mimikada gözlərin yox sadəcə dodaqlarda o gülüşü sezirsiz qısaca..
günümüzdə 90% onsuz beledir. korporativ hər bir mühitdə bizi sığortalanyan bir "sənəd"-dir deyərdim hətta. çünki o gülüşü yaratmasaz qara siyahıdakı şəxslərdən biri olarsız.
yadımdadır məni buna məcbur edən bir hadisə hansı ki, təsadüfi verdiyim imtahanda müsahibəyə çağırılmışdım müəllim kimi. və məndən lazımi dəyərləri, qaydaları bilməkdən əlavə ən mühim şeyin gülüş olduğunu vurğuladılar. çünki səni sınamaq məqsədilə onlara ixtiyar verilir çaşdırıcı məqamlarla səni üz-üzə qoymaq. max dərəcədə isə gülümsəyib səbrli olduğunu göstərmək tələb olunur. bunun əsasında isə onlar ölçürlər ki, sinifdə dərs deyən bir şəxs üzləşdiyi hər bir çətin situasiyada təmkinli və qarşısındaki uşağa sadə bir gülümsəmə ilə dəstək ola biləcək mi ya yox? belə baxanda məntiqli yanaşmadır. ilk eşidəndə lil bit tricky gəlmişdi mənə ama 1 il işləyəndən sonra fərqinə vardım ki, məndə axan qana bu tərsdir. nəyəmsə oyam 7/24 acting edə biləcəyim performans deyil.thats Why i left..
qarışıq danışıram bilirəm amma bir məqam daha var bu məsələ ilə bağlı. deyirik hansı ki. təkcə korporativ mühitdə yox həyatımızın ən xırda momentlərində, sıradışı yaranan situaiyalarda biz buna bürünürük. bir az refleksiv və çox güclü hesabdır deyərdim. düşünün adicə chating zamanı ) bu işarəni qoymaq belə qarşı tərəfdə gülümsəmə yarada bilir çünki onda düşünmədən səmimi bir söhbət etdiyini idrak edir.
"poker face" ifadəsi də bu mənaya gəlib çıxa bilər məncə. real düşüncə və hisslərimizi gizlətmək üçün güclə dodaq kənarlarımızı yuxarı doğru qaldırıb qarşı tərəfin susmağını gözləyirik..
sifarişi verən: Macar bəyi
)
