yaddan çıxmayan ifadələr

Bir neçə həftə əvvəl dostlarla getdik M teatrına, adamlar və siçanlar tamaşasına. Ən öndən idi biletlərimiz, mən də açığı bəyəndim tamaşanı, aktyorların ifasını filan. Ama bəzi rolların geyindiyi paltarlar çox uyğunsuz idi. Lenni elə kitabı oxuyanda necə canlandırmışdımsa o cür də geyinmişdi, ama ki corc. Elə bil qaqaşı bu dəqiqə aparıb hansısa mallda ən yeni yaz kolleksiyasına uyğun geyindirib gətiriblər. Çox modern görünürdü və nimdaş, öz dövrünə uyğun paltarlar geyinmiş aktyorların arasında seçilirdi. Oranın qurucusu vidadi həsənov tamaşadan sonra gəldi ki, biz adətimiz üzrə tamaşımızı müzakirə edəcəyik. Başlandı müzakirə, məndən əvvəlki 4-5 nəfər hamı təriflədi tamaşanı gözlənilən kimi, sıra mənə çatanda bəyəndiyimi xoş 1-2 cümlə ilə bildirib dedim ki, corcun paltarı biraz daha öz dövrünə uyğun ola bilərdi, izləyici kimi məni tamaşadan qoparırdı. Vidadi həsənov da qayıtdı ki "varını verən utanmaz". izləyicilər də güldülər, ama əminəm çoxusu anlamadı ki vidadi nə demək istəyir. Nəysə bu cümlə də unudulmaz olaraq qaldı ki, sən demə bunlar bizi tamaşadan sonra müzakirə üçün yox, elə sadəcə tərifləyək deyə saxlayırlar.

barry lyndon

nə filmmiş ala, sonuncu mədəni orqazmımdan keçmişdi xeyli. Hər saniyəsi ayrıca neoklassik üslubda tablodu sanki. cümlələr dəhşət poetik, deyərsən ki, bircə-bircə müqəddəs kitablardan seçib yığıblar. Xarakter inkişafı ilgək-ilgək toxunub, kubrick baba nasaya öyrədib əslində o linzaları necə istifadə etmək lazımdır. Heç az film izləməmiş birisi kimi desəm, həyatım boyunca baxmış olduğum ən gözəl, ən bəyəndiyim ilk 10 filmdən biri. (baxma: ryan o'neal)(bax: stanley kubrick)

sözlük yazarlarının səyahət xatirələri

Bu şanssızlıq yenə buraxmır yaxamı. Dünən tbilisiyə gəldim saat tezdən 3 filan, təyyarədən endim qəşəngcə rahatca. Gördüm nə qədər turist hamısı ağzını ayırıb əlində bolt taksi filan axtarır. Qiymət də mən gedəcəyim yerə gördüm 10dollar civarı bir şey edir. Başladım o biri turistlərə soruşmağa ki gəl birlikdə gedək, 50/50 edək. Lom oğlu lomlar, hamımız onsuz təxmini eyni yerə gedirdik ama istəmədilər. Axırı vurdum taksimi, gedirik. mən gəlmədən 1 2 gün qabaq buranın patriarxı dur kayfı öl. Bu da deşekalı adammış, səhəri bunun cənazəsi şəhərdəmi gəzdiriləcək filan bütün mərkəzi yolları bağlayıb polis. indi düşmüşük şəhərin canına, oradan çıxırıq bura giririk, məhlələri ələk vələk edirik, ama polis də durmayıb, hər yeri bağlayıb. Axırı elə bir yola girdik elə bir yerdəm gəlib çıxdıq ki, elə bil bakıya doğru ceyranbatan yolu ilə çıxıb ələt tərəfdən çatmısan. Çata çatda yenə gördük yol bağlı. Şofirin səbri tükəndi, mənə dedi düş siktir özün get ta. Gürcücə dedi ama tonundan anladım. 2km yol yeridim 2 ağır çanta ilə, özüm də səhəri full istanbul turu etmişəm həmin çantalarla, yorğun arğın. Axırı gəldim çatdım hostelimə, saat 7ə işləyirdi. başımı qoyan kimi getmişəm.

qadın

Dişi cinsiyyətli insan. ilkin halda üzərinə məsuliyyətin və ya gözləntinin qoyulmamasını zəruri hesab etdiyim cins. Ama deyərdim ki, Razılaşdıqları sosial rollara kişilərdən daha məsuliyyətli yanaşırlar. Emosiyalarını da basdırmamaq, rahatca ifadə edə bilmək kimi tarixən formalaşmış supergücləri var. Labüd empatiya qurma bacarığı adlı lənətə düçar olublar. Bu bacarıq da öz növbəsində böyük gözləntilər, böyük gözləntilər isə xəyal qırıqlığı gətirir onlara. Özləri üçün yeni dövrün astanasında böyük dilemmalarda qalan, istehlak mədəniyyətinin israfçı nümayəndələri.
Ağıllısına rast gəldikcə insanın könlünü xoş edən XX xromosomlular dərnəyi üzvləri.
8 martları mübarək.

yazarların çəkdikləri pişik şəkilləri

Mən turşuxanın şəxsi fotoqrafı olaraq paylaşıram sizinlə.



Burada modellik edirdi dndndndnd kopya atası kimi sexy as hell!

içini sikim dedirdən anlar

Gitar çalırdım, qapı qonşu gəldi şikayətə. 50 yaş civarında bir qadın idi, əlləri əsə-əsə, əsəbdən yoxsa qorxudan bilmədim, dili topuq vura-vura xahiş etdi ki, mahnının səsini azaldım. Dedim tamam. Ama davam etdi ki, dünən saat 3də də səs gəlirmiş ama yalandı, mən yatmışdım çoxdan. Opethdən mahnı öyrənirdim ama yarımçıq qalmadı, səsi azaltdım. içini sikim dedirdən şey artıq bu davamlı gələcək şikayətin, böyüyəcək mübahisənin başlanğıcı olması idi. Qadın çox histerik görünürdü, 3cü şikayətində deyəcəm get polisə ver, hansı ki qanunən heç nə edə bilməz. Özü də bunla bir həll tapa bilməyib alternativ şeylər sınamağa çalışsa sadəcə sonu maraqlıdı deyə mən yenə islah olmayacam. Olmayacam dediyim, gitarın səsini özümçün uyğun yerdə saxlamağımdı. Daha az olmayacaq. Qonşu köçə bilər, ya da özünü yandıra. Məni də yandırmağa cəhd edə bilər. Nə edərəm mən də görmək istəyirəm.
Bu da hələ hadisədən əvvəl wp ilə atdığım səsdi.

uşaqlıqda qoyulan ləqəblər

Mənim dramım. Mənə uşaq olanda bir şeir qoşmuşdular(məncə nənəm). Elə uzun bir şey də deyildi onsuz, sadəcə son 2 sətrini xatırlayıram ki, belə bitirdi:
Sallaqdodaq, qazanbaş,
Dolma burun, iynə qılça, düymə göt.

Və bu yadımda qalan son sözlər mənim sezonluq nicklərim idilər. Yay gəlirdi şortik geyinirdim olurdu iynə qılça, məktəb şalvarı geyinirdim deyirdilər düymə göt, başımı harasa çırpırdım olurdu qazanbaş. dolma burun da daimi müzakirə olunurdu, yapaq dolması yoxsa kələm. Ama aralarında biri var ki.. sallaqdodaq. Ən nifrət etdiyim bu idi çünki həqqi də dodağım sallaq idi. Uşaqlıq şəkillərimin əksərində də dodağım sallaq düşmüşəm. Çox tez xəyala dalıb gedən, fikrə qərq olan və açığı düşünməyi sevən uşaq idim. Di gəl dodağım ağır gəldiyindən sallanırdı aşağı. Uzunca mübarizə aparırdım ki, fikrim dodağımda olsun sallandırmayım axırı baxırdım mən necə ben ten olacağımı düşünəndə dodaq sallanıb gedib.

əsəb pozan şeylər

Bizimkilərə ən lazımsız anda lazım olmağım.
Atam-anamın istiqanlı olması və dost tanış məclislərində intensiv iştirakındandır, çox qonaq gələn və qonaq gedən ailəyik. Hər qonaq gələndə - bir çox aspektdən yetəri qədər utanma qabiliyyətli biriyəm, bişən qəşəng yeməklərdən etik normaların limitini azca sürtüb keçəcək qədər yeyəndən sonra məlum ehtiyyacları ödəmə yolunda keşməkeş üz göstərir. Mən də bir qırağa sivrilib, lap deyək ki, böyük bir məharətlə gizlincə ayaqyoluna girib kilidləyirəm qapını ki, sıçım. Hər-halda aktın ümum-bəşəri tərəfi özlüyümdə mənim bu vəziyyətimə qarşı kompromisə getməyə icazə versə də, sosial ankastrem vermir. Gərək tam gizlicə sıçım başqa cür bacarmıram, beləyəm uşaqlıqdan. Elə nədəndir anlamaram, dodomun ucu görünməmiş evdəkilər başlayır məni axtarmağa. Özü də uşaqlıq nickimlə çağıra-çağıra. Cəfakeş qonaqlar da kömək etməyə çalışır "bayaq filan otaqdan çıxdı", "indicə kuxnada gördüm" filan. Yaşadığım situasiyanın utancı və bezginliyi ilə onları birazca da gözlədib taleyimə razı gələcəyim anı gözləyirəm. Axırı ya mənə özümdə güc tapıb "tualetdəyəm" deyəcək qədər rəhm edib vaxt verirlər ki əslində beləsi daha ağrılıdır, ya da ona qədər onsuz da tualetin qapısını açmağa çalışırlar və anlaşılır oradayam. Sonra da bu vacib xəbər bütün evə yayılır ki, daha da axtarmasınlar. Sanki şifonerdə gizlənəcəm günün günortaçağı. "Az sıçırmış dəyməyin, işini görsün çıxanda gedər alar". Hələ çıxanda da anamın evin o biri başından "ora sprey vur" deməyi.. pəh terapiya