bypass

Ötən ay anamın keçirdiyi əməliyyat. Qısaca Ürəyi qidalandıran damarların daralması zamanı qan axınını yenidən təmin etmək üçün bədənin başqa yerindən götürülən damarla yeni bir yolun açılması prosesi icra olunur. Əvvəlcə onu deyim ki, bypass bir insanın təcrübə edə biləcəyi ən ağır tibbi müdaxilələrdəndir. insan bədəni mümkün qədər özünü bərpa edir işlər yolundan çıxanda amma artıq buna gücü çata bilmədiyi yerdə kənardan tibb müdaxilə edir və Məncə bypass tibbin insana bəxş etdiyi ikinci bir ömür biletidir, sadəcə tıxanmış bir damarın açılması yox eyni zamanda həm xəstəyə həm sevdiklərinə verilən ikinci bir şansdır. Nə qədər həyati önəm kəsb edən bir tibbi çıxış yolu olduğunu xüsusilə vurğulamaq istəyirəm. Bu yazını isə daha çox belə bir əməliyyatın eşiyində olan xəstə yaxınları üçün yazıram. Xəstə ilə birlikdə ətrafı da həm mənəvi həm fiziki yorulur amma əlbəttə ki güc xəstəyə düşür. Prosesin çətinliyi əməliyyatın özündən çox, sonrakı reabilitasiya dövrüdür. Yanaşı xroniki xəstəlikər sağalma prosesinin daha yavaş baş verməsinə səbəb olur ancaq ilk 4-5 həftədən sonra xəstə daha rahat nəfəs alır. Mənim anamın təzyiq və diabeti oldugu üçün yaraları da daha gec sağalır amma bədəni üzərində görünən təxribatın həmçinin psixoloji cəhətdən də eyni ölçüdə yaşandığını görmək məni daha çox qorxudurdu məsələn. Əlinizdən gələn baxımı verib, yavaş yavaş yaralarının sağaldığını görsəniz belə zaman zaman keçirdiyi stres, həyəcan, qorxu zehnindəki böhranı ortaya qoyur. Mənə elə gəlir ki məni bütün əməliyyat öncəsi və sonrası müddətdə ən çox yoran şey, məhz bu psixoloji tərəfdir. Görünən yaralarla bir təhər baş etmək olur amma görünməyən... və qəribə olan da odur ki, elə mən əvvəldən bundan qorxurdum.

Biraz da texniki cəhətdən danışsam, həkimimiz doğurdan çox yaxşı idi, əməliyyat da nə qədər ağır olsa da uğurla bitdi. Reanimasiya hissəsi təbii ki anam üçün ən ağır günlər idi, palataya və ardınca evə çıxdıqdan sonra ailənin üzərinə böyük məsuliyyət düşür. Burda artıq sizin də psixoloji cəhətdən möhkəm olmağınız lazımdır xəstəyə dəstək ola bilmək üçün. Fiziki hərəkətlərin müəyyən ölçüdə məhdudlaşması anamı yorur, taxdığı korset sadəcə sternumunu yox ruhunu da sıxır elə bil. Bu və bənzər narahatlıqlar baş göstərəndə mənəvi cəhətdən dəstək olmaq işə yarayır. Çünki ilk həftələr həkimin təlimatlarını tətbiq etmək sağalma yolunda kritik rol oynayır. Xəstə yaxınları üçün çətindir amma xəstə üçün daha çətindir. Bu fərqindəliklə yanaşmaq mənim daha çox empatiya qurmağıma kömək edir. Çətindir amma keçəcək. Bu cümləni oxumaq yolun başında olanlar üçün məna kəsb etməyə bilər amma bu fikrə köklənmək mənəvi cəhətdən sağlam durmağı daha asanlaşdırır məncə. Hələ ki yolu yarılamamışıq lakin hər şey protokola uyğun irəliləyir. Bunu görmək belə insana ümid verir.

Mesajımızı da verək; əgər özünüzdə vəya sevdiklərinizdə diabet yüksək təzyiq xəstəlikləri varsa angioqrafiya müayinənizi göz ardı etməyin. Hamıya sağlam ürəklər arzulayıram.

ağıl dişi

Zaman zaman varlığını hiss etdirərək Həyatı insana zəhər edən funksiyasız dişlər. Sağ alt və sol altda illərdir özlərinə bir təhər yer etməyə çalışan və bu əsnada həyatım boyunca istifadə etmədiyim qədər ağrı kəsici antibiyotik istifadə etmək məcburiyyətində qaldığım bu dişlərin sol tərəfdə olanını nəhayət mart ayında çəkdirdim. Əslində diş tam olaraq çıxmışdı amma yenə də ağrı verirdi müəyyən aralıqlarla. Çəkiləndən sonra dişi gördüm: ağ və sağlam bir azı diş idi. Kiçik də olsa bir parçamı orda qoyub çıxmaq qəribə hiss etdirdi. Bax niyə durub durub əziyət verirdin ki, sonumuz da ayrılıq oldu :/ Nəyisə, mövzuya qayıdım, bu diş ağız boşluğunda tam çıxdığı üçün adi çəkim oldu. Sağ dişim isə retension dişdir, tam çıxa bilmədiyi üçün cərrahi çəkim olacaq ona görə biraz qorxuram. 2-3 gündür yenə ağrı verdiyinə görə, çəkdirməkdən başqa yol yoxdu zənnimcə. Beləcə, ağrı kəsici və antibiyotik döngüsündən də xilas olacağımı ümid edirəm. Yer yoxdu da çənədə, nə dirəşiblər bilmirəm.

yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

Ayaz Arabaçı

Day, bizimki neynəsək də alınmır,
Ay həyatım, ay əcəlim, ayrılaq.
Bu sevginin nöqtəsini qoymağa,
Gəlməsə də heç cür əlim, ayrılaq.

içimizdə son baharın "tansı"dı,
Fürsət düşüb, ayrılığın şansıdı.
Gör təqvimdə düşərli gün hansıdı..
Qırmızıla, mənim dəlim, ayrılaq.

Deyəcəyim sözü sənə qıymıram,
Bu daşlaşmış üzü sənə qıymıram,
Yol uzaqdı, düzü, sənə qıymıram,
Yorularsan, özüm gəlim, ayrılaq.

Durub-durub demə ki, "kaş olmasın".
Son görüşdü, gözündə yaş olmasın,
Elə-belə dava-dalaş olmasın..
istəyirəm həlim-həlim ayrılaq.

Loğmanlım ey, təbiblim ey, həblim ey,
Gül ətirli, bal çiçəkli ləblim ey,
Gələn dəfə güc taparam, nəblim ey,
Bu dəfə də gedim-gəlim, ayrılaq.

yazarların özlərində bəyənmədiyi xüsusiyyətləri

Hər hansı bir mövzuda çətinlik çəkərkən sadəcə kömək istəyə bilməmək deyil, Ümumiyyətlə kömək istəməyin ağlıma belə gəlməməsi. Sanki belə bir versiya yoxdur. Dağı devirmək kimi absurd bir vəzifəm belə olsa, oturub necə edə biləcəyimi düşünərəm. Nəinki kömək istəmək kimi bir variantı düşünmək. Və bu qeyri ixtiyarı olan bir şeydir. Artıq xarakterə çevrilmiş bir xüsusiyyət. indi bura qədər yazmışkən fərqinə vardım ki, bu xüsusiyyətimi mənfi kimi görmürəm. Ona görə əsas sevmədiyim xüsusiyyətimi yazım: özüm üçün heç nə etməmək, özüm üçün nə isə etməyə həvəsimin olmaması. Bunun da kökü dərindir və artıq oturmuş bir xasiyyətə çevrilib təəssüf ki.

yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

Sonra deyir ki, gəlmə,
Özümü ovudaram.
Səni necə sevdimsə
Elə də unudaram.

Daha mənə dərd olmaz,
Keçdiyimiz küçələr.
Bir ümidlə yolunu
Gözləmərəm gecələr.

Gördüyüm yuxuları,
Bir də sənə yozmaram.
Lap bilsəm ki, ölürəm,
Məlhəmim ovcundadır -
Yenə sənə yazmaram!

Bundan sonra yanmaram,
Sənin sevda oduna.
Heç vaxt layiq olmadın,
Mənim kimi adama (qadına).

Mən sənin həyatında
Al şəfəqli günəşdim.
Sən günəşi sevmədin,
Üşüməyə tələsdin.

Mənə elə dağ çəkdin,
Bir ömür barışmaram.
Dağ da dağa rast gələr,
Mən sənə qovuşmaram...

Əziz Yaqubzadə