rauf məmmədov

azərbaycanlı şahmatçı. mart 2015-ə reytinqi 2651
gashimov memorial 2015də anish giri ilə oyunda 41-ci gedişdən sonra çətin vəziyyətə düşdü, vəziyyətdən çıxdı, üstünlük qazandı və heç-heçə təklifini qəbul etdi. Oyundan sonrakı mətbuat konfrasında heç-heçəyə razılaşmasını yorulması ilə izah etdi. ən biabrçı açıqlamanı isə bir qədər sonra verdi: d5-dəki atın f4-dəki piyadanı vuracağını görmədim. Bu səviyyədəki şahmatçı bunu görmürsə? Davam etsəydi, qələbəyə yaxın idi.
vəziyyət:
https://www.shamkirchess.az/content/46

el ruido de las cosas al caer

kolumbiyalı yazıçı juan gabriel vasquezin ən məşhur romanı.
ingiliscə
(bax: the sound of things falling)
azərbaycanca
(baxma: düşən şeylərin gurultusu)
oxunaqlı əsərdir. kolumbiyanın narkotiklərlə müşayiət olunan 70-80-ci illərinə səyahət edirik. antonio yammara təsadüfən tanış olduğu bir insanın - ricardo laverdenin keçmiş həyatını öyrənməyə cəhd edir. bu araşdırma zamanı laverdenin kirayə yaşadığı evin sahibəsi və doğma qızı ona kömək edir. və həm də ortada faciəli bir kaset yazısı var.

əsgərlik xatirələri

soyuq fevral ayı. hadisə xidmət etdiyim bir hərbi hissədə baş verir. xidmətdən kazarmaya yorğun-arğın gəlmişəm. gecə uğuldayır, soyuq yerlərdə gecə çöldə olanlar bu uğultunu xatırlayar. bu, küləyin uğultusu deyil, nəsə başqa şeydir. nəsə. kazarmaya gələndən sonra axşam yeməyini yedik, himni oxuduq və yatmağa getdik. quş kimi sayıq yatıram mən. yanımda ayaq ucunde keçən olsa belə hiss edirəm. amma həmin gecə fərqli oldu. xidmətin yorğunluğu və əvvəlki bir neçə gecənin səbəbini bilmədiyim yuxusuzluğu bədənimi taqətsiz buraxdığından daş kimi yuxuya getdim. gecə həyəcan siqnalına oyandım digər əsgərlərlə birlikdə. həyəcan siqnalı verilərkən dəqiq müəyyən edilmiş müddət ərzində (mənim əhvalatımda 3 dəqiqə) tam geyinməli, silahını, veş-meşokunu (iri bel çantası) alaraq plasda (hərbi hissənin meydançası) hazır durmalısan. oyandıqda əsgərlərin bir-birinə qarışdığını gördüm, hamı əlinə nə gəlirdi əyninə keçirirdi deyəsən. çünki 3 dəqiqə ərzində hazır olmayanı cəza gözləyirdi. mənim botinkam yerində yox idi, gözümə sataşan ilk botinkanı və paltarlarımı geyindim, silah və veş-meşokumu götürüb əsgərlərlə birlikdə plasa qaçdıq və əvvəlcədən müəyyənləşdirilmiş yerlərimizdə durduq. təlim məqsədli həyəcan siqnalı olduğunu duyduqda mənim kimi hamının siqnalı verənin yeddi arxa dönənini xoş sözlərlə yad etdiyinə əmin idim. nəsə. yerlərimizdə durduq, bölük komandiri bir-bir hamımızı yoxlamağa başladı. hündürboy olduğumdan qabaqdan sol tərəfdən birinci əsgər mən idim, birinci sıranı-bizləri yoxlayıb ikinci sıraya keçdi. məndən arxadakı əsgəri görəndə komandirdən - şişirtmirəm - ahhh ohhh səsi çıxdı. dialoq və sonrakı hadisələr belə oldu.
- bu nədi ə, gijdıllah?
-
- (bu dəfə böyürərək) əsgərrrrr, bu nədi? .ikəcəm indi səni burda.
heç kim nə baş verdiyini anlamır. qabaqda duran bizlər üçün vəziyyət lap pisdir, arxaya dönə bilmirik. birdən o vaxtacan eşitdiyim ən yüksək şapalaq səsini eşidirəm, yeri gəlmişkən. belə güclü səsi ondan sonra da eşitmədim, indiyə qədər də eşitməmişəm. əsgər sıradan ayrılıb kazarmaya qaçanda hər şeyi anladıq - tələm-tələsiklikdə şalvarını geyinməyi unutmuşdu əsgər. şalvarın altından geyinilən yamyaşıl istilik şalvarı və qara batinka ağappaq qarla qəribə rəng təzadı yaradır, əsgər təbii ki, bu təzaddan xəbərsiz qıpqırmızı qızarmış qulağını tutaraq boz rənglə boyanmış kazarmaya doğru sürətlə qaçırdı.

film

son günlər çox izlədiyim incəsənət məhsulu.
xüsusən novruz bayramı ilə əlaqədar verilən bayram günlərində nələr izlədim nələr. gözlərimin indiyə qədər ağrıması fasiləsiz noutbuka baxmağımla əlaqəlidir.

jean-luc godarddan 6 film izlədim, hamısı ayrı bir dünya, ayrı bir aləm yaratdı beynimdə. bir insanın, bir rejissorun necə cəsarətli və geniş xəyal dünyası ola biləcəyini duydum.
françois truffautdan 3 film izlədim. bir insanın necə humanist və mərhəmətli ola biləcəyini duydum. "les quatre cents coups" filmi məni şoka saldı. film kimi film.
leos caraxın "holy motors" filmi izlədim. bir rejissor necə mürrəkkəb ola bilərmiş. filmdən anladıqların anlamadıqlarımdan qat-qat az oldu.
stanley kubrickdən iki film daha izlədim və bütün yaradıcılığın izləmiş oldum. ilahi bir insan necə mükəmməl olarmış. "eyes wide shut" əsəblərimlə oynadı, amma çoxları ilə razılaşıram, bu, onun ən yaxşı filmi deyil.
asghar farhadinin "jodaeiye nader az simin" filmini izlədim. qüsursuz nəsə desələr, rahatlıqla bu filmi deyə bilərəm.
cristian mungiudan "4 luni, 3 saptamâni si 2 zile" filmini izlədim, tüklərim biz-biz oldu. bir rejissor həyatı belə çılpaq təsvir etməyi necə bacarır?!
hiroshi teshigaharadan " suna no onna" izlədim, həyatım bomboz oldu.
daha nələri deyim..."nuovo cinema paradiso" izlədim, eyni anda həm üzüldüm, həm sevindim, krzysztof kieslowskinin rənglər seriyasını izlədim, depressiya, ümidsizlik necə ifadə olunmalıdır anladım, " bir zamanlar anadolu'da"nı izlədim, qaranlıq necə çəkilməlidir, subliminallıq necə ötürülməlidir anladım. "tabutta rövaşata"nı izlədim, üzüldüm, betərin doğrudan da betərinin olduğunu anladım, tez-tez "ama arkadaşlar iyidir" deməyi özüm-özümə tapşırdım. indi daha yaxşı anlayıram ki, əsl film baxdığınız an ağrıtmaqla, güldürməklə bitib getmir. yara edir, qalıcı olur beyində və fraqmentlər yada düşdükcə, bu yara özünü xatırladır.

cronica de una muerte anunciada

gabriel garcía márquez romanı
(baxma: gözlənilən bir qətlin tarixçəsi)
həyatımda oxuduğum ilk ciddi əsər deyə bilərəm. əsəri bitirib müsbət mənada şok keçirmişdim.bir detektiv düşünün ki, qatilin adı əvvəlcədən məlum olur. əla romandır, bu romanını bəyəndiyimə görə markezin əksər kitablarını oxudum.