yazarların başına gələn maraqlı hadisələr

yay tətillərinin birində gürcüstanın manqilisi adlı meşəlik bir bölgəsində idik. evində qaldığımız şəxslər isə çoxlu mal-qaraya sahib idi.

evin ən balacası olaraq çox məsuliyyətli və ağır işi öz öhdəmə götürərək çörək almağa yollandım. həmin an yolun qırağındakı zibillikdə mənim yarım boyda bir donuz eşələnirdi özü üçün. yanından ötüb keçmək istəyəndə donuz ilə göz-gözə gəldik. və o an donmuş baxışları ilə o mənə, mən ona baxırdım. (həyatımda ilk dəfə idi ki, bir erkək ilə bu qədər uzun baxışırdım) biraz keçdikdən sonra elə o andaca qaçmalı olduğumu dərk elədim. mən qaçıram, donuz isə mənim arxamca qaçır. (və həyatımda ilk dəfə idi ki, bir erkək arxamca qaçırdı) (gör necə yoxluqdursa) sonda özümü evə necə çatdırdım xatırlamıram, amma pilləkanlara doğru yönələndə gördüm ki, donuz da qaçaraq öz damına girdi. donuz ev sahibinin imiş və məni görüb qorxub. (bir erkəyin məni görüb qorxması ilk deyil amma) məhz həmin gün də ev sahibi donuzunu qorxutmuşdum deyə bizi evdən çıxarmışdı.


belə danışanda maraqlı deyil e, amma o an da maraqlı deyildi, deyəsən.

günü ifadə edən lətifə

ehtimal nəzəriyyəsi müəyyən bir kütlə istisna olmaqla insanlar tərəfindən ən az başa düşülən sahələrdən biridir. buna ən sadə misal isə təyyarədən qorxan bir tarixçinin riyaziyyatçı ilə elə təyyarədə də keçən aşağıdakı söhbətidir.


-professor, deyə bilərsinizmi, təyyarədə bomba olma ehtimalı nə qədərdir?
+yəqin ki, milyonda birdən azdır.
-professor, bəs təyyarədə iki bomba olma ehtimalı nə qədərdir?
+bir bomba olma ehtimalından olduqca az, trilyonda birdir. hansı ki, bu da qeyri-mümkün bir şeydir.

və həmin gündən tarixçi hər dəfə təyyarəyə minəndə yanında bomba daşıyır ki, təyyarədə bir bomba olma riskini trilyonda birə endirsin.

əgər üzünüzdə kiçik də olsa bir gülümsəmə yaranmadısa deməli, yuxarıdakı müəyyən kütləyə daxil deyilsiniz.

güldürən hadisələr

həyatı elə də həyəcanlı şəkildə yaşamadığım üçün çox nadir hallarda başıma nəsə hadisə gəlir. bu nadir görülmüş hadisələrdən biri də atam tərəfindən xiyar turşusu ilə döyülməyim olub.

elə keçən ilin bu vaxtları idi, atam işdən gəlib mətbəxdə yemək yeyirdi. mətbəxdən məni səslədi. mən isə "ha" deməklə kifayətlənmişdim. və bu hal bir neçə dəfə təkrarlandı. sonda adımı şiddətlə səslədikdə qalxıb mətbəxə getməli oldum. elə mətbəxə addım atmağımla sifətimə və bədənimin müəyyən hissələrinə dilimlənmiş xiyar turşularının gəlməyi bir olmuşdu.

həyatımın ən utancverici hadisəsi olub. amma həyatımda baş verən yeganə qeyri-adi hadisə də bu olub. xiyar turşusu ilə döyülməyim.

belə danışanda gülməli deyil e, amma o an gülməli idi. (c)