7. qorxmaq deyil də, qurtuluşu mümkünsüz can sıxıntısıdı. boğulur adam. tez gözümə yuxu getsin, bu sıxıntını hiss etməyim deyirsən. yatdığın otağın qapısını açıq, koridorun işığını yanıq qoyursan. indi də sanki ordan biri keçəcəkmiş kimi hiss yaranır. qardaşın tualetə gedəcək, maman qazı keçirdibmi deyə son dəfə kontrol edəcək, atan "yuxu siqaretini" söndürüb otağına qayıdacaq...
konkret obraz yaranmasa belə içində bu hisslər olur. fikrin qəfil qonağın yanında qalır. arxanı qapıya çevirib yatmağa çalışsan, nigarançılıq daha da artır. sanki, "birdən keçər görmərəm" kimi birşey..
neçə il əvvəl işdən praqaya göndərmişdilər. qaldığım otel old city-nin 5 dəqiqəliyində idi. bütün gün işdən sonra xeyli gəzmişdim. çox yorulmuşdum. otağıma gəlib dincələcəm deyə sevincək yerimə uzandım. qəfil ağırlıq çökdü. əvvəl anlamadım. şəhərdən sonsuz zövq almışdım, günüm çox xoş keçmişdi, beynimdə yeni planlar var idi, əsil dərin yuxuya layiq idim amma olmurdu. canım boğazımda düyünlənmişdi. o an anladım: təklik mənlik deyil. qala bilmirəm. ən axmaq, əbləh adamla belə paylaşaram otağımı. yetər ki, o duyğunu yaşamayım.
hərdən yalnızlıqdan zaddan danışıb hoppanıb düşəndə fikir verməyin. səmimi deyilik..