hamza hamzaoğlu

galatasarayın baş məşqçisi.
elə tipdə insanlardandır ki, paul pogbanı belə galatasaraya gətirsən, selçuk inan küsər deyib pogbanı ehtiyatda oturdar. yanlış anlaşılmasın, selçukdan qorxub-çəkinmir, sadəcə yerlidir deyə ürəyi gəlmir ki, o dura-dura pogba oynasın. bu beyinlə çox qabağa getməyəcək, yönətim arxasında durmasa, bu sezonun sonunu görməyəcək, nə qədər tez getsə o qədər yaxşıdır. bir yandan da hazırda galatasarayı idarə edənlərlə birgə komisyon fırıldaqçısı olduğuna dair şübhələrim var.

mənəviyyatı zəngin sadə görünüşlü insanlar

gözəl insanlardır. bu insanları nurlu çöhrəli, ciddi olduqda belə pozitiv təəssürat yaradan, insana qulaq asmağı bacaran kimi təsəvvür edirəm. hər mövzuda bir fikirləri yoxdur, bilmirəm deməklə, susmaqla nəsə itirməyəcəklərindən əmindirlər. gözə girməyi bacarmırlar, halbuki indiki dövrdə bunun vacib olduğunu dərk edirlər. insanlardan çəkinirlər, çəkinməkdə haqlı olduğunu düşünürlər. çox zaman özləri kimi bir və ya iki dostları olur, çöl əyləncələri hansısa kafedə çay içməkdən və gəzişməkdən ibarət olur. evdə isə adətən xəbərləri izləyir, kitab oxuyurlar. heyif ki, çox olmadıqlarından rast gəlmək, tanış olmaq, münasibət qurmaq ehtimalı çox aşağıdır.

izlədiyin filmləri unutmaq

səbəbini tam olaraq bilmədiyim son vaxtlarda yaranmış unutqanlıq. hər halda bunun da elmdə xüsusi adı var.
izlədiyim bütün filmləri qeyd edirəm. filan ayda hansı filmlərə baxmışam hamısını saxlayıram. filmə baxandan 1 ay sonra siyahıya nəzər salıram, filmin adını oxuyuram və film barədə demək olar ki, heç nə yadıma düşmür. bu, bütün filmlərə aid deyil təbii. yaddaşım ümumən normaldır, yəni əsas "günahı" yaddaşın üzərinə atmaq olmaz. çox izləyən biri də deyiləm, normal sayda. həftədə 2-4 arası film.
ps. filmin adı çəkilən kimi onun barədə bütün detalları xatırladığım günlər vardı.

itirmək

ən pis forması sənə yaxın olan birini itirməkdir.
yara kimi olur. əvvəl heç nə hiss etmirsən, ağrı filan olmur. başsağlığına gələn, yas yeri düzəltməyə kömək edən insanlarla dolu olur ətrafın. itkinin şokundan çıxandan sonra "yara" ağrı verməyə başlayır. sanki kimsə kibriti yandırıb ürəyinin altında saxlayaraq tələsmədən onu yandırır. o cür göynəyir için. itirdiyin insan yada düşdükcə, yara zoqquldayır. onunla etdiklərin, daha edə bilməyəcəklərin yada düşdükcə, istər-istəməz ürək dözmür, onu sıxıb-parçalayan kədərdən qurtulmaq üçün göz yaşları köməyə gəlir, hönkür-hönkür ağlamamaq üçün özünü güclə saxlayırsan. sonra isə... yaranın üstü necə qartmaq bağlayırsa, necə ancaq əl vuranda ağrıyırsa, itki də unudulur, itirilən yada düşdükcə, təzə-təzə keçirdiyin göynəməni hiss edirsən, ürəyindən sənə tanış olan gizilti keçir.

iyudanın arvadı

(bax: la mujer de judas)