yazarların həyatdan çıxardığı dərslər

fripp · 2015-06-23

en pis gunun bele qiymetin bilmek lazimdir. heyat mene en pis gunden daha pis gunlerin oldugunu ve hemim gunlerde evvel en pis gun saydigini..

151. Insan çox ağır şeylər yaşadıqda, hər günü kədər içində keçməyə başladıqda çox səssiz birinə çevrilirmiş.

152. Ayrılıq ölümdəndə betərdir. Ölüm qaçınılmazdır, ayrılıq isə o insan səninlə eyni şəhərdə yaşasa belə elə bil onun yox oluşudur və ayrılığın acısı, ağrısı ölümdən qat qat ağır olurmuş.

153. sıça bilməyəcəyin poxu yemə

154. saxtakarlıq. əslində bu mövzu bu ildən çıxara biləcəyim ən böyük dərs olub mənə, istədim bura da yazım.

son 2-3 ildə çox insan tanıma fürsətim oldu, hansı ki, bu insanları son illərdə daha yaxından tanıdım. öncəliklə öyrəndim ki, insanların əksəriyyəti saxtakar, ikiüzlüdür. həyatınızın ən doğru qərarı o insanları yaxınlığı fərq etməzsizin həyatınızdan çıxarmaqdır. zatən çox insan tanıdıqca bir yerdən sonra insanı gözlərinin içinə baxan kimi tanıya bilirsiniz.

əvvəllər düşünürdüm ki, insanları tanımaq üçün onlarla uzun müddət vaxt keçirmək, çox şey yaşamaq lazımdır. indi isə başa düşürəm ki, bəzən insanın bir neçə davranışı onun haqqında illərlə danışa biləcək qədər çox şey deyir.

öyrəndiyim ən mühüm şeylərdən biri də odu ki, əgər bir insan başqasına qarşı rahatlıqla hörmətsiz, nankor və ya saxta davrana bilirsə, bir gün eyni şeyi sənə də edəcək. sadəcə yəqin ki, hələ növbə sənə çatmayıb. bu gün başqasına etdiyi şeyi sabah sənə etməyəcəyinə dair heç bir zəmanət yoxdur. buna görə də hamıdan hər şeyi gözləyirəm artıq.

insanı pis gündə tanıyarlarmış. bunu əvvəllər atam, əmim deyəndə sadəcə bir söz kimi eşidirdim, indi isə nə demək olduğunu daha yaxşı başa düşürəm. hər şey yaxşı olanda hamı yaxşı dost, yaxşı qohum, yaxşı tanış ola bilər. amma insanın başına bir şey gələndə, imkanları azalandа, psixoloji olaraq çətin dövrdən keçəndə fərqinə varırsan həmin "yaxşı"ların.

həmçinin öyrəndim ki, saxtakarlıq həmişə açıq şəkildə görünmür. bəzən insanlar sənə çox yaxşı davranır, amma bunu yalnız onların marağlarını doğrulduğun müddətdə edirlər. bu tip insanlara lazım olduğun müddətdə dəyərlisən, lazım olmadığın anda isə yox. və bu, məncə, ikiüzlülüyün ən ibnə formasıdı.

zaman keçdikcə başa düşdüm ki, insanları sözlərinə görə yox, davranışlarına görə tanımaq lazımdır. bir dəfə yaxşılıq etmək asandır, bir dəfə səmimi görünmək asandır, bir dəfə yanında olmaq da asandır. əsas məsələ bunların hamısını heç bir məcburiyyət olmadan, aylar illər keçsə də eyni səmimiyyətlə edə bilməkmiş.

kiminsə uşaqlıqdan tanıdığın insan olması, illərlə dostluğunuzun olması və ya vaxtilə sənə yaxşılıq etməsi onun hər zaman həyatında qalmalı olduğu demək deyil. insanlara keçmişinə görə yox, bu gün sənə və ətrafındakı insanlara necə davrandığına görə qiymət vermək lazımdır.

yaşım, məsuliyyətlərim artdığca anladım ki, mən də tükənə bilirəm ona görə enerjimi hər kəsə sərf etmək lazım deyil. hər kəsə özünü izah etmək, hər kəsi başa salmağa çalışmaq, hər kəsin səni düzgün anlamasını gözləmək insanı sadəcə yorur.

insanlara şans vermək lazımdır, amma hər dəfə eyni şeyi görüb yenə də başqa nəticə gözləmək mənasızdır. hər insan zamanla xarakterini özü göstərir onsuz da.

mən artıq insanları həyatımda sayına görə yox, keyfiyyətinə görə qiymətləndirirəm. ətrafımda 50 nəfərin olmasındansa, ən pis günümdə 2-3 nəfərin olması mənə daha çox şey ifadə edir.

son olaraq da, əmim demiş saxtakar insanlardan uzaq olun.

Yalnız deyilsən!