11. ümumiyyətlə azərbaycanda çox şahidi oluram ki, valideynlər uşaqlarını məscidə aparırlar.cümə namazlarında uşaqlarla gəlirlər. istər şiə olsun istər sünni olsun. uşaq vaxtından beyin yuyulmasıdır bu. psixologiyaya birbaşa təsir edir. məni də uşaq ikən nənəm aşura günləri məscidə aparardı, qoluma qara bağlayardılar, ələmin altından keçirərdilər. maraqlısıda bu idi ki, sonra böyüyüb ağıla başa çatdığımda nənəmin heç kəlimə şəhadət gətirməyi bilməməsini öyrəndim. insanlar sadəcə şüursuz olaraq toplumla hərəkət edirlər demək. indi də o məscidə gətirilən uşaqlar özlərini başa düşənə kimi şüursuz surətdə ibadət edəcəklər. bəlkə də radikallıqa qədər gedib çıxacaqlar. ailələrin övladlarını öz mülkləri kimi görməyi bizim cəmiyətin ən problemli yeridir. əgər ata uşağına düzgün yanaşsa hörmət etsə uşaq yaşlarından onu dini seçiminə qarışmamağı anlamalıdı ilk öncə. ona ədalətli olmağı, mədəni olmağı, xeyirxah, savadlı və digər müsbət şeyləri öyrətməlidir. xüsusi bacarıqlarını aşkara çıxarmaqda yardımçı olmalıdır. ancaq bizdə əksinədir. öz idealogiyasını, öz inancını övladına sırımaqdır dərdimiz. ona görə uşaq namaz qılanda sevinirlər, həkim olanda sevinirlər.
bakıda türk vətəndaşın bir hərəkəti yadıma düşür. deməli türk vətəndaşı uşaq ilə küçədə ikən onlardan reportaj götürülür. və ondan uşağı da çəkməyə icazə istəyir reportyor. o isə deyir məni çəkin və yayımlayın bir problem yoxdur. amma uşağı çəkirsinizsə ondan icazə almalıyam və üzünü tutur uşağından icazə istəyir və soruşur ki narazı deyilki.
baxın dediyim odur ki yaşl,ı orta nəsil, atalar, analar gərək övladlarına fərd kimi baxsınlar, özlərinin bir parçası, özlərinə xidmət edən əşya və idealogiyalarını davam etdirən bir robot kimi yox. mənim gələcəkdə övladım olsa onu istər ateist istər deist istər gay istər bisexual və s. kimi qəbul etməyə tam hazıram. yetər ki vicdansız, şərəfsiz olmasın