31 yazar | 15 başlıq | 73 entry
yenilə | gündəm

#son entrylər 73 yeni entry
#zirzəmi 15 yeni entry

sözlük yazarlarının telefon melodiyaları 13 yazarların portmanatındakılar 6 mükəmməl sözlər 6 sözlükçülərin bu yay ərzində getmək istədiyi şəhərlər 2 şəbi-hicran   bogota   yazarların whatsapp statusları 4 medellin   bursaspor   yazarların portmanatındakılar 6 politically correct 2 mükəmməl sözlər 2 sözlük yazarlarının telefon melodiyaları 8 cendere 3 sözaltı günlük   yazarların ruh halı 2 klipi ilə dinlənilməli olan musiqilər   nadir rast gəlinən ada sahib olmaq 3 roundabout   olacak o kadar 3 rambo okan   niger   djinni.co   zitoligiya   pivə   acı həqiqətlər 2 ingilis dilindəki qəliblər   black mirror | kino   peşmanlıq vs utanc 2 gecəyə bir mahnı paylaş 3 öz hərəkətindən utanmaq   amartizator 3 yazarların paylaşmaq istədikləri musiqilər 3 bmw e60   insan vücuduna səyahət   letterboxd.com   cum on feel the noize   arıqlama pəhrizləri   azərbaycan ədəbiyyatındakı ən yaxşı əsərlər   underrated və overrated futbolçular   river phoenix | kino   web whatsapp   lisey uşağı   məqalə   quran-i kərim   joe biden   nərmin şahmarzadə   ilham əliyev 2 kredit   güldürən dialoqlar 3 nostalgiya hissi verən şəkillər   elon musk   gəncliyi doya-doya yaşamağa qoymayan şeylər   venesuela   acı uşaqlıq xatirələri   türkiyə iqtisadiyyatı 2 sözlüyün tək işə yararlı bölməsi   intihar etməmək üçün səbəblər 3 öldürməyib süründürən şeylər   israil vs fələstin 2 adstrat   bella hadid   5 may 2022 elad terror aktı   aziza mustafa zadeh   camp speicher qətliamı   əzizə cəfərzadə   insanın böyüdüyünü anladığı anlar   oljas süleymanov   kamala harris   tattoo   uşaq sahibi olmağın mənfi tərəfləri   şirin abu akleh   muchenik | kino   boston celtics   milwaukuee bucks   giannis antetokounmpo   erkin qədirlinin sözləri   koroğlu ilə nigarın hekayəsi  









zilif

| ədəbiyyat

facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink
bir nəfəsə oxunan kitablar - yazarların 2021-ci ildə oxuduğu kitablar

    1. aytuğ akdoğanın ağlayaraq oxuması sayəsində kəşf etdiyim, oruç aruobanın qızı filiz'ə yazdığı məktub.

    Oruç aruoba'nın uğursuz intihar cəhdindən əvvəl yazmış olduğu bu məktubun adı qızının adının tərsdən yazılışıdır.

    Məktub intiharı düşünən, dünyanın faniliyindən və insanların ikiüzlülüyündən bezmiş olan atanın kiçik qızına böyüdüyü və əlinə keçəndə burada yazılanları başa düşəcəyi yaşda olan zamanlarda onu bu dünyada heç kəs anlamazkən yalnızca qızının anlaması və içini qızına anlatması məqsədilə yazılmışdır.


    --spoiler--

    Sevgili Kızım,
    zorlukla yazıyorum. Elim rahatsız, titriyor.
    Onun için, yazım çarpık-çurpuk oluyor. Bu
    küçük defteri de kendim yaptım; sayfaları keserken o da biraz eğri-büğrü oldu. Kusura bakma.

    Yazdıklarımı şimdi okurken, beni iyice anlayabilecek konumda olacaksın- yıllar geçecek, büyüyeceksin.

    Anımsıyorsundur: Senin için, “Benim kızım
    insan olacak” demiştim. Sen, benim bu sözümü o anda beynine kazımış, ama yüzüme de hayretle bakmıştın- o hayretini anımsıyorsun, değil mi?

    Sen, buluşabildiğimiz ender günlerden birinde, bana gelmiştin. Yaz başıydı; ben bahçede oturmuş rakı içiyordum; sen de-galiba mutluluktan- koşuşturup duruyordun. Sana, yarı-şakayla, “Haydi bakalım — bana erik getir” demiştim. Koşup gitmiştin: Bahçede bir erik ağacı olduğunu biliyordun. Epey sonra -hatta, biraz
    daha gecikseydin, kalkıp sana bakmağa gidecektim- alı-al, moru-mor, kan-ter içinde geri gelmiştin: elinde bir külah: Manavdan, harçlığının son kuruşuna kadar vererek aldığın erikler...
    Ağaçta erik yoktu; ama Baban senden erik istemişti... -Ne yapabilirdin ki...
    Yapman gerektiği için yapabileceğini yapmıştın- işte seni insan yapan da bu.

    Aslında yalın birşeydi bu senin için: Öyle büyük sözcükler falan gerektirmeyecek, hatta, hiçbirşey söylemeyi gerektirmeyecek kadar yalın birşey:
    -Baban senden erik istemişti- o kadar...

    Bu dünya pek fazla şey vermedi bana- hoş,
    ben de ona pek birşey vermedim ya...
    Ama başlangıçta öyle değildi. Gençliğimde ben de coşkuyla, tutkuyla atılmıştım hayata;
    Annen’i sevmiş, işimde de başanlı olmak istemiştim. Sonra, biliyorsun, işimi de Annen’i de kaybettim- herşeyimi... -Peki nasıl oldu da bu hâle düştüm...

    ‘Coşku’, ‘tutku’ dedim; bu duygularla, şunu isteyerek giriştim hayata: Tanınmak.
    insanların, hele, yakınlarımın, beni tanıması,
    yaptıklarımı görmeleri, ne yaptığımı anlamaları.
    -Bak, sevmesi, saymaları demiyorum; amacım
    da, birçoklarının yaptığı gibi, kendisini şöyle-şöyle göstermek, şu-şu gibi görünmek, haketmediği bir sevgi bulmak, layık olmadığı bir saygı görmek, değildi. Beni ben olarak tanısınlar, bilsinler istiyordum. Gençtim, dopdoluydum; büyük işlere girişmek, gücümü sınamak, başarıya ulaşmak istiyordum. Bunları yaparken de, nasıl bir kişi olduğum ortaya çıksın, gözüksün istiyordum- işte, etrafımdakiler de bu kişiyi, bu “ben”i görsünler, kişiliğimi anlasınlar istedim. Sahici olmak; sahiden anlaşılmak, tanınmaktı, istediğim.

    Ama beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular.
    Bak, sakın sen de yanlış anlama: Sızlanıyor
    değilim, hiçbirşeyden yakınmıyorum. Davacı değilim dünyadan. Bunları yalnız senin için; şimdi, sana, yazıyorum, başka kimseye söyleyecek sözüm yok.

    işte, hep buydu olan: Annen beni gerçekten
    sevdi, biliyorum; ama neydi bu ‘sevgi’- onun
    yalnızca daha önceden edinmiş olduğu bakış biçimlerine verdiği addı. Beni, hep, ya yanlış anladı, ya da hiç anlamadı. Beni hiçbirzaman sahiden ben olarak göremedi ki- o zaman kimdi Annen’in ‘sevdiği’?... Bende ben olmayan birini -hatta birşeyleri- 'sevdi’; sonra, beklediklerini bulamadıkça, duyguları -o sevgi’si- nefrete dönüşmeğe başladığı zaman da, ne yazık ki, gene, ben değildim nefret ettiği kişi... Beni tanıyarak,
    bilerek, görerek; sahiden ben olan benden nefret etseydi, inan, sevinirdim buna.
    Öyle olmadı..

    Toplum da öyle: Benden hep önceden konmuş
    kalıpların içine girmemi istediler. Benden, ben olarak, belirli bir görevi üstlenmemi isteselerdi, sorun olmazdı- benim istediğim de zaten buydu. Ama, benim o görevin kendisi durumuna girmemi istediler. Benim bambaşka bir kişi olmamı bile değil; sanki kişiliksiz birşey olmamı-
    Sanki cansız, düşüncesiz birşey, bir alet, bir makina...
    Dünya benden ben olmamı istemedi.
    Beni ben olarak tanımadı.
    Ben de sırtımı döndüm işte, bu dünyaya..
    gerisini biliyorsun; şimdi, artık, öğrenmiş olacaksın..


    --spoiler--

    11 əjdaha!

    12.05.2021 16:02, itsmeSabi


üzv ol