Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: axşam yazarı
Pik saat: 23:00
Gecə (00-06):8 post
Səhər (06-12):5 post
Gündüz (12-18):10 post
Axşam (18-00):16 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 1: Yeni
XP: 0 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 100 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 3,184
Toplam simvol: 19,101
Orta entry uzunluğu: 490 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
bura təbiii ki, də bir neçə insan tipləri yazmaq olar. mən başıma gələn bir hadisəni yazacam. universitetin 2ci, 3cü həftəsi-filandı. bir uşaq oturdu yanıma təsadüfən. uşaq dediyim qrup yoldaşım yəni.
aramızda keçən dialoq:
uşaq: kitab oxumağı sevirsən?
mən: hə
u: mən də sevirəm. çox kitab oxuyansan?
m: belə də. işim düşəndə oxuyuram. sən bəs?
u: 248 kitab oxumuşam
m: lap yaxşı
oxuduğu kitab sayını saymaq normaldı. bunu niyə dialoqda bildirəsən axı. kitab oxumaq üçün oxuyan qənaəti verir qarşıdakına. insan yarımçıq buraxar kitabı, ya nə bilim nəyisə araşdırmaq üçün müəyyən bir hissəsini oxuyar və s. bunu müzakirələrdə bildirmək çox yersizdir. və sevmədiyim insan tiplərindədir. kitab oxuduğunu gözə soxmağın elə kitabı ancaq oxuduğunu göstərir, dərk etdiyini yox.
22 iyul 2025ci ildi parkinson xəstəliyi səbəbilə dünyaya gözlərini əbədi yummuşdur. cəmi 17 gün öncə vida konserti vermişdi. açığı o həyat tərziylə 76 il yaşaya bildiyi üçün təbrik eləmək lazımdır.
"times have changed and times are strange
here I come, but I ain't the same
mama, I'm coming home"
sərnişinlərdən birinin çəkdiyi videoda sərnişinləti təlimatlandıran xanımın səsindəki çarəsizlik, kədər çox pis təsir edir. o onsuz da çox güman bilirdi öləcəyini, bəlkə bir ümid var idi. içim partlayır. bilmirəm sağdı, ya yox. çox pis içim sızlayır. görəsən, nə düşündü, necə elə soyuqqanlı qalmağı bacara bildi. amma çoox ümid edirəm ki, sağdı. o qədər içdən istəyirəm ki, sağ olsun. videonu görməsəm, heç bu qədər empatiya qura bilməzdim. ruhları şad olsun ekipaj üzvlərinin əsl qəhrəmanlıq etdilər.
Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?
Yazacağım istismar növü uşaqların sosial şəbəkələrdə paylaşılması, üzərindən reytinq yığılması, valideynlərin, müəllimlərin, sosial media səhifələrinin 3-5 layk, şərh və öz mənafeləri uğruna uşaqların video və yaxud şəkillərinin paylaşması haqqındadır.
Uşaqlara nə kimi zərəri var?
ilk öncə hırla, zırı qanmayan Azərbaycan xalqı uşağa aid iyrənc, bütləşmiş "zarafat"larını uşağa qarşı şərhlərdə yönəldir.
Bir neçəsi; "işığı düz tutmayan oğlan", "mexanika sürməyən oğlan", "x-i etməyən qız", "y-ə baxmayan oğlan/qız" və s. Və yaxud zarafat deyil də birbaşa uşağa qarşı təhqirlər yağdırılması. Uşağın sosial şəbəkə hesabı varsa, bu yazılanları görüb, travma alacaq, yoxdursa, böyüyəndə görəcək. Və ətrafı davamlı olaraq onla məzələnəcək. Uşaq da yavaş-yavaş özünü cəmiyyətdən izolyasiya edəcək. Və boomm! Artıq 1 nəfəri cəmiyyət məhv etdi.
ikinci olaraq, uşağın şəxsisi dediyi anlayış qalmır. Buna əsasən uşağ doğulmamış instaqram açıb, hər gün uşağın 5-10 fotosunu çəkib, paylaşması. Okey, gözəl bir şeydir, uşağa xatirə qalır, amma hesab bağlı olarsa və sırf uşağa xatirə buraxılmağı üçün edilərsə. Əks halda, açıq hesablarla uşağın full həyatını internetə sərmək düzgün deyil.
(baxma: truman)
Başlanğıcda niyə müəllimləri yazdım?
Öz dərslərində uşaqları icazəsiz çəkib, paylaşırlar.
Hal-hazırda nümunə kimi ölkə gündəmində olan Adəm adlı uşağı misal göstərmək olar. Dəhşətli tərəfi isə odur ki, artıq adəmi rol model kimi götürən balacalar var, yəni tək Adəm deyil, o balacalar da onun təsirinə düşür. Ayrıca, şəxsi biznesi reklam etmək üçün də Adəm istifadə edilir, çünki bilirlər ki, qıjı Azərbaycan xalqı bundan orqazm olacaq.
bu hadisənin üzərindən artıq 1 il keçir. 2023-cü il 3 may tarixində, yaşadığım ərazinin yaxınlığındaki bravoya getdim. yolda gedə-gedə gangster fikirlər vurdu başımı. dedim, ala, bu səfər də risk al, bu son olsun. *
guya da
nəysə, girdim marketə 2 dənə marker oğurladım. və rahat öz işimi bitirib, çıxdıqdan sonra 100 metr getmişdim ki, gördüm uzaqdan bravonun işçisi məni çağırır. *
düşdük poxa
dedim pəhhh. aramızda keçən dialoq;
-nolub, nə məsələdir?
marketdən nəsə götürmüsünüz?
-yox.
gəl, gedək, dəqiqləşdirəcəyik.
apardılar məni qaranlıq, qəribə otağa, düz müdirin ya da adminstratorun yanına. açdılar kameranı zad. mən də gördüm day biliblər, çıxartdım cibimdəkiləri. dedim, bir qələtdi eləmişəm, bir də etmərəm. rəhm edin mənə. başladılar üstümdən tutmuş, çantama qədər yoxlamağa. çantamdan da kitab çıxdı sadəcə. dedilər, qərarı müdir verəcək. müdir də sağ olsun, insaflı imiş. dedi, buraxın, getsin. sakitcə arxa qapıdan buraxdılar məni.
qeyd: məqsədim qətiyyən oğurluq deyildi, sadəcə bu oğurluq adlı məfhumu təcrübə etmək idi, maraqlı gəlirdi. etdim və peşman deyiləm. bir də olsa, bir də etmərəm.
Axır ki, bu gün çoxdan arzusunda olduğum fotoapparatı aldım. Çoxdandı işləyib, pul yığmışdım. ikinci əl satılanlara baxırdım 1 aydı hər gün. Bu gün axır ki, ala bildim. Modeli canon eos 550d - dir. Demək olar ki, çox ucuza aldım. Full komplektdi. Qəşəng şəkillər gələcək.
sevgili sözlük,
bu gün eqom qırıldı, niyə bu qədər dayaz olduğum halda şişirmişəm, anlamıram. düşünürəm, bir az tək qalmağa ehtiyacım var. iç səsimi, özümü dinləməliyəm. əslində, eqomun qırılması yaxşı oldu, özümü bir zibil sanırdım, deyilmişəm. bu heç nə olmaq məgərsə bomba bir şey imiş. bəli, bəsitəm, olduqca bəsitəm, sikik formada bəsitəm. sözün əsl mənasında, dünyanı dəyişdirəcəyini düşünən bir sikikəm. artıq "mən"ə "özümə" qayıtmalıyam. özümə vaxt tanımalıyam, sikik siyasətdən, günlük mənasız söz-söhbətdən, sikik mahnılardan, xəbərlərdən, özünü ən bomba saymaqdan, "mən bunu eləmirəm, mən zoram ahahahhahah" kimi şeylərdən, sikik insanların özləri kimi sikik söhbətlərindən uzaqlaşmalıyam. məgərsə indiyə kimi oxuduğum kitabları, dinlədiyim mahnıları, yaratdığım şeyləri, izlədiyim filmləri, baxdığım yutub videolarını sadəcə eqomu tətmin etmək üçün edirəmmiş. heç onlara marağım da yox imiş. düşüncələrim başqalarının düşüncələridir, soruşsan heç bir şey haqqında öz təbii fikrim yoxdur. etdiklərim başqalarının etmədikləridir, bunu da özümü bir pox sanmaq üçün edirəm. və ümumiyyətlə, həyatım başqalarının həyatlarının yansımasıdır. özün olmaq çox rahatladıcı bir şeydir. rola girməkdən bezmişəm artıq. hey, mən buyam.
əvvəl düşünürdüm ki, əşi onsuz da 50-60 yaşıma kimi heç qalmaram. ona görə qocalmaq qorxusu yox idi, heç bu haqqda özümü yormurdum. amma bu gün dedim, "ya qalarsam?", bəs, onda necə? "ya yaşamaq istəyərsəm?", həmin an dərinlərdə çox pis sızıltı hiss elədim, çünki düşün gəlmişəm 60 yaşıma və bir anlıq keçmiş, xatirələr, cavanlığım, uşaqlığım, ilk sevgim, öpüşüm, tələbəliyim, ailəm, dostlarım, ilk dəfə ölkəni tək edəndə gələn həyəcan və s. yadıma düşür, ancaq mən istəsəm də heç nə edə bilmirəm. saatın vuran hər bir əqrəbi məni daha da qocalığa, yəni ölümə aparır.
indi həyat sürətli olub, necə gəlir-gedir bilmirik. adicə 1 aya artıq 2024 də bitir, elə bil dünən təzə girmişdi. sürətli texnologiya, həyat bizi də öz ağuşuna alıb. necə yaşadığımı çox da hiss edə bilmirəm. düzələcək amma, çalışıram düzəltməyə. qocalıq yadıma düşəndə fərqinə vardım düzəlməli çox şey olduğunu, günü hiss eləməyi, mənasız şeylərin, sabahın, 1 həftə sonranın stressinə düşməkdənsə, bu anı yaşamalı olduğunu. qocalıq gəncliyin qədrini bilməkdir.
açığı, sırf bu qorxuma görə gənc yaşda ölmək istəyirəm. məsələn, 30larımda ölməklə, 70imdə ölmək daha fərqli hiss etdirər.
mövzu ilə bağlı bir sevdiyim bir sitat var kant'dan:
"Gənclikdə günlər qısa, illər uzun, qocalıqda günlər uzun, illər qısa olur."
dünəndən ağlımda bir sual fırlanırdı. niyə məhz yeni bir ilə keçəndə planlar qurub, onları alındıracağımıza ümid edirik. niyə iyul ayının random bir günündə yox, fevralın ortasında yox da. məhz dekabrın son günündə. heç bir elmi sübutu olmasa da belə bir düşüncəm var ki, özümüzü tək hiss eləmirik. çünki demək olar ki, insanların böyük hissəsinin yeni il üçün bir planı, ümidi, gözləntisi olur. və bunu hamıyla birgə etdiyimiz üçün, özümüzü tək his eləmirik. amma random bir iyul günündə təbii ki, hamı bizlə birgə başlamayacaq yola. tək plan quracağıq, tək gedəcəyik. bu da həmişə daha çətin olub. *
indi yeni il nəbilim yeni başlanğıc və s. kimi bilinən səbəbləri çıxıram
deməli, cəmi 1 manat 40 qəpiyim var, axundovdayam. səhərdən bəri yemek yeməmişdim, ac idim. dedim gedim özümə yemək alım. getdim, durdum polkanın önündə. baxdım, pəh 89 qəpiyə börək var. zor. mənə də qalar 50 qəpik, axşam metro kartına vurub, gedərəm evə. 1 manat uzatdım ki, çıxsın, qayıtdı 2 dənə 5 qəpiklik verdi. pay blə. heç hənanın yeri idi, ala? başqa vaxt 5 qəpik istəsən, verməzlər heç. bu da həyatın ironik cındırlığı. dondum, qaldım, utandım bunu 10 qəpiklik elə deməyə də. indi alternativ yollara baş vurmalıyam evə qayıtmaq üçün.
belə bir şey var ki, insan çirkin olduqda fərq etməz qız ya oğlan bu mənfi tərəfini örtmək üçün və özünə dəyər yükləmək üçün özünü inkişaf etdirir və bir şeylər edir. gözəl qızlar və oğlanlar isə zatən gözəl olduğu üçün belə şeyə ehtiyac duymurlar.
amma və lakin, bu sadəcə bir ümumiləşdirmədir, sadəcə müəyyən insanlarda yuxarıda dediyim kimi hallar baş verir.
"Onlardan korkar ve korktuğunuzu belli ederseniz,
onlara iyi bir av olursunuz; oysa umursamazsanız, güçlerinden kuşku duymaya başlar ve size sataşmaktan vazgeçerler."
Getmək, yoxsa qalmaq? Həyatımızın çox yerində qabağımıza çıxa biləcək sualdı. Sualı situasiyalara görə dəyişdirmək də mümkündür. Məsələn; getmək, yoxsa davam etmək?
Mənim üçün həmişə getmək daha həyəcanverici olub. Getmək sözü, ümumiyyətlə, özündə həyəcan, macəra, yenidən başlamaq və s. qavramlarını təşkil edir. uzaqlarda bir yerdə bir ümidin, işığın olmasıdır getmək.
Qalmaq isə daha çox əzab verən cümlədir, istəmədiyin oyunda qalıb, oyunu oynamağa məcbur olmaq kimi.
hind fəlsəfəsində və bəzi inanc sistemlərində insanda olan bütün enerjini bədənin müxtəlif hissələrinə dağıdan enerji nöqtələrinə çakra deyilir. sanksritcə təkər, dönüş, çarx kimi anlamlara gəlir. bədənimizdə enerji axışını sabitləmək üçün 7 əsas çakra var. çakraların normal işləməyi üçün açıq olması lazımdır. əgər hərhansısa bir çakra bağlı olarsa və yaxud sabitliyini qoruya bilməzsə, insandan müxtəlif fiziki, mənəvi, ruhani narahatlıqlar baş verər. həmin o 7 çakra:
1) kök çakra (muladhara) - birinci və ən çox enerjili çakradır. götdə olur (tam azərbaycanca izah edə bilmədim, türkçə kuyruk sokumu deyirlər, ingiliscə coccyx), dəqiq yeri şəkildədir. rəngi qırmızıdır. bu çakra fiziksəl dünyayla bağlantımızı, aidiyyət və güvən hisslərimizi, həyatda qalma instinktlərimizi təmsil edir.
2) sakral çakra (svadhishthana) - narıncı rəngdədir. cinsəlliyi, seksi, həzz duyğusunu, kefini-əhvalını, yaradacılığı və xəyal gücünü təmsil edir. əgər cinsi istəksizliyiniz varsa və aseksual deyilsinizsə, bu inanca/çakralara inanırsınızsa, deməli, bu çakranız böyük ehtimal bağlıdır. göbəyinizdən 2 barmaq aşağıda yerləşir.
3) solar plexus çakrası (manıpura) - sarı rəngdədir. fərdi gücümüzü, iradəyi, özgüvəni, empatiyanı, dözümlülüyü, özünə hörməti və dəyəri təmsil edir. daxili gücümüzü kəşf etməyə kömək edir. göbəkdən 3 barmaq yuxarıda yerləşir.
4) sevgi (qəlb) çakrası (anahata) - yaşıl rəngdədir. hüzurun, sevginiz, sülhün, bağlılığın təmsilcisidir. əgər daimi nifrət, kin, özünü günahlandırma hissinə sahibsinizsə, bu çakrayla probleminiz ola bilər. iki məmənin arasında yerləşir.
6) üçüncü göz çakrası (ajna) - bənövşəyi rəngdədir. bu çakra düşüncə, algılama, intuisiya, zehini təmsil edir. həmçinin, fiziki dünyanın ötəsinə varmağa və dərin anlamları kəşf etməyə də kömək edir. alında, qaşların arasında yerləşir.
7) təpə çakra (sahasrara) - ağ rəngdədir, sonuncu çakradır. "öz"ü, ilahi gücü, anda qalabilməyi, yaşam məqsədini, ruhsal bilgəliyi, aydınlanmanı təmsil edir. həmçinin, təpə çakra ruhsal yüksəlişdə ən yüksəl bilincə çatmağa və varoluşsal anlamı kəşf etməyə, özünü aşıb, üst insan olmağa kömək edər. təpəmizin ortasında yerləşir.
Maksimumu ortaya qoyacam. Əlimdən gələni edəcəm ki, sonda peşman olmayım. Bacardığım hər şeyi edəcəm, az bir zaman qalıb. Hər deyən söz vermirəm özümə, çox nadir, ən son verdiyim sözün üstündən də 2 il filan keçib yəqin ki. Axır ki, bu cəsarəti və məsuliyyəti aldım. Söz verirəm. Əlimdən gələnin ən yaxşısını və maksimumunu edəcəyimə. Söz verirəm.
paternalizm tam anlamı ilə ata kimi davranmaqdır. anlamadınız, hə? belə başa salım. təsəvvür edin, uşaqsınız. və yanınızda isti çaydanlıq var, o çaydanlığa əlinizi vursaz, əliniz yanacaq, dərinizə ziyan dəyəcək. atanız da sizə deyir ki, a bala, əlini vurma ona, icazə vermirəm. bu halda ata övladının üzərində üstünlük quraraq övladını ona zərər verəcək şeydən qoruyur.
yəni ki, siyasi olaraq da paternalizm ziyanın/zərərin qarşısını alıb, fayda vermək üçün başqaları üzərində qurulan otoritedir. məsələn, maşınla gedərkən sürücünün kəməri taxmaq məcburiyyəti. tam olaraq, paternalizmdir. dövlət sizin qəza edərkən daha az zərərlə çıxmağınız üçün, belə bir qayda qoyub. əlqərəz; sizin üzərinizdə sizin xeyirinizə olan qayda qoyub.
amma hər zaman belə xeyirlidirmi? bu artıq sual altındadır. mən burada xeyirli bir misal göstərdim. amma öz fikirlərimə qalsa, düşünürəm ki, cəmiyyətin taleyini hər hansı bir liderə təslim etmək olduqca təhlükəlidir. fərq etmir lider hər kimdir, dəlidir ya ağıllıdır. hətta, richard sennettin sevdiyim bir fikiri var: "paternalizm saxta sevgiyə dayalı otorite növüdür".
joost klein-ın eden golan-a qarşı etdiyi birbaşa hörmətsizlik və səviyyəsizlik əlaməti idi. Rədd olub getməyini istəyirəm buna görə də. Necə olur ki, europapa mahnısında "vecimə deyil, kimsən, haradan gəlmisən" deyən adam, toplantıda elə bir hörmətsizliyə imza atır.