tutunamayan



əjdaha lazımdı   googllalink

    1. Tutunayan uyduracağım, uydura biləcəyimiz başlıq. Kitabı bitirəndən sonra birini uydurmuşdum günlüyümdə dedim onu bura yazım(kitabı heç oxumağa ehtiyyac yoxdu bunun üçün sadəcə uydur bir şeylər). Təbii ki, istərəm başlıqda yazarlarımızın uydurmalarını da görək.

    Səməd Cəlilabadın təklə kəndində, rayonda tibb bacısı işləyən bibisinin köməyi ilə dünyaya gəldi. Körpəliyində çox xəstələndi. 4 yaşında kiçik qardaşının doğulduğu gün anasını və qardaşını itirdi. Sünnət olunmaqdan qorxub ağaca çıxdı və ilk şilləni ona o gün atası vurdu. Atası ikinci dəfə evləndi və analığı tərəfindən hər paltarını kirlətdikcə döyüldü. Vurma cədvəlini heç vaxt öyrənə bilmədi. Məktəbdən qayıdanda nənəsinin vəfat xəbərini aldı. 15 yaşında əmisinin köməyi ilə atası ilə rusyaya işləməyə getdi. 21 yaşında bir fahişə ilə ilk cinsi təcrübəsini yaşadı. Həmin il atasını qaraciyər serrozundan itirdi, tezliklə kəndinə qayıtdı. Yığdığı pulun yarısını atasının dəfnində xərclədi, analığı və ögey qardaşı ilə saratov şəhərinə köçdü. Bazarda işlədiyi yer gürcülər tərəfindən zəbt olundu. Analığının tapdığı qarabuğdayı azərbaycanlı qızla sözləndi. işlədiyi inşaatda təzə suvanmış divar üstünə aşdı, sağ ayağını itirdi, belini və qabırğalarını ağır yaraladı. Kəndinə qayıdan analığını və ögey qardaşını bir daha görə bilmədi. Kirayəsini ödəyə bilmədiyi evindən çıxarıldı. O vaxtdan Saratov küçələrində dilənçilik etdiyi deyilir.
    2. Tərgül 70-lərin ortasında müəllim ailəsində doğuldu. daim qısa kəsilən saçları onu yaşıdları arasında gülüş obyektinə çevirdi. Məktəbə başlayanda atasının hədiyyə etdiyi boyunbağını itirdi. 7-ci sinifə çatanda ailəsi ilə bərabər moskvaya köçdü. Özünə heç dost tapa bilmədi. Hamamda yıxılıb əlini qırdı, Piano dərsləri yarımçıq qaldı. Universitet imtahından 2 dəfə kəsildi. Yaşadığı psixi problemlər onu cəmiyyətdən təcrid etdi. Xəstəxana divarları arasında 7 ay müalicə olundu. Soyuq qış günlərinin birində tibb bacısı tərəfindən otağında ölü halda tapıldı.
    3. Uşaqlıqda hər şey gözəl idi.
    Ana-atası boşandı, anası ilə rusiyaya köçməli oldu. Oxumağı sevirdi, 5-ci sinifdə rus dilində anlamadığı üçün məktəbdən çıxdı. Bundan sonra anası 2 işdə işləyərkən o, qardaşlarına baxmalı oldu.
    17 yaşında nəmli evdə vərəm tutdu. Həkim vəziyyətinin ağır olduğunu, dispanserdə qalmalə olduğunu dedi. O bu sözə baxmadı, daha çox işlədi. Bir müddət sonra daha da ağırlaşdı. Dispanserə getdi, lakin işə də qaçırdı.
    Möcüzəvi şəkildə sağalmışdı.
    18 yaşı olanda qardaşı narkotikə başladı. Qardaşı hər gün "bu gün atacam" adı ilə gəlir, tutması tutanda evi onun başına yıxır, əsəbqarışıq yalvarışla ondan pul istəyir, o da çarəsizlik və qorxudan qardaşını öz əli ilə ölümə yollayırdı.
    Atası onu çox sevirdi. Dözə bilməyib min cür yolla onun yanına gəlməyə çalışdı.
    Görüşəcəkləri gün atası onun gözü qabağında öləsiyə döyülərək şikəst qoyuldu.
    19 yaşı olanda anası sağaldı və yenidən işə yollandı. Anasına arxayınlaşıb qardaşlarını onun ixtiyarına verdi, vətəninə- hələ xoşbəxt olduğu anlarda yaşadığı yerə yollanmağa qərar verdi.
    Dediyinə görə, Bakını, xüsusən də, küləyini, istisini və dənizini sevirmiş.
    Lakin, yenə də lakin.
    Məcbur qalmalı olduğu dayısıgildə kölə kimi işlədilir, ondan bir parça çörək əsirgənirdi, Gecələr mədə ağrısı ilə oyanırdı.
    Sonra bir gün düşündü, iki bədbəxtlik arasından birini seçməli idi:
    Geri qayıdıb zibil qutusundan fərqlənməyən, nəmli, soyuq evə geri qayıdıb 2 işdə birdən işləməkmi, dayısıgildə- isti və gözəl evdə qalıb kölə kimi işlədilmək, aclığa məhkum olunmaqmı?
    Birincisini seçməli oldu.
    Tam geri qayıdacaqkən, son günlərindən birində biri ilə tanış oldu. O biri bütün həyatına çevrildi. Getmədi, evləndi. Sonunda ki, bəyaz gəlinlik geymə imkanı olmasa da, özünü xoşbəxt hiss edirdi.
    Lakin, burada da məhrumiyyətlər, üstəgəl uşaqla, tamamilə onu yerdən-yerə vururdu, özü yemir, uşaqlarına yedirirdi.
    Yeni evə köçdü. Lakin ev hələ ev halında deyildi. Evdə sadəcə döşəmə taxtaları və daş divarlar var idi. Şəraitsizlik, məhrumiyyət, kasıblıq onu yıxmağa çalışırdı. Lakin, inadlı idi. Yıxılmırdı.

    Hər an ürək-damar problemlərindən gedə bilmə ehtimalı varkən, o həmin problemlərin üstünə gedirdi. Obsesivliyi ilə də bir yandan can çəkişirdi. Tutunamamazlıq içində tutunan idi o.

    Hal-hazırda da əməliyyatdan çıxıb,onun haqqında sözlüyə entry yazan şəxsin yanındakı otaqda oturur, deyib gülür, "görürsən, buna da qalib gəldim" deyib qərarlı şəkildə həyata tutunur.

    *
    4. Tutunamayanların hekayəsi hər zaman yarımçıqlıqla başlar. Ya valideynlərindən birini itirər ya da onları bir ömür boyu ayrı görməyə qəbullanmalı olarlar. Uşaqlıqları az hallarda gözəl keçər. Kimsə onları aşağılamağa çalışar. Bu hansısa imkanlı ailənin uşağı ola bilər və ya onların çətinliklə böyüdüyünü görən hər hansı bir kəs. Beləliklə ilk dəfə onlarda qisas hissi yaranmağa başlar. Yavaş-yavaş həyatın üzünü görməli olarlar. Yaş artdıqca heç kimdən asılı olmayan bir insan olmağı qarşılarına məqsəd qoyarlar. Böyüdükcə qürurlu, əzilməz, güclü insanlar olur tutunabilməyənlər. Kənardan nə qədər güclü görünsələr belə gecələr təklikdə nələrəsə görə gözyaşı tökmüşlükləri vardır onların. Amma bu onların güclü olduğunu dəyişdirməz. Ayaq üstə durmağı gözəl bacararlar onlar. Əllərində olan hər şeyin qədrini hər kəsdən gözəl bilər. Hətta sevginin belə. Düzdür sevgi onlar üçün tapılmaz bir şeydir. Bütün ömrü boyu sevgiyə möhtac olur belə insanlar. Həyatlarına sevginin gəlişi tam dəyişər onları. Kimlərəsə görə daş qəlbli, soyuqqanlı biri ola bilərlər, amma öz iç dünyalarında heç də göründüyü kimi biriləri deyil onlar. Bəziləri xoşbəxtliyi tapır, bəziləri isə hansısa ədalətsizliyin qurbanı olur. Təəssüf ki çox zaman əziyyətlə keçən həyatları elə sevgisiz və tənha bitir. Həyat lap başdan onlar üçün keçilməz dərəcədə ağır olur və başladığı kimi də bitir. Çünki tutunamayanlardır onlar.


sən də yaz!