uzun cümlələri oxumağa və incəlikləri anlamağa səbrin çatmaması

|

əjdaha lazımdı   googllalink

    1. son vaxtlar düçar olduğum xəstəlikdir.

    sosial mediadan həddindən artıq istifadə * insanda social media anxiety-ə səbəb olur. eyni anda hərşeyi etmək istəyirsən. məsələn komputerdə sözlükdə bir məlumatlandırıcı, uzun məlumat oxuyanda yarısında ani olaraq yeni pəncərədə sözlük postlar bölümü, reddit və ya instagram açıram. daha çox bağlanandan sonra bu virtual insan bağına, insan artıq özünə yadlaşaraq tək məqsədi daha çox sosial mediya dozası almaq olur. gravy bir entrydə deyirdi ki, insanların yalnız 26%-i öz-özü ilə danışır. sosial mediya və orada insan birləşimləri asanlaşdıqca və artdıqca bu faiz get-gedə azalacaq. artıq oturub incəlikləri anlamağa, detalları görməyə səbrimiz çatmır. insan sözünün mənasını dəyişirik. yarı insan, yarı device halındayıq. bəlkə də bu təkamülün bir hissəsidir, amma mən belə olmaq istəmirəm. təbii ki böyük rəsmi tutmaq önəmlidir, amma bütün məsələ detallarda gizli. şüuraltına gedən yol davranışlardakı incəliklərdə gizlidir. özümüzü tanımaq istəyiriksə təkcə böyük rəsmlə kifayətlənməməliyik. sosial mediya istifadəmin minimum olduğu dönəmdə düşüncə dənizinin dərinliklərində sədəfdən inci çıxarırdım. indi isə heç dənizə tilov ata bilmirəm.

    gültekin akın-
    ah, kimselerin vakti yok
    durup ince şeyleri anlamaya

    kalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar
    evler çocuklar mezarlar çizerek dünyaya
    yitenler olduğu görülüyor bir türküyü açtılar mı
    bakıp kapatıyorlar
    geceye giriyor türküler ve ince şeyler

    "memelerinde biraz irin, biraz balık ve biraz gözyaşı
    bir dev oluyorsun deniz deniz deniz
    sisin dere ağızlarından sokulup akşamları
    fındıklarımızı basıyor
    neyleriz kararan tomurcukları
    çocuklarımıza yalvarıyoruz: aç durun biraz
    tecimenlere yalvarıyoruz:
    bir "hotel" bir gizli evlenme az çiziniz
    bir banka az çiziniz bir yalvarma
    bizden size ve sizden dışardakilere

    karılarımızı yolluyoruz tırnaklarını kesmeye ve demeye
    -evet efendim-
    çocuklarımızı yolluyoruz dilenmeye
    bizler gidiyoruz yatağımız tanrıya emanet
    yazların motorlu çingeneleri

    ah, kimselerin vakti yok
    durup ince şeyleri anlamaya

    baba evleri, ilk kez girilen ırmağa dönüş
    toprağa tutku, kendinden dolayı
    kulaklarımızı tıkıyoruz: para para para
    kulaklarımızı açıyoruz: kavga kavga kavga
    sorar belki biri: kavga ama neden kavga
    komşumuza sonsuz balta, karımıza yumruklar içinde
    -bilmiyoruz neden kavga.


    sonra kasabanın cezaevinde
    silgimizi göz önüne yerleştiriyoruz
    günlerimiz iterek genişletiyoruz
    yer açıyoruz karılarımızı düşünmeye
    bizsiz geçen menevşeyi düşünmeye

    durup ince şeyleri anlatmaya
    kimselerin vakti olmasa da
    okulların kadın öğretmencikleri
    tatil günlerini çoğaltsalar da
    kutsal nemiz varsa onun adına
    gözlerimiz için bağlar dokusalar da
    birikimler ve çizgiler gitgide gitgide
    açmaya ilkyaz çiçekleri

    bir gün birileri öte geçelerden
    islık çalar yanıt veririz


    (bax: bu şeiri təzdən oxuyum dedim, amma ona da səbrim çatmadı)


sən də yaz!