yazarların özləri haqqındakı analizləri

çox önyargılıyam insanları çox analiz edirəm bəzi hallarda kömək olur amma çox səhv tanımağıma səbəb olur.hazırlıq vaxtı ilk gündən bir müəllimdən zəhləm gedirdi sonra ən sevdiyim müəllim oldu.qıraqdan baxıb bəyənmədiyim qız yaxın dostum oldu və s.iş orasıdı analizlərim düz çıxır sadəcə məndə ya ağ ya qara düşüncəsi var deyə belə olur.
içimdə hamını bitirirəm beynimdə ssenari qururam real həyatla bağ qura bilmirəm eləcə də insanlarla.
başqalarına sadiq olmağa çalışırkən özümə sadiq olmuram.insan məncə birinci özünə qarşı rəftarı dəyişməlidir.eləcə də səmimilik.birinci özümüzdən başlamalıyıq.
özümü əziyyətə verməyi sevmirəm.
düz qəbul etdiyim həqiqətlər var.kiminsə acığına prinsipə nəsə etmirəm.lazım gəlmədikcə.

sözaltı etiraf

bilirəm heç kəsə maraqlı deyil 2025 hesabatım,burdan çıxartdığım dərs,amma yazmaq istəyirəm.
bu il öyrəndim ki mən adi,sadə,hamı kimi insan imişəm.bəli,kiməsə görə qəribə gələ bilər amma mənimçün çox vacib birşeydir bunu bilmək.bunun fərqinə varanda çox rahatladım,sanki üzərimdən yük götürüldü,çünki indiyə kimi özümün çox fərqli biri olduğunu düşünərək yaşamışam və dünyaya sanki nəsə borcum var kimi hiss etmişəm,sanki mən hamıdan üstünəm və fərqliyəm.bu o qədər yorucu bir prosesdir ki.içimdə insanları bitirirdim,səhv axtatırdım,ona görə onlarla sağlam bağ qura bilmirdim,onlar səhv idilər,mənsə düzgün.bu il artıq bildim mən də hamı kimi adi insanam,təbii ki,bu mənim fərqli cəhətlərim olduğu həqiqətini dəyişmir eləcə də digər insanların.amma mən onlardan artıq deyiləm,mənim kimi insanlar da var.mən təkcə qayğıkeş,istiqanlı,ürəyitəmiz deyiləm,tək deyiləm,üstün deyiləm,mən dəyişirəmsə digərləri də dəyişir.intellektual olmaq cəhdindən də əl çəkdim,oxuyacam,öyrənəcəm təbii ki,amma yenə də tək deyiləm və buna görə də üstün deyiləm.bu arada hədsiz hərşeyi bilmə xəstəliyinin də dərinliyində özüylə üzləşməmək, bundan qorxmaq durur fikrimcə.hədsiz sözünü vurğulayım burada.hərşeyi bilməyə ehtiyac yoxdur.təbii ki oxuyun öyrənin,amma özünüzdən qaçmayın bununçün hərşeyi bilməyə üz tutmayın.təbii ki şüursuzcasına.
bəli mən adi bir insanam bu həqiqəti öyrənmək,üzləşmək asan deyildi,əgər heç kimi bəyənmirsizsə,hər kəsdə bir səhv axtarıb mız qoyursuzsa.
hər birimizin içində o eqo,mən hissi var,onun hər vəziyyətdə bizi idarə etməyinə icazə verməməliyik,onda məncə güclü insan olarıq.

yazarların fərqinə vardığı şeylər

fərqinə varıram ki özümü çox qoruyuram səhv qərar verməkdən səhv etməkdən.sanki hər şeyi düz etməliyəm səhv edirəmsə mən pis insanam.əlimdə olanlara baxıram.heçnə.mən səhv olduğuna inandığım şeyləri anında bitirməyin tərəfdarıyam.mənə əzab verir bunun içində yaşamaq.sanki özümə öz xarakterimə qarşı haqsızlıqdır.bacarmıram yəni.bitməlidi hərnədirsə.axı mən belə güclüyəm.və görürəm həyatda heçnə yaşamamışam.görəsən yola verməliyəm insanları,münasibətləri.görəsən göz görə-görə səhvi seçməyə davam etməliyəm ya yox.görəsən nə etməliyəm.balansı tapa bilmirəm.
bəli bu gün daha bir münasibətim bitdi,bitirdim,bitirdik.səbəb olaraq axır əvvəl ayrılacayıqsa qoy indi ayrılaq.bəli mən axırda öləcəm deyə yaşamamağı seçirəm eləbil.çətindir.amma mənə görə doğru olan budur.
düzü yazdıqca bir daha fərqinə vardım ki nə qədər özümü haqsız çıxartmağa çalışsam da yenə də haqlı cəhətlərim var.problem münasibətin bir gün bitəcəyi deyildi,artıq bitməsi idi mənə görə.mənə olan hörmətsizliklərə görə.mən qəbul etmirəm bu hörmətsizlikləri.
düşünürəm ki hörmətsizliklər olmasa yenə də bitirərdim görəsən.bəli çünki mən artıq hərşeyin sonunu əvvəlcədən görürəm yazıram beynimdə ssenari olaraq.ağırdır amma rahatdır mənə.qorunma mexanizmimdir.
düzü bilirəm məndə nə baş verir amma həll etmək üzləşmək çətindir.bir gün həll olması ümidilə

yazarların hazırda düşündükləri

uzun müddətdir düşünürəm ki niyə bəzi şeyləri qəbullana bilmirəm,həzm edə bilmirəm.özü mə sığışdıra bilmirəm başqasının mənə qarşı etdiyini.onun vecinə deyil.amma mən bunu da düşünürəm.niyə elədi yox, o pis insandır yox,sanki mənə etməməlidi.niyə,mən kiməm ki?yenə problemi özümdə axtarıram.heç cür bağışlaya bilmirəm kimisə,o nəticəyə gəldim ki özümü o qədər tənqid edirəm,özümü də bağışlaya bilmirəm,bu da digər insanlara olan münasibətimdə də özünü göstərir.düşünmürəm bağışlamalıyıq hər kəsi.amma heç kimi bağışlaya bilməmək artıq bir xəstəlikdi mənə görə.bir şey görən kimi inciyib,uzaqlaşıram.həll etməyə çalışıram özünlə danışıram.yenə də həzm edə bilmirəm ki o mənə belə şeyləri niyə edib,qısaca etməməlidi.
bilmirəm məndə belədir ya yox,hal hazırda mənə ən önəmli olan özümə olan yatırımdı,özümü öyrənməyimə,psixologiyama.universitet,karyera işləriylə bacara bilmirəm heç cür,birinci mental sağlam olmalıyam,alındıra bilmirəm,nəyisə sona çatdıra bilmirəm,elə bir dirənmişəm.amma desən bütün gün araşdır özünü və s öyrən,
bu şeylərə yatırım et sevə-sevə.bununla qidalanıram.bir gün nəsə qatmasam özümə rahat dayanammıram.
heç nə etmək istəmirəm.heç bir məsuliyyətimin olmamağını istəyirəm.sadəcə rahat şəkildə ətrafa qulaq asmaq, təbiəti dinləmək ,insanları izləmək,özümlə baş-başa.

sözaltı etiraf

uzun müddətdir heç nədən,heç bir andan zövq ala bilmirəm.sanki indiyə kimi də heç nədən zövq almamışam.dəyişdirməyə çalışsam da bacarmıram.yalandan zövq alırammış kimi də davrana bilmərəm.bir ortamdasan ətrafa baxırsan hamı şən ,deyib- gülür sənə isə hərşey adi gəlir.axı doğrudan adidi.
əvvəllər insanları etdikləri adi 1 səhvə görə həyatımdan çıxarmağı yaxşı şey hesab edirdim.indi isə yox.artıq heç kim qalmayıb.amma özümlə də bacarmıram.bir insana qarşı sevgi hissim öldüsə yaranmır sonradan.yarana bilmir.o insanla daim aramda uçurum olur.axı mən elə səhvlər etmirəmsə buna şərait yaratmıramsa qarşımdakı da etməyə bilər.