1. michel foucaultnun həbsxaxanların tarixini didim-didim edən sosyo fikirlərdir. kitan fransanın ətrafında fırlanan tarixi faktlarla möhkəmlənir. kitabın giriş hissəsi ağrının təsviri, atasını öldürən damiensın kilisə qarşısında günahını ( cinayətini ) özünə etiraf etməsiylə başlayır. atasının fransa kralı olması və kralsız qalan cəmiyyətin onu cəzalandırma metodikası isə sadə dildə təsvir etsəm belədir: bədəndə müxtəlif açılan yaraların içinə qurğuşun yağı tökmək və çarmıx stilində dört tərfi əhatə edən atların, damiensin ayaqlarına və əllərinə bağlı halda olması və gonk səsiylə o atların hərəkətə keçərək cəzalandırılan insanın parçalanmasıyla başlayır. foucault daha sonra bu şiddət oyunun azalmasını, həbsxana içi maddələrin insanı hansı formada köləyə çevirdiyi açıqlamağa başlayır. cəza bir növ estetikləşir.
digər tərəfdən cəmiyyət və cinayət, oğurluq, təcavüz xəttlərinin cəzaya və insan psixologiyasına yansımasından bəhs edilir.
fransanın moderinləşdikcə cəza strukturunda mülayimləşməsi, dəlixanaların cinayətkar artışıyla nəticələnir. bu hissələr obyektiv fikirlərlə müzakirə olunduğuna görə, subyektivimdən qaçıram.