sözaltı etiraf
| sözaltı1,130,014 | 2150 | 8941
əjdahalar googlla
suda üzməyə qorxan balıq
Linda Cadell
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 8601 hefte evvel qebul imtahanim var idi. butun heyatima tesir edecek,chox sheyi deyishdirecek imtahan. menimse bu qram vecime deyildi. tanishlarimin,yaxinlarimin buna gore chox heyecanli gunler kechirdiklerine baxmayaraq menim vecime deyildi. getdim,vecsiz formada imtahana girdim,eyni formada da chixdim. neticeler achiqlandi. istediyim yere qebul ola bilirdim. 2 il qebul olmaq uchun chalishdigim yere. amma men buna qetiyyen sevinmirdim,sevine bilmirdim.
bezen,kainati dushunurem. bele boyuk bir kainatda ne qeder kichik ve deyersiz oldugumu. bu mene qismen rahatliq verir. menim yaxshi veya pis olmagim - bu, menim uchun boyuk problem olsa da eslinde menim kimi deyersizdi bu da.
bezense olmek isteyirem,amma qorxuram. yox,olumden qorxmuram. bilinmezlikden qorxuram,bu qeder genc yashda heyatin dadini duymamish,onu dolu-dolu yashamamish ayrilmaqdan qorxuram. daha umidim qalmayib. meni gunu-gunden ichine cheken boshluqdan xilas olmayacagimi anlamaga bashlayiram. evveller umidim var idi,geleceye dair arzularim var idi. bunlar - arzular olmadiqdan sonra yashama isteyimin de yavash-yavash soldugun hiss edirem. belke de,evveller istifade etdiyim aldadicilari,realliqdan qachmagima komek eden dermanlari - antidepressantlari yene istifade etmeye bashlasam her shey evvelki kimi qaydasina dusher. amma men butun heyatimi robot kimi neyese bagli olaraq yashamaq,eslinde olmayan xoshbextlikleri hiss etmek istemirem.
en pisi ise ichimdekileri hech kese deye bilmemeyimdi. ushaqliqdan var olan utancaqligima gore hech vaxt kimlese neyise tam menasi ile bolushmemish, hemishe sehv anlashilmaqdan qorxmusham. bunlari yaza bildiyim yegane yer bu bashligin altidi. yazmaqda meqsedim ise bir iz olaraq qalmasidir. kim bilir,belke iller sonra bu entrymi oxuyub gulumseyib kechecem,belke de ozumle beraber bu entry de daxil olmaqla butun yazilarimi silib iz buraxmadan maddi alemden yox olacam.
god knows -*
etiraf etməliyəm ki, sənin qəlbini qazanmaq üçün çox qəlb qırdım. cəzasını da illər çəkən yalnızlığımla ödədim. bəlkə hələ də ödəyirəm, bilmirəm. bu qədər vaxt sonra sənə yazmağımın səbəbi bir az eqoistliyimdən irəli gəlir, bir az da sənə qarşı marağımın ölməməsindən. məni xatırlaman heç də sevindirici hal deyil. unutmuş olsaydın, daha az əzab çəkərdim.
etiraf edirəm ki, illər boyu yazmadığıma görə özümü qınayıram. ancaq sən də yazmamısan, deməli, tək günahkar mən deyiləm. bəlkə ikimiz də yaratdığımız personajın ləkələnməsindən qorxmuşuq. ən azından, mən sənin xəyal qırıqlığın olmaq istəməzdim.
səninlə yaşaya biləcəyimiz o qədər şey var ikən mən qürurumu üstün tutmuşam. keçən illərimə buna görə yanıram. və bilirəm ki, bir daha olmayacaq, nə belə bir eşq, nə belə bir peşmanlıq. ancaq o vaxt nələrsə yolunda getsəydi, bu gün bu sətirləri yazmamış olacaqdım. sən oxumayacaqsan, eybi yox. mən yazmış olum, yetər.
sonda istəyirəm biləsən ki, sənin üçün hər şeyi fəda edərdim. səninlə bir gün yaşamaq belə mənə illər boyu bəs edərdi. ancaq artıq təkcə özümə cavabdeh deyiləm. artıq həyatımda bir başqası var və öz yaşadıqlarımı ona da yaşatmaq istəmirəm. ürəyin qırılması necə bir şeydir, mən bilirəm. sənə yazacağam, qısa hekayələr, bəlkə bir roman, bəlkə məktublardan ibarət bir əsər yazacağam ki, oxuyasan. ancaq bu qədər. bir gün üzləşəcəyimizi bilirdim, amma bunun belə internet vasitəsilə olmasını istəməzdim. hər nəysə. bunu da oxuyub susarsan hər halda. sən illər əvvəl susmasaydın, hər şey daha fərqli ola bilərdi. ancaq sən susdun və bütün hekayə elə orada başladı.
hələdə gözümü yumanda bu quşun , rəngi, gözləri , mənə yazığ - yazığ, baxışları gözümün önündən getmir. bunu yazaraq nə qədər göt biri olduğumu anlatmaq isdəməzdim ama etiraf inasanın hisslərini biraz da olsa sakitləşdir. bu qədər götlükdən sonra hələ də yaxşı insan olmaq üçün çalışıram. uşaq vaxtı nə üçün belə elədiyimi və hansı hisləri yaşadığımı, necə bu hərəkətləri edərkən vicdanım bir hissəsini parçalamadığını, hələ də anlamış deyiləm.mənə böyük əzab verən bu iyrənc hərəkəttən qurtulmaq isdəmirəm əgər nə vaxtsa bu hisslər məni tərk etsə, onda biləcəm ki , vicdanımı tam mənası ilə itirmişəm.
sabah bakıya iş görüşməsinə gedəcəyəm. cibimdə cəmi bir neçə manat var. iki beşlik , manatlar və qəpiklər. siqaret alsam ola bilsin təkrəqəmli məbləğ qaldı. dostum dedi, səhər mənlə gedərik, onlarla görüşərsən, sonra gələrsən yanıma. sevindim. * yolpulunu da yəqin o verəcək. dedim günortasonra bir kurs var, ora dərsə gedəcəyəm. ona görə də özünə * nazirlikdə işlədiyi halda sumqayıtdan bakıya əlində yemək aparan zəhmətkeş, halal qardaşım və mənə yemək gətir. dedi, gələrsən yanıma, işdə təkəm, oturarıq bir yerdə. həm də ki, özümə yarım iş günü yemək götürmürəm. amma narahat olma, səni qaqan qonaq edəcək.
bu axşam yayın ən ideal gecələrindən biridir, bayırda adamı qısaqolla üşüdəcək qədər sərindir. hətta evə gələndə nazik prostina (döşəkağı) ilə yatarsam mənə soyuq dəyə biləcəyini düşünürdüm. çoxdan vərdiş elədiyim gecələr oyaq gündüzün istilərdə yuxulama rejimimi dəyişməli idim. axı səhər iş görüşməsinə gedəcəkdim. öz özümə dedim bir az internetə baxım, sonra sərindən istifadə edib yataram. açdım sözlüyü, qabağıma molla nəsrəddinin iş görüşməsi əhvalatı çıxdı, sonra onun etirafını, sonra fertilitinin * bu yazar daim itirdiyim birini xatırladır mənə ona görə tanımadığım halda önyarqılıyam ona qarşı inciməsin məndən rumpeltelin * bu yazar psixoloqmudur deyə düşünürəm və b.nın etiraflarını oxudum, öz özümə dedim nolsun ki, sonra həmişə barmaqarası baxdığım etiraf məsələsini düşündüm. və dedim, mən də nəsə yazım * bura qədər olanı və lap aşağıdakıları yazdım ki, gələcək oxucular məni tanımadan topa tutmasınlar. çox dəymədüşər adamam. əslində sadəcə aşağıdakı ağcaqanad abzasını yazacaqdım. aşağıda izah eləmişəm niyə uzun yazdığımı
onu deyirdim axı, bir az internetdə surfing edib yatacaqdım. sən saydığını say, gör fələk nə sayır. axşam evə qonaqlar gəlmişdi. təbii ki, çoxlu adam demək qapının bir neçə dəqiqəlik açıq qalması və ağcaqanadların evə hücumu deməkdir. indi üstümə 3-4-ü birdən hücum edir. bacarırsansa, yat. durdum, yaxşı hava çəkən otaq qapısını bağladım və dərmanı aparata qoydum. gördüm xeyri yoxdur. qalxıb balkonun (setkalı aynabəndimiz var, buna görə də dərman indi effekt vermir) da qapısını örtdüm. xeyri yoxdur. ağcaqanad dərmanı isə valideynlərin otağındadər. fikirli halda bayıra çıxdım. xoşbəxtlikdən, atam dəhıizdə idi. vəziyyəti izah elədim. dedi dərman qurtarmalı idi... son ümidlə dedim bax hələ.. keçdi otağa əlində bir dəstə pif paf gətirdi və bircə ədəd uzadarkən, çoxlu ver dedim bu ciddi işdir. üçünü aldım. həmən aparatdakını çıxarıb yandırdım qoydum külqabıya. ora təzəsini qoydum. sonra o birini yandırdım balkondakı külqabıya qoydum. bəs eləmədim, gigiyena dəyərlərimə zidd olduğu halda otaqda bir siqaret yandırdım.gözlərim tüstüdən acışır, azacıq başım hərlənir. kondisioner yandırmağa əlim gəlmir, düz yatağıma vurur. bu sərin havaya rəğmən süni vasitələr məni lap əsəbləşdirə bilər. otağım yavaş yavaş parnoya dönür. bura indi konkret internet klub iyi verir. bu da sərin havadan mənə çatanlar. indi oturub nəticəsini gözləyirəm * deyə bilərsiniz ki, hə nolsun? bunu deyən yüksək ideyalar axtaracaq adama deyərəm, öz problemlərin özünə bəs eləmirdi, sənin camaatın etiraflarıyla nə işin var idi? indi durub burada sevdiyim qızlara açıla bilməməyimi və özümü daimi yetərsiz hiss eləməyimi mi yazmalıydım.
açığı, etiraf psixologiyası məni həmişə narahat eləyib. inandığım dəyərlərə görə özümü müsəlman hesab edirəm. internet aləmində chat və wap-lardan gördüyüm etiraf bölmələri mənə nədənsə xristianların keşiş yanına gedib elədiyi səhvləri danışması rituallarını xatırladır. özgələrə adam niyə içini açmalıdır problemi ilə tez tez üzləşirəm, özü də bu sözlüyün hesabına. biz öz özümüzə belə deyə bilmədiklərimiz varkən, başqalarına bunu açmağın məntiqi nədir? fikir verirəm, bura yazanlar hamısı daxili nitqdən fərqli, ədəbi, oxunaqlı və şirin üslubda təqdim ediblər. bu isə oxunmaq, bəyənilmək, anlaşılmaq və nəhayət özünü ifadə eləməkdən başqası deyildi. yəqin ki, ən azı, mənim elədiyimə belə ad qoymaq olardı. xülasə, insan eqosu nə qədər qəribə və ziddiyyətlidir
indi siqaretin birini də yandıracam. bu dəfə balkonda. dostlar, mənə uğur arzu edin, çox uzaq ehtimal da olsa, iş görüşməsi yapacağım arkadaş bəlkə də haçansa bunları da oxudu, bəlkə insafa gəldi. mənə görə olmasa da, kimlərəsə görə qərar verərkən, həyatda necə insanların olduğunu düşünərək eləsin. kasıblarla, cibində son manatları olan insanlarla ehtiyat və ehtiramla davranılması gərəkdiyini düşünürəm. * bura qədər oxuyanlar, əməyə qiymət versin
üzv ol