bir mahnısını eşitdikdən sonra diskoqrafiyası endirilən qruplar

(bax: darkestrah)

facebook qəhrəmanları

bu insanlar elə bir insanlardı ki, öncədən maraqlı söhbətlər, müzakirələr ilə öz intelektual səviyyəsini ortaya qoyub sonrada bu yaranmış səviyyədən istifadə edirlər. məsələn, bu adamlar keçmişdə yazdığı maraqlı söhbətlərlə, ya da oturub içdiyi məclislərlə özünə kütlə yığmış sonra da o kütlədən istifadə eliyib istədiyini yeridir. adam öncələr bir iki gözəl söz deyib deyə, hər sözündə məna axtarılır. o mənada deyilməsə belə elə yorumluyurlar ki, adam deyir vay amq nə deyib ə bu. bu heç bu vecimə deyil amma sənin öncələrdən dediyin bir sözü bu facebook qəhrəmanları təzə kəşf eliyib yazanda və hamı ona rəğbət bəsləyəndə qalırsan belə ki, amq qoyum mövzu eyni adamlar eyni bunu mən də demişdim onda niyə bəyənməmişdiz? belə də dərtlərim var yəni.

əsla xoşbəxt ola bilməyəcək tiplər

daimi xoşbəxtlik deyilən bir şey yoxdu məncə. insan elə bir məxluqdu ki, xoşbəxtliyini belə unuda bilir. amma bu yazını mən də özümə üstələndim. belə bir proses var həyatımda, məsələn mənim masamda xoşbəxt biri oturanda ona nifrət eliyirəm, niyə xoşbəxtsən ki? bir azdan heç yadına da dûşməyəcək. olma boş- boşuna vaxt itgisidi. indiyə kimi hələ heç bir blog, sözlük ya da hər hansı bir sosial şəbəkədə xoşbəxtliyimi əks etdirən bir yazı yazmamışam. çünki olmur xoşbəxtliyini "bu gün zor gündû, çox xoşbəxtəm" kimi şeylərlə tanımlaya bilərsən amma bədbəxtlik, bədbəxtlik böyük qavramdı. yaz- yaz bitmir, hər əlaqədən yeni bir əlaqə yaranır təzdən hələ bir o yeni yaranmış bağlantıya görə ağlıyırsan. amma belə bir zımbırtı da var ki, bədbəxtlik ən böyük xoşbəxtlikdir. friedrich nietzsche demişkən "ən dərin ağrılardan çıxır ən böyük sevinc hissi". oturub dostuna ağlayandan sonra gələn rahatlıq, edilən zarafatlar, acının basdırılması. budur mənimçün ən böyük xoşbəxtlik.

insanın içindəki dərin boşluq

olmasını istəmədiyim və olmasına şərait yaratdığım bilinməz bir hiss. yalandan da olsa açıb bir iki şən musiqi dinliyib, bir iki filmə baxıb düzəltməyə çalışsan da olmur. bir şeir vardı buna aid.

nə qədər istəməsən belə böyüyür,
çıxılmaz yollarda qalırsan,
çıxmaq istəyirsən,
aşmaq istəyirsən hər divarı,
arxasında nə olduğunu bilmədən.
sevgiyə ehtiyac duymadığın bir anda,
sevgisizlikdən əziyyət çəkirsən.
boşluğu tüstüylə doldurub,
dumanlara bürünürsən,
yandırıb,
çəkirsən.
közünü tökürsən.
bilə - bilə əzab çəkirsən.
lazımsız bir hiss var içimdə.
lazımsız bir hiss.
niyə hələ də sonuncu ümidin ölmədiyinə heyrətlə baxıram.
çoxdan hazırlamalıydı boğazına keçəcək kəndiri.
yaban otları kimi yersiz yaşadığımı
düşünürəm, ömür boyu,
kimdənsə asılı qalmaq mənə görə deyil,
qarşılıqsız bir hissi bəsləmək,
quduzlaşdırmaq.
uçurumun kənarında qanadsız durmaq,
içmək,
içmək,
içmək.
səbəbini bilmədən,
ağlamaq istəyi gələn anda,
gözlərinin quruması.
mənfi olmaq,
sevilməmək istədiyin bir anda
gözdə olmaq,
hamıya xoş davranmaq.
qərarsız deyiləm.
qərar mənsizdir.
yabani alaq otu kimiyəm.
hardansa çıxıb,
özümü kimdənsə asılıymış kimi göstərmək xislətimdi mənim.
tutunduğum budaqları kəsirəm.
bilə-bilə əzab çəkirəm.
bilə-bilə yaşıyıram.
ümid bəsliyirəm,
ümidsizliyə ümid bəsliyirəm.
ölümsüz bir ölümlüyəm bu dəqiqə.

(baxma: sikmiş bitirmiş)

qeybət

belə şeylə elə də aram yoxdu amma "mən heç kimin arxasınca bir söz deməmişəm, mənim qorxacaq bir şeyim yoxdu. düzü də səhvi də üzə deyirəm" deyib artistlik də eləmiyəcəm. danışmışam. biri haqqında fikirlərimi deyəndə də "bunu gedib ona deyəcəksənsə deyim" deyirəm. çünki belə hər gün bir yerdə olduğum adamın üzünə onun səhvlərini demək xoş gəlmir özümə də. bəlkə bu yolnan sözümü çatdıraram deyirəm amma bu sözü dediyim heç kəs də gedib sözümü həmin adama çatdırmır. elə bilir ki, kinayə ilə söz zad soxmuşam. açığı dediyim söz soxduğum adamlar haqqında da heç vaxt səhv yerə bir şey danışmamışam. yəni kimisə kiminsə gözündən salmaq üçün. danışanda da dört - beş nəfərə təsdiqlədirəm ki, düz deyirəm ya yox. belə ki, belə danışıqları kiminsə arxasından o palajenia zad dilində desək "palaskatdamaq" kimi çıxmasını da istəmərəm çünki, elə şeylər var ki, insanın üzünə demək olmur. ortamda deyirsən ki, bəlkə hərlənib fırlanıb gedib ona çatar o da səhvini anlayar falan iş tatlıya bağlıyar amma bu tərsinə başa düşülür və həmin adam sənə düşmən kəsilir əfsuslar olsunki.

(baxma: çok da sikimde diyil açıkcası)