Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: gecə quşu
Pik saat: 01:00
Gecə (00-06):42 post
Səhər (06-12):24 post
Gündüz (12-18):38 post
Axşam (18-00):21 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 1: Yeni
XP: 0 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 100 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 6,584
Toplam simvol: 39,502
Orta entry uzunluğu: 316 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.1 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
fikir versəniz bizim filmlərin heç birinin soundtreki orkestral musiqi deyil. Varsa belə mən eşitməmişəm. Ona görə də illər əvvəl qaza gəlib köhnə soundtreklərimizi rework eləmək fikrinə düşdüm ki, sonra verim simfonik orkestrə və bununla bir konsert hazırlayaq. Oturdum ilk "Rəqiblər" filminin soundtrekini rework elədim sonra baş qarışdı başqa şeylərə proyekt qaldı qıraqda. Bəlkə birgün davam elədim sjsjsh
Avengers Endgame filmindəki Tony Stark'ın ən son sözü "I am Iron Man" əslində original ssenaridə yox idi deyə səhnənin original versiyasında Tony sadəcə kinayə ilə gülümsəyir və çırtma ilə savaşı qazanırdı. Ancaq filmin montajyoru həmin səhnəni montaj edərkən rejissorlara həmin səhnənin çox mənasız və boş qalması səbəbilə Stark'ın təkrar o səhnədə "I'm Ironman" deməsini təklif etməsi üzərinə rejissorlar bütün set bitməsindən günlər sonra təkrar Robert Downey Jr.'ı çağırıb təkrar sadəcə və sadəcə o səhnə üçün seti təkrar quraşdırıb həmin səhnəni çəkiblər.
fikirləriniz bir qəpiklik deyil. susmağı bilib dinləyərək real kritik analiz eləməyi öyrənmədikcə, hər mikrofon tutulan adam özünü söz deməyə haqq sahibi biri kimi hesab etdikcə bir zibil olan deyil. Kimdən nə soruşsan düz cavab verməyə çalışarkən səhvlərə boğulur.
Bilməli olduğu şeylərə "bilmirəm" deyib ama bilməməyi normal olan şeylərdən axmaqca utanaraq özünü bilirmiş kimi göstərən insanlardan bezdim.
Bunların ultra təhlükəlisi də ədəbi sözlər külliyatını ortaya atıb, kitablardan danışıb özünə nerd və bilən imajı verib dediyi sözə arqumenti olmadığı üçün bu yollardan backup verərək üstünə də tonla danışıb ağıllı adanı imitasiya edən ama əslində silkələsən bir qəpiyə dəyməyən klişelərini özünə saxlamayan tiplərdi.
Mən amerikadayam və bura gəlməyimə səbəb American Dream deyil. Gəldim çünki artıq yaşaya bilmədiyimi və mənim orda gələcəyim olmadığını gördüm. Buna da günahkar dövləti yox bu yuxarıda sadaladığım tipli adamlar daxil cəmiyyətin bir çox təbəqəsini görürəm.
incəsənət sahəsində konservləşdirilmiş musiqilər, dəyişməyən və yeniliyə açıq olmayan film proyektləri və kontekstləri, dəyişməyən və yeniliyə açıq olmayan teatr və onun oyunları daxil hərşey.
Media sahəsində klik xətrinə istənilən iyrənc başlığı yazmaqdan utanmayan gicbəsərlər və ona inanaraq ətrafındakı gəncləri bezdirmiş yaşlı təbəqə.
Gen Z'nin nə edəcəyini hələ də bilməməsi və internetdə gününü keçirib buna görə də başına gələn ən xırda hadisədə hadisəni proses edə bilmiyib dramaqueen'lik edərək özünü dünyanın ən böyük dərdinə sahib sanıb gedib intihar etməsi və sənin bunu oxuyarkən mənim bunları deyərək onları ciddiyə almadığımı və onların bunu qəsdən faking etdiyini düşünməyimi düşünməyin..
Mənə dahi olmağınız, ölkəni irəli aparacaq gələcəyi parlaq gənc ya mükəmməl yaşlı adam olmağınız yox öz işinizlə məşğul olmağınız və məşğul olduğunuz halda sistem sizə bunu etməyə rahatlıq yaratmazsa yeni çətinliyə adaptasiya olmaq yerinə daha yaxşını axtarmağınız lazımdı.
Sofia Coppola və Spike Jonze bir neçə il evli olub boşanıblar. Boşandıqdan sonra isə hər ikisi bir film çəkib və hər iki film də ayrılıq haqqındadır. Spike Jonze'un çəkdiyi "HER" filmi və Sofia'nın çəkdiyi "Lost in Translation" filmi onların bir-biri ilə yaşadıqları hadisələrdən təsirlənərək çəkilmişdir.
insanların istənilən bir mövzuya sadəcə söz olsun deyə 'fikir' bildirməsi.
Heç bir əhəmiyyəti olmayan söz çoxluğunu dərin birşey deyirmiş kimi, ifadə eləmə çabası:
"Bilirsən, elə şeylər var ki yaxşıdı, elə şeylər var ki pisdi. Gərək bunları seçə biləsən."
"Bilirsən, həyat qəribədi.." ilə başlayan cümlələri demirəm hələ. Bunu müşahidə eləmiş tək beyin sənmişsən kimi bunu deməkdə məqsəd nədi də?!
Müasir dövrdə söz deyilərək ifadə ediləndə şəxsə aid edilərkən, yazılaraq ifadə ediləndə şəxsə aid edilməməsi faktı və buna bir çox insanın fikir verməməsi.
Deməyə çalışdığım şey əslində fərqində olmadan bir çox insanın kitablara qeyd-şərtsiz instinktiv dəyər qatıb orda yazılan hər fikri yüksək dərəcəli hesab etməsidir. Yəni indiki best-seller yazarlar absurd bir informasiyanı söz külliyatı ilə bəzəyib əsaslı fikir kimi təqdim eləsə bir çox insan bunu analiz etmədən və ön yarğını işə salmadan qəbul edəcək ki, bir çox insan onsuz edir..Kitab buna görə ən az mainstream media qədər təhlükəlidir məncə çünki kitabın şəxsiyyəti yoxdur və ordakı fikri oxuyanda müəllifin adını oxusanız belə onu tanımırsınız. Nəticədə siz şəxslə təkbətək yox, fikirlə təkbətək qalırsınız. Və bu fikrdə biraz reallıq payı, biraz göz oxşayan söz seçimi olsa, klassik ədəbiyyat və ondan əvvəlki dövr yaradıcılığının yaratdığı güvənin ön yarğısı kölgəsində bu fikri avtomatik qəbul edərsiniz.
Heç fikrinizi qarşı tərəfə mesaj yazarkən daha asan ifadə elədiyinizi hiss etmisiz? Realda söz tapmazkən fikrinizi uzun mətnlərdə yazmaq asan gəlir? Əgər bunlar sizə yad deyilsə onda təkrar edirəm. Mətnin şəxsiyyəti yoxdur.
Hərçənd anlıq mesajlaşma təbii ki, klassik əsəbiyyatdan fərqlidir. Siz anlıq mesajlaşmada klassik ədəbiyyatın yaratdığı o güvəni yaratmamısız. Ancaq klassik ədəbiyyat əsrlərdir əsas (bəsit) moral dəyərləri ifadə edərək, insanların əslində bildiyi və hiss etdiyi halda ifadə etməyə söz tapmadığı faktlarla güvən qazanıb deyə artıq siz klassik ədəbiyyat yazarını açıb oxuyanda o yazarı tanıdığınız üçün yox, onu oxuyan digər milyonlar ordakı fikrə dəyər verib klassikaya çevirib deyə güvənirsiniz. Və bu güvən formalaşaraq, indiki dövrdə kitab formasına bürünüb. Buna görə də bir kitab görəndə, o "filter" artıq kənara atılır.
Qorxulu olan odur ki, bir fikir bariz şəkildə absurd olmadıqca, biraz söz bacarığı olan hərkəs söz külliyatı "kolluğunda" gizlənə bilir. Ancaq fakt budur ki, klassik ədəbiyyat insanlar düşünmədi deyə yox, əksinə onlar analiz elədi və hərşeyi sorğuladı və ön yarğını sui-istifadə etmədi deyə klassikaya çevirə bildi.
Qısaca oxuduğunuz hərşeyə mənbəsinə güvənsəniz belə yarğılamadan yanaşmayın. Bu yazıya belə.
insanlığın bugünə qədər elmi və ya fəlsəfi araşdırmaları nəticəsində əldə etdiyi milyon açıqlaması olduğu halda hələ də hər insanın tam olaraq qəbullanmaqda çətinlik çəkdiyi tabu.
Tarix boyu bir tərəfdə bu tabunun insan üzərində pis effektləri olduğunu, digər tərəfdə də bunun tam əksinə yaxşı effektinin olduğu inancını öz şəxsi arqumentləri ilə qoruyan iki fərqli qrup olmuşdur.
inanılanın əksinə ehtiras sönməz, forma dəyişər. Basdırılmış ehtirasın, depressiya, stress, gərginlik, xoşbəxtsizlik və s. daxil bir sözlə J.K. Rowling 'in dili ilə desək obscurus yaratdığı, inanc yox bir faktdır.
Əslində tam olaraq olmasa belə hardasa narsisist düşüncə saydığım birşey. Özünü daim başqalarının diqqət mərkəzində ola biləcək qədər dəyərli görən insan düşüncəsidir. Sanki hərkəsin vecinədir sənin geyimin, həyatın və s. Kimlərinsə sənə tutduğu iradlar. Bunlar ki, hamısı o insanların işsizliyindən ortaya çıxan boş söz yığınıdı. Sənə nəsə söz deyən adamın həqiqətən o qədər çox vecinə deyilsən. Yəni həqiqətən sənin misal üçün geyiminə irad tutan həmin şəxsin gecə oturub bu fikrin dərdini çəkərək yuxusuz qaldığını düşünürsənsə onda sənə pis xəbərim var..
insanların həyatdakı bütün məqsədlərini 16 dəqiqəlik sənədli filmə sığdırmış Polyak rejissor. Əgər hələ də izləməmisinizsə gedin təcili izləyin, çünki Kieslowski'nin "*Talking Heads*" filmini izlemeyenleri kınıyoruz.
Godfather filmi üçün casting edərkən şirkət prodüserləri Al Pacino'nun Michael Carleone roluna emosiyasız, sakin və mafia kimi görünmədiyinə görə uyğun olmadığını düşünürdülər. Film buna görə bir çox problemlə üzləşsə də, Coppola filmi sonunda bitirir və prodüserlər Michael'ın restorandakı güllələmə səhnəsini gördükdükdən sonra filmin yayımlanmasını dəstəkləyir.
1.telefonda mahnıya qulaq asarkən əlim yanlışlıqla player'ə toxunandan sonra kursoru dəqiqliklə mahnı harda qalmışdısa ora çəkə bilirəm kxxx
2. Bir mahnı eşidəndə onu analiz edib nəyi necə hazırlayıblar bilirəm sonra o mahnının hansı hissəsini sample alsam ordan beat yığa bilərəm onu da bilirəm + həmin treki remake, rework ya da remix də edə bilirəm ahahah
The Man From the Earth'dəki bu replika ümidvaram sizə yetər.
".. Mən özüm Tövratla böyüdüm. Həyat yoldaşım Qur'an ilə. Ən böyük oğlum ateist, ən gənci "scientologist", qızım isə Hinduizm öyrənir. Düşünürəm ki, qonaq otağımızda din savaşı etmək üçün yetəri qədər boş yer var. Ama hamımız 'yaşa və yaşat'ı istifadə edirik... Niyə oturmursan?"
Qədim romada yaranmışdır. Deyilənə görə nə vaxt biri vəfat eləsə kilsə rahibləri əllərində zil çalaraq küçələrdə gəzib "memento mori" deyərək insanlara onların da bir gün öləcəyini bir çox səbəbə görə (doğru yaşa, bugün sonmuş kimi yaşa, və s.) xatırladırdı.
Həmçinin romada döyüşdən geri qayıtmış ordu generalları və komandirlərinin qələbə paradında kölələr onların yanında gəzərək "memento mori" deyə pıçıldayardılar ki, qələbə səbəbilə yaranmış özgüvən və qürurları onları tükətməsin.
Bu deyim həm də stoisizm mottosuna çevrilmişdir. Onlar 'memento mori' deyimini həyata güc vermək, məna qatmaq və öncəlik yaratmaq üçün istifadə edirdilər. Onlar hər günü bir hədiyyə kimi qəbul edir və öz vaxtlarını boşa sərf etməməyi bu şəkildə özlərinə xatırladırdılar.
)
