3. bergman babanın (bergman mənim babamdır) səssizlik qədər səssiz ağrını təmsil edən filmidir. film ilk dəfədən başa düşülmür, ikinci dəfə izləmək şərtdir. ikinci dəfə izləyərkən götümə sözün bütün hallarında güvənmişdim. amma üçüncü dəfə bu hələki mümkün deyil. ilk səhnədə görünən, uşaqlığımı xatırladan uşağın kimliyini ikinci izləyişimdən sonra başa düşmüşdüm. sifətlərin yer dəyişməsi zamanı istifadə olunan eyni monologlar, yetərindən çox bergmanvaridir. skandinav soyuğunu iliklərinizə qədər işləməsinə səbəbiyyət verir bu film.