Yəni adi düşmənçilikdə deyirsən:
“Bu adamla fikrim tutmur.”
“Onu xoşlamıram.”
“Rəqibimdir.”
Amma ekzistensial düşmənçilikdə məsələ daha ağır olur. Burda düşünürsən ki, "o insan və ya o tərəf olduğu müddətcə mən rahat yaşaya bilmərəm." Hətta bir az da irəli gedib, onu öz varlığına təhlükə kimi görürsən.
Məsələn, iki qrup var və hərəsi düşünür ki, o biri qrup qalib gəlsə, bizim dəyərlərimiz, həyat tərzimiz, hətta kimliyimiz məhv olacaq. Bu artıq sadə mübahisə deyil, “ya biz, ya onlar” düşüncəsidir.
Bu anlayışı izah edənlərdən biri də Carl Schmitt idi. O deyirdi ki, siyasətdə bəzən qarşı tərəf sadəcə rəqib yox, birbaşa “düşmən” kimi qəbul olunur , yəni varlığı təhlükə sayılan tərəf.
Qısası, ekzistensial düşmənçilik o nöqtədir ki, artıq söhbət inciklikdən yox, “mənim mövcudluğum təhlükədədir” hissindən gedir. Ona görə də belə vəziyyətdə barışmaq çox çətin olur.
Steve Cutt-un bu barədə animasiyası:
(youtube: 
)
)