behti hawa sa tha woh

3 idiots filmindən olan soundtrack, filmin giriş səhnələrində rançoyu axtarmaq üçün yola çıxdıqda səslənir, elə sözləri də ona həsr olunub, onu təmsil edir. aşağıdakı mətn isə onun azırbaycan dilinə tərcüməsidi.

külək tək azad idi o,
süzülən bir çərpələng idi,
haralara getdi... axtaraq, tapaq onu.

biz hazır yollarla getdik,
o isə öz yollarını açdı,
yıxıla-dura, aldırmadan yeridi.
biz sabahın dərdini çəkərkən,
o, ancaq bu gününə baxdı,
hər anını dolu-dulu yaşadı.
haradan gəldi belə?
qəlbimizə toxundu və yox oldu...
haralara getdi... axtaraq, tapaq onu.

qovurucu günəşdə bir parça kölgə kimiydi,
ucsuz-bucaqsız çöldə bir vahə,
yaralı qəlbə isə yumşaq bir məlhəm kimiydi.
biz qorxub sahildən o yana keçə bilməzkən,
o, çəkinmədən sulara daldı,
axına qarşı üzməkdən heç qorxmadı.
bir bulud kimi tənha dolaşardı,
amma yenə də bizim ən yaxın dostumuzdu.
haralara getdi... axtaraq, tapaq onu.

əlavə qeyd; sözlərin müəllifi swanand kirkire, bəstəkarı shantanu moitra, ifaçısı shaan, filmin rejissoru isə rajkumar hiranidir.

darıxmaq

üstündən 2 ay keçir bu gün yox cavabı aldığımdan, heç nə olmayıb aramızda, heç bir şey. heç nə olmadığı üçün də çox unutmalı olduğum bir şey yoxdu, amma nədir bu kədər, nədir bu hüzün? nədir bu hər yerdə onu axtarmağım, nəsə görəndə onun üzərindən xəyal qurmağım. hər gördüyüm və onun bəyənəcəyini düşündüyüm şeyləri almaq istəmək, niyə bitmir? bəlkə də yaşanmamış şeylərə duyduğum hüzündü, onla yaşaya biləcəklərimin, qurduğum xəyalların hüzünü və bunları başqa birinin onla yaşaması. ondan sonra heç bir yerə gecikməməyə çalışdım, çünki onu da gecikməklə itirmişdim. sadəcə anlamadığım şey var, sevmirdinsə, heç nə hiss etmirdinsə, o nə baxışlar idi, niyə elə baxdın, niyə axı? bir dəfə yox, iki dəfə yox, hər dəfə, nə idi məqsədin? sentyabrdan bu yana beynimin içində xırıldayan, qırıq, hər dəfə musiqiləri yarıda kəsən gramafon kimisən. o qədər deyəcəyim, yığıb, sənə saxladığım şeylər var ki, bir mən bilirəm. qəbullanmaq istəyirəm, bunu etməli olduğumu da bilirəm, amma alınmır, çünki nə yalan deyim, hələ də ümidim ölməyib, amma bu ümid də mənlə birlikdə yorulub. baxışlarının cavabını heç vaxt almayacağımı, suallarımın cavabsız qalacağını qəbul edirəm. mənə sadəcə darıxmaq qaldı.

sözlük yazarlarının yeni il planları

dünəndən ağlımda bir sual fırlanırdı. niyə məhz yeni bir ilə keçəndə planlar qurub, onları alındıracağımıza ümid edirik. niyə iyul ayının random bir günündə yox, fevralın ortasında yox da. məhz dekabrın son günündə. heç bir elmi sübutu olmasa da belə bir düşüncəm var ki, özümüzü tək hiss eləmirik. çünki demək olar ki, insanların böyük hissəsinin yeni il üçün bir planı, ümidi, gözləntisi olur. və bunu hamıyla birgə etdiyimiz üçün, özümüzü tək his eləmirik. amma random bir iyul günündə təbii ki, hamı bizlə birgə başlamayacaq yola. tək plan quracağıq, tək gedəcəyik. bu da həmişə daha çətin olub. * indi yeni il nəbilim yeni başlanğıc və s. kimi bilinən səbəbləri çıxıram

azərbaycan gəncliyi

getdikcə daha da dibə sürükləndiyini düşündüyüm gənclikdi. əsas xüsusiyyətləri məqsədsiz, heç nə ilə məşğul olmayan/öyrənməyən, gününün 12-14 saatını sosial mediada boş-boş fırlanmaqla keçirən, standart zarafatları/söhbətləri olan* gündəlik söz bazaları tiktok trendləriylə yenilənir , daimi üzgün/pessimist mood-da olan, olduğumuz siyasi/iqtisadi vəziyyəti qəbullanan * öyrənilmiş çarəsizlik vs. siyahını artırmaq olar. şikayətlənmirəm, nə də bunu hər kəsə aid etmirəm. bu bataqlıqdan qurtulacağımıza nə inamım, nə də bir ümidim qalıb. sadəcə ətrafımdan iyrənirəm, hamı eyniləşib, orijinal qalan heç yoxdu. özümün fərqli olduğumu düşünmürəm qətiyyən, mən də o gənclikdən biriyəm. amma çıxıb adam balası kimi söhbət etməyə insan tapmayanda durub, qalırsan. həyat da maraqsızlaşır. nəysə də çox yazmaq istəmirəm, siz başa düşdüz.

"boğulmamış qaç, bu gəncliklə eyni tüstüdəsənsə
qatarları gözləmək kimi sıxıcı heç nə yoxdur
əsas da reysin üstündəsənsə"
f'rhyme - soyuqqanlı olmaq üşüdür

sözaltı günlük

son günlərdi həyatımda gözlənilməz yaxşı sayılacaq şeylər olur, sonunun hara varacağını bilmirəm. çox şeyi öz çapımda həll etmişəm, həll etməyə çalışıram. qurtulmağa çalışıram bu bataqlıqdan. alındıra biləcəm, yoxsa yox bilmirəm. amma ən azından uduzacamsa, mübarizə aparıb, uduzmaq istəyirəm. heç olmasa peşmançılıq çox olmaz onda. çox şeyi yüngüllətmişəm kimi hiss edirəm. sadəcə son 8-9 ay qalıb, dişimi sıxıb, başlayıb, o dili öyrənsəm, düzələcək kimi görsənir hər şey. o qədər riskli yoldur ki, çatar, çatmaz necə olar bilmirəm. nəysə. olacaq kimi görsənir, şansım var hələ də, hətta ən son çırpınışlardı, ya indi, ya heç vaxt, 1 il sonra yenidən dönüb, baxaram. edə bilmişəm, yoxsa yox..

bugünkü xoşbəxtlik səbəbi

yay səhərini yağışlı və günəşsiz açmaq. heç sevmirəm yayı və günəşi. səhər ki, qalxıram ha, görürəm günəş var, o gün bütün kefim qaçır, günüm alt-üst olur. kaş yaşayacağımız fəsli özümüz seçə bilərdik, mən yayla-qışın miksini seçərdim. hava sərin olsun (sərin dedikdə nəzərdə tutduğum bir şortik və köynəklə gəzə biləcəyimiz hava) və yağışlı və ya qarlı olsun. arada bir də, 2 həftədən zad 4-5 saat günəş çıxsın. nəysə, bugün günlərdən uzun müddət sonra xoşbəxt olduğum gündü. o xaoslu şəhərin yolları da yağışda bir fərqli hiss etdirir. * ə di yaxşı sox da bildik