50. eslinde xeyli sayıda acı uşaqlıq xatirelerim var, yazsam çox uzun olar, indi en adilerinden birini yazıram, qalanlarından sonra yazaram.
demeli men gencede qalan vaxtları mehlemizde qapıçı qoyurdular meni, pis oynadığımdan da yox, doğrudan yaxşı dururdum qapıçı, 7 yaşında uşaq mehlenin qapıçısı idim, o vaxtdan ele esas qapıçı dururam. neyse, mehlede qapıçı durmaqla filan men onda özümü taffarel hiss edirdim, bir defe getdim qazaxa, kendimize. kendde stadionda yeke oyun gedir, men de şeherde qalan adamam deye tanımırlar meni, amma men qıraqda nece yaxıram, "ala menim kimi qapıçı duran yoxdu, gencede esas sostava girmişem, dehşetem". bütün kend uşaqlarını qıraqda inandırdım, o biri komanda meni qapıçı götürdü. oyun başladı, birinci teketeke top geldi, qaça-qaça çıxdım, hücumçu vurdu, yuxarıdan getdi. qabağa çıxmışdım deye döndüm qapıya baxdım ki, görüm noldu. onda gördüm ki, top üst direye deyib qayıdır. o üst direye deyen top geldi menim sineme deydi ve qol oldu. çönüb baxmadım bele komandaya, tez qaça-qaça çıxdım aradan ki, kend uşaqları döymesinler meni.