1. qısa
korporativləşmə — bir şirkətin “filankəs olmasa batırıq” mərhələsindən çıxıb, “kim olsa işləyər” səviyyəsinə çatmasıdır.

çox adam bunu inkişaf kimi görür, amma əslində bu bir növ “insanlardan imtina edib sistemə güvənmək” qərarıdır.

ən ironik tərəfi isə odur ki, şirkəti sıfırdan quran adamın ən böyük arzusu — bir gün özünün lazım olmaması olur.

biraz geniş
bir şirkətin böyüməsi deyil.
əksinə, qurucusunun yavaş-yavaş özünü sistemdən silməsi prosesidir.

əvvəldə hər şey bir nəfərin başında olur:
kimə zəng etmək, kimə iş vermək, hansı müştəriyə necə cavab yazmaq… hamısı bir insanın refleksidir. şirkət deyil, həmin adam yaşayır.

sonra bir gün o adam anlayır ki, əsl risk rəqiblər yox, elə özüdür.

çünki:

o yorulsa, şirkət dayanır
o səhv etsə, hamı səhv edir
o olmasa, heç kim qərar verə bilmir

və bu nöqtədən sonra qəribə bir transformasiya başlayır.

o, bildiklərini yazmağa başlayır.
intuisiyasını qaydaya çevirir.
adamları yox, rolları qurur.

bir növ öz beynini parçalayır və sistemə köçürür.

ən ironik tərəfi isə budur:
şirkəti sıfırdan quran insanın son məqsədi — bir gün o şirkətə lazım olmamaqdır.

və əsl korporativləşmə də məhz o gün baş verir:
qurucu ofisdə yoxdur, amma hər şey işləyir.
heç kim panikada deyil.
heç kim “boss hardadır?” deyə soruşmur.

çünki artıq şirkət bir insan deyil.
bir mexanizmdir.

və mexanizmlər hiss etmir.
amma dayanmadıqları üçün qalib gəlirlər.