yazarların hazırda düşündükləri

uzun müddətdir düşünürəm ki niyə bəzi şeyləri qəbullana bilmirəm,həzm edə bilmirəm.özü mə sığışdıra bilmirəm başqasının mənə qarşı etdiyini.onun vecinə deyil.amma mən bunu da düşünürəm.niyə elədi yox, o pis insandır yox,sanki mənə etməməlidi.niyə,mən kiməm ki?yenə problemi özümdə axtarıram.heç cür bağışlaya bilmirəm kimisə,o nəticəyə gəldim ki özümü o qədər tənqid edirəm,özümü də bağışlaya bilmirəm,bu da digər insanlara olan münasibətimdə də özünü göstərir.düşünmürəm bağışlamalıyıq hər kəsi.amma heç kimi bağışlaya bilməmək artıq bir xəstəlikdi mənə görə.bir şey görən kimi inciyib,uzaqlaşıram.həll etməyə çalışıram özünlə danışıram.yenə də həzm edə bilmirəm ki o mənə belə şeyləri niyə edib,qısaca etməməlidi.
bilmirəm məndə belədir ya yox,hal hazırda mənə ən önəmli olan özümə olan yatırımdı,özümü öyrənməyimə,psixologiyama.universitet,karyera işləriylə bacara bilmirəm heç cür,birinci mental sağlam olmalıyam,alındıra bilmirəm,nəyisə sona çatdıra bilmirəm,elə bir dirənmişəm.amma desən bütün gün araşdır özünü və s öyrən,
bu şeylərə yatırım et sevə-sevə.bununla qidalanıram.bir gün nəsə qatmasam özümə rahat dayanammıram.
heç nə etmək istəmirəm.heç bir məsuliyyətimin olmamağını istəyirəm.sadəcə rahat şəkildə ətrafa qulaq asmaq, təbiəti dinləmək ,insanları izləmək,özümlə baş-başa.

sözaltı etiraf

uzun müddətdir heç nədən,heç bir andan zövq ala bilmirəm.sanki indiyə kimi də heç nədən zövq almamışam.dəyişdirməyə çalışsam da bacarmıram.yalandan zövq alırammış kimi də davrana bilmərəm.bir ortamdasan ətrafa baxırsan hamı şən ,deyib- gülür sənə isə hərşey adi gəlir.axı doğrudan adidi.
əvvəllər insanları etdikləri adi 1 səhvə görə həyatımdan çıxarmağı yaxşı şey hesab edirdim.indi isə yox.artıq heç kim qalmayıb.amma özümlə də bacarmıram.bir insana qarşı sevgi hissim öldüsə yaranmır sonradan.yarana bilmir.o insanla daim aramda uçurum olur.axı mən elə səhvlər etmirəmsə buna şərait yaratmıramsa qarşımdakı da etməyə bilər.