir də gəlməyəcəyik, ömrümüzü mənasız insanların xışıltısında söndürməməliyik ən azından. adət ənənələrinizi sikim bu arada, poxa dərman olmayan misiyalarınıza hoppanıb uzaqdan yaxından. insanları baxladığınız quruluşa soxum belə də ki. xidmət etdikləri məzhəb tək bir yaradana olsa dər d yarı. biri pula xidmət edir, biri hörmətə, nə bilim ala biri ayqqabıya hörmət eliyib xidmət eliyir, harda lazımlı adamlar var lazımsız şeylərə xidmət eliyirlər. onlar sistem tərəfindən məğlub edildilər, biz də həyatdan aldıq dərin və ləkəli zərbələri. onlar inanmırlar sağalarlar çünki, kirli bir xəstəlik sahibidirlər. biz isə yaraları zövqə çevirmişik, fırlanırıq zamanın çaylarında ömrümüzün axrına qədər dürüstlüyün çaylarında üzürük. yenə də deyirəm, tək xoşbəxtliyim vicdan sızıltısının nə olduğunu bilməməyimdir. bu məna bəsdirmi, bilmirəm, amma, namərdlərin salıb çıxartdığım saxta həvəslərindən yaxşıdır.