şair nə tez qocaldın sən



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. bir səməd vurğun şeiri


    Nemətsə də gözəl şer,
    Şair olan qəm də yeyir.
    Ömrü keçir bu adətlə,
    Uğurlu bir səadətlə.
    Görən məni nədir deyir:
    Saçlarına düşən bu dən?
    Şair, nə tez qocaldın sən!

    Dünən mənə öz əlində
    Gül gətirən bir gəlin də
    Gözlərində min bir sual
    Heykəl kimi dayandı lal...
    O bəxtəvər gözəlin də
    Mən oxudum gözlərindən:
    Şair, nə tez qocaldın sən!

    Ovçuluğa meyil saldım,
    Gecə-gündüz çöldə qaldım,
    Dağ başından enib düzə
    Bir ox kimi süzə-süzə
    Neçə ceyran nişan aldım;
    Cavab gəldi güllələrdən:
    Şair, nə tez qocaldın sən?

    Bəzən uca, bəzən asta,
    Ötür sazım min sim üstə.
    Andı yalan, eşqi yalan,
    Dostluğu da rüşvət olan,
    Ürək yıxan bir iblis də
    Üzəvari deyir hərdən:
    Şair, nə tez qocaldın sən!

    Saç ağardı, ancaq ürək
    Alovludur əvvəlki tək.
    Saç ağardı, ancaq nə qəm!
    Əlimdədir hələ qələm...
    Bilirəm ki, deməyəcək
    Bir sevgilim, bir də Vətən:
    - Şair, nə tez qocaldın sən!
    2. Yadımdadı, ibtidai sinifde iken müellimemiz istediyimiz şeiri öyrenmeye vermişdi, bibim edebiyyat heveskarı olduğu üçün ona zeng etmişdim, o da mene bu şeiri demişdi öyrenmeye, o deye deye men de hevesle vereqe yazırdım telem telesik.
    Bütün gece bu şeiri öyrenmişdim, seher de böyük 5 üstegel almışdım.
    Hele de yadımdan çıxmayan gözel şeir.


sən də yaz!