Belinda monologue from fleabag:
"I’ve been longing to say this out loud – women are born with pain built in. It’s our physical destiny. Period pain, sore boobs, childbirth, you know. We carry it within ourselves throughout our lives.
Men don’t. They have to seek it out. They invent all these gods and demons and things just so they can feel guilty about things, which is something we do very well on her own. Then they create wars so they can feel things and touch each other, and when there aren’t any wars they can play rugby.
And we have it all going on in here, inside. We have pain on a cycle for years and years and years. And then, just as you feel you’re making peace with it all, what happens? The menopause comes.
The f***ing menopause comes and it is the most wonderful f***ing thing in the world. And yes, your entire pelvic floor crumbles and you get f***ing hot and noone cares – but then, you’re free. You’re no longer a slave, no longer a machine with parts. You’re just a person, in business."
-“Mən bunu ucadan deməyə çoxdan ehtiyac hiss edirdim – qadınlar ağrı ilə doğulur. Bu bizim fiziki taleyimizdir. Aybaşı ağrısı, döş ağrısı, doğuş… bilirsən də. Biz bunu həyatımız boyunca içimizdə daşıyırıq.
Kişilər isə yox. Onlar bunu özləri tapmalı olurlar. Özlərinə tanrılar, şeytanlar uydururlar ki, nəyəsə görə günah hiss etsinlər bu isə bizim təkbaşına çox yaxşı bacardığımız bir şeydir. Sonra müharibələr yaradırlar ki, nəsə hiss etsinlər, bir-birlərinə toxunsunlar… müharibə olmayanda da gedib "rugby" oynayırlar.
Amma bizdə hər şey burda baş verir, içimizdə. illərlə, illərlə, illərlə dövrü şəkildə ağrı yaşayırıq. Və elə bilirsən ki, artıq bununla barışmağa başlamısan… nə olur? Menopoz gəlir.
Lənətə gəlmiş menopoz gəlir və bu, dünyadakı ən möhtəşəm şey olur. Hə, çanaq əzələlərin dağılır, dəhşətli istilik basır və heç kim vecinə almır… amma sonra sən azadsan. Artıq qul deyilsən, artıq hissələrdən ibarət bir mexanizm deyilsən. Sadəcə insansan… və öz həyatının sahibisən.”
at the end_<:
)
