it's only the end of the world



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. 2016 Kanada-Fransa istehsalı, rejissorluğunu Xavier Dolan-ın etdiyi baxılası, rənglər və arxa planların ustalıqla işləndiyi film. Həmçinin, gənc istedad Dolan-ın ən xoşladığım filmidir. Mövzusu çox sadədir, iki ya üç dənə olan maşında keçən kiçik səhnələri çıxsaq, bütün hər şeyin bir evin içərisində cərəyan etdiyini demək mümkündür. Buna görə də sakit sənət filmləri yerinə seçimini action, macəra janrından yana edənlər normal olaraq, bəyənməyib, darıxdırıcı hesab edə bilər.

    Xəstə olan məşhur bir yazıçı 12 ildir yanından ayrıldığı ailəsini görməyə qərar verir. Məqsədi onlara yaxında öləcəyini deməkdir.

    Trailer üçün buradan buyurun :
    (youtube: )


    --spoiler--


    Amma Louis bu qısa ziyarətində ailəsiylə nə qədər yadlaşdığı, bacısıyla böyük qardaşını nə qədər az tanıdığı, eləcə də onun həyat yoldaşıyla daha əvvəl​ heç tanışmadığını xatırlayacaq. Gərginlik və danışası heç bir şeyi olmayan insanlara xas susqunluqlar onları əsir alarkən, evin o qəribə atmosferi sizin də ruh halınıza əks olunur. Qətiyyən insanı gülümsədən bir sonluğu yoxdur. Qapalı məkan qorxusu olan biri kimi boğulmağınıza səbəb olur. Louis-in Suzanne-ə yaşadığı yerə gəlib onu görməsini deməsi çox incitmişdi məni. Çünki ailədə ona ən çox heyranlıq duyan bacısı idi. Elə deməkdə bir ümidimi var idi yoxsa içi boş, amma xoş tutan bir yalanmı demişdi bilmirəm. Həm sonlara doğru havanın açılıb, günəşin parıldaması nə böyük ironiyaydı elə. Heç tanıma şansının olmadığı, amma həmişə qəhrəman kimi gördüyü qardaşına özünü sevdirmə cəhdiylə Suzanne kədərini dərindən anladığım bir obraz idi, azı əsəbini başa düşdüyüm Antoine qədər. Boş və darıxdırıcı görənlərin az olmadığı bu filmi ən dramatik, vurucu filmlər siyahımda ilk yerlərə çəkməyim bəlkə də qəribədir. Amma həm də deyil.


    --spoiler--


sən də yaz!