səninlə belə ola bilərdik

Romcomss

cinayət və cəza

--Spoiler-- var
Fyodor Dostoyevskinin "Cinayət və cəza" romanı sadəcə bir hekayə yox həmçinin daxilin psixologiysına düşən,vicdanın nə edəcəklərini göstərməyə çalışan şahəsərdir. Bəs bu əsər nədən bəhs edir biraz onu açaq.
Deməli,baş qəhrəmanımız Raskolnikov hüquq fakültəsinin tələbəsidir lakin yetəri qədər maddi imkanı olmadığına görə bu fəaliyyəti davam etdirmir. Raskolnikov yaşayan ərazidə isə alqı satqı edən bir qadın və həmin qadını dolandıran bacısı yaşıyır. Qadın haqqında hər kəs pis düşünür və kasıbçılıqın hökm sürdüyü həmin dövrdə Raskolnikov çıxış yolunu həmin qadını öldürüb qadına pul əvəzinə verilən yadigarları(daş-qaş,üzük və s.) götürüb onlardan səmərəli şəkildə istifadə etməkdə tapır və elədə edir.









Lakin qətl günü işlər heç də yolunda getmir çünki Raskolnikov qadını öldürdüyü zaman içəri qadının bacısı daxil olur. Raskolnikov təşvişə düşür və bilmir nə etsin qadının bacısını da öldürür və istədiyi əşyaları alıb çıxır evdən.
Daha sonra Raskolnikov depresiyaya düşür,bir müddət yataq xəstəsi olur. Anası,bacısı onun yanına baş çəkmək üçün gəlsələr belə bu iztirab ona imkan vermir və hərkəsdən uzaqlaşmaga çalışır. Getdiyi hər küçə ona dar,rastlaşdığı hər insan ona cinayətini xatırladırdı. Eslinde Dostoyevskinin burda bizə çatdırmaq istədiyi məqam əsla Raskolnikovun həmin qadına görə düşdüyü depresiya deyil. Yazıçı bizə insanın öz vicdanının ən amansız hakim olduğunu çatdırmağa çalışır. Yəni Raskolnikovun qətldən sonra başlayan mənəvi iztirabı və təcridi. Və həmin an yazıçı yenə soruşur: "Əgər heçkimin bu işdən xəbəri yoxdursa,amma sən özünü bağışlaya bilmirsənsə,səncə azadsan?"





Məsələ bu yerdə qalmır və digər personajlar da məsələyə müdaxilə edir. Belə ki,Sonya Marmeladova ilə (Raskolnikovun dostunun qızı,ailəsini dolandırmaq üçün fahişəlik edən şəxs və eyni zamanda ruhən təmiz qalmış bir obraz) Raskolnikov bir birlərini görürlər və dəlicəsinə birbirlərinə aşiq olurlar. Lakin yenə həmişəki kimi Raskolnikov özünə sevinməyi rəva bilməyib hərşeyi açıb Sonyaya danışır ki Sonya ondan uzaq dursun və onu sevməsin. Bu zaman Sonya onu mənəvi dirçəlişə səsləyir,həyatın hələ də son tapmadığını və yaşamağa davam etməli olduğunu vurğulayır. Bundan sonra Raskolnikov qərara gəlirki polisə təslim olsun və elədə edir. Raskolnikovu Sibirə sürgünə göndərirlər.
Və əsərin sonuna gəlirik. Raskolnikov üçün əsl "cəza" onun daxilən verdiyi imtahan və əsl "xilas" onun Sonyasıdır.
Təşəkkürlər.

kvant fizikası

Eynşteyn hər maddəyə enerji kimi yanaşırdı və düşünürdü ki əslində biz nəyəsə tam olaraq toxunmuruq sadəcə enerji sahəsi ilə təmas edirik. Bəs biz həqiqətənmi nəyəsə toxunuruq? Tutaq ki stolla təmas edirik. Bizim barmağımızdakı atomların elektronları ilə stolun atomunun elektronları bir birinə yaxınlaşır. Lakin hər iki tərəf mənfi olduğu üçün bir birini itələyir. Aradakı itələmə qüvvəsi də böyük olduğu üçün bu təmas fiziki cəhətdən qeyri mümkün olur. Bəs Eynşteynin düşüncəsi ya da bu düsturu ortaya atmaqda məqsədi nə idi? E=mc² düsturu kütlənin(hər hansı maddənin) enerjinin bir forması olduğunu göstərir. Bəyaq qeyd etdiyim məqam kimi Eynşteyn hər maddəyə bir enerji sahəsi kimi baxırdı. Bu fərziyyəyə əsasən belə nəticəyə gəlirik ki həmin o itələmə qüvvələri Eynşteynə görə iki sahənin bir biri ilə toqquşması idi.
Həqiqətən maraqlıdır

z-nəslinin valideynlər ilə arasının yaxşı olmaması

Niyə bir uşaq öz valideyni ilə öz fikirlərimi çəkinməyə utansın?niyə onların lağa qoyacağı qənaətinə varsın?niyə məni qınaq obyektinə çevirəcəklər qənaətinə varsın?niyə fikirlərini ifadə etməkdə çəkinsin?niyə başa vurulacağını qabaqcadan bilsin?

Bizi səssiz qullar kimi qələmə verdiklərini və onsuz uşaqdır danışacaq sonra kiriyəcək qənaətinə gələcəklərini bilmək.

"Sən uşaqsan hələ nə problemin ola bilərki?" Bu nə boş cümlədir axı?!

"indidən öyrən səhər biri gün evlənərsən" kitab oxumalı yaşda bu nə düşüncədir axı?! Dil açıb danışdığın zaman isə "sən uje deyəsən tapmısan birini"olursan halbuki 2dəqiqə qabaq özləri o qənaəti vermişlər.

Onsuz bizim özümüzü öldürməyin yeri yoxdur.Onlara görə onlar düzdür biz səhvik.Bəs niyə?Çünki biz onlardan aslıyıq axı,onlar bizə hər cür şəraiti yaradırlar Yox yox bu onların əsla valideynlik borcu deyil biz istəmişik bu qədər şeyi axı oxumağı da biz seçmişik,hazırlığa getməyi,əziyyət çəkməyi.Yarım qalan arzular da "hobby" olaraq davam etdirilməlidir.Axı onlar bizə çörək verməyəcək gələcəkdə.

Ps.