birdman və the grand budapest hotel filmlərinin 9 nominasiyada qalib olduğu sonuncu akademiya mükafatları
Son yazılanlar
Hazırki streak: 0 gün ardıcıl post yazılıb.
Rekord: 12 gün ən uzun ardıcıllıq.
Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
Tip: gündüz yazarı
Pik saat: 13:00
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
Səviyyə 1: Yeni
XP: 0 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 100 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
Təxmini söz sayı: 44,396
Toplam simvol: 266,374
Orta entry uzunluğu: 600 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.6 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
kreuzweg
the suffering of light
the suffering of light
the suffering of light
birdman və the grand budapest hotel filmlərinin 9 nominasiyada qalib olduğu sonuncu akademiya mükafatları
'91ci ildə coen qardaşlarının çəkdiyi film. niyəsə elə bilirəm ki, "fink" sözünü həmişə "think" kimi tələffüz edirəm; nə də olmasa, səslənişləri yaxındır -*
əhli-kef qrossmeyster. haqqında bobby fischer against the world filmi çəkilib.
özünü atalar kimi aparan bir yazıçıdı. özü də elə atadı ki, övladının (oxu: oxucusunun) tərbiyəsinə xüsusi diqqət yetirir. onun əsərlərində nəinki intim səhnələri görmək, heç ona yaxın olan şeyləri belə oxumaq mümkün deyil. amok hekayəsində adam "hamilə", "uşaq aldırmaq", "abort etmək" sözlərini belə yazmır, onu bir başqa sözlə, yaxud ümumi mənzərə ilə təsvir edir. dəhşətli dərəcədə tetiz yanaşır ifadələrinə. elə buna görə sevirəm onu -*
deyildiyi kimi, stephen hawking haqqında film. amma gözlədiyim kimi olmadı. razıyam bir çox səhnələr təsiredicidi; insanın yazığı gəlir, göz yaşı da gəlir həmçinin. amma gözlədiyim bu deyildi. adı "hər şeyin nəzəriyyəsi"dir deyə filmi daha elmi-fəlsəfi düşünürdüm, ancaq film çox-çox bədii alınıb və hawkingin şikəst olmasına köklənib. nə qədər gözlədim ki, heç olmasa mühazirə səhnələrində bir fəlsəfi fikir eşidərəm, kainat haqda düşüncələrim dəyişər-falan filan... amma olmadı. əgər belə film çəkəcəksinizsə, heç olmasa adını dəyişdirin; ad heç cür uyğun gəlmir filmin ssenarisinə.
allahın varlığı, dünyanın yaranması kimi əbədi-əzəli sualları bir başqa formada verməklə və onlara öz yorumunu əlavə etməklə yenidən fikrimi dumanlandıran adam. güc-bəla ilə özümü nəyəsə/nələrəsə inandırmışdım, bu adam yenə beynimi qurdaladı. zatən bu inanclar barəsində fikirləşəcəkdim, amma indi bunlarla oynamağa vaxtım yoxdu. gərək baş qoşmazdım indi
böyük mirzə cəlilin dastanlardan daha ötə bir hekayəsi. başda poçt qutusu olmaqla mirzə cəlil məmmədquluzadə elə bu xüsusiyyətinə görə kiçik hekayənin böyük ustadı hesab edilir.
poçt qutusu hekayəsi 20ci əsr orta statistik azərbaycanlının həyatıdı. bəylərindən tutmuş kəndlilərinə kimi hər kəs bu hekayədə tipikləşdirilib, ümumiləşdirilib. dəhşətli əsərdi.
sonuncu nurçu söhbətlərindən sonra dəyişikliyin aparıldığı ictimai birlik. deməli, azərbaycandan nurçuları sıxışdırandan irəli də təsirsiz ötüşmədi. çünki çox sayda nurçu vardı içlərində. sonra bu boyda təşkilatı dağıtmamaq üçün heyətini dəyişməklə kifayətləndilər. amma irəlinin nəyi dəyişir dəyişsin, mahiyyəti dəyişməyib.
fridrix bodenştedtin haqqında yazdığı azərbaycan mütəfəkkiri. mütəfəkkiri deyirəm, amma bunda belə bir az şübhəliyəm. açığı şeirlərini o qədər də bəyənməmişəm. bodenştedtin vazeh haqqındakı xatirələrini də oxumuşam. və həmin xatirələri oxuyanda 40-50 yaşlı vazehin hərəkətlərinə baxanda özümün 13-15 yaşlarım ağlıma gəlirdi. yəni çox ərgəncə işlər görüb, sözlər deyib. bu adamı gözümdə saxlayan bircə mirzə fətəli axundovu dindən-xurafatdan uzaqlaşdırmağı olub. mənə elə gəlir ki, nəinki mənim gözümdə, ümumiyyətlə, adamı ədəbiyyatda, ədəbiyyat tarixində saxlayan yeganə səbəb budur.
bütün dünyada olması gərəkən kanaldı. azərbaycanda da kanalın yaranması, yumşaq desəm, məhz bu gərəklilik hissindən yaranıb. əslinə qalsa, ictimai televiziya abunə və reklam hesabına və qismən dövlət hesabına yaşamalıdı. yəni əvvəlcə müəyyən bir müddət kanal pulsuz yayımlanır, sonra pullu yayıma keçir, abunə haqqını ödəyənlərə yayımlanır. və ictimai televiziyada yayımlanması gərəkən verilişlər çox unikal, özünəməxsus olmalıdı, heç bir digər kanaldan veriliş oğurlamamalıdır. siyasi və başqa verilişlərdə tam obyektiv, tərəfsiz olmalıdı. bu kanal aztv deyil yalnız iqtidara yer versin. bu kanal azadlıq qəzeti deyil yalnız müxalifətə yer versin. bu kanal bitərəf olmalıdı. siyasi verilişlərində 3 tərəf *
ən azı
olmalıdı: iqtidar, müxalifət və bitərəf.
amma azərbaycanda ictimai kanal ümidləri doğrultmadı. həm abunə baxımından, həm də veriliş səviyyəsi baxımından. dövlət də gördü ki, bizdə ictimai tv-yə heç kəs qoz qoymur ki pul versin, başladı özü maliyyələşdirməyə. özü maliyyələşdirəndən sonra kanal niyə müxalifətə və bitərəflərə yer versin ki?! bu tərəfdən yanaşanda itv iqtidarpərəstdirsə, doğru da eləyir.
baxdığım ilk coen qardaşları filmi. razıyam yaxşı filmdi, ama bəzi bəyənmədiyim cəhətlərini deyim.
--spoiler--
mən kinoda xoşlamıram ki hər hansı səhnənin, yaxud bütöv filmin mənasının nə olduğunu elə kinonun özündə hasısa obraz desin. polis qadının "bütün bunlar nə üçündü? puldan ötrü?" deməsi heç xoşuma gəlmədi. zatən tamaşaçının ağlı başındadısa və filmə diqqətlə baxırsa bunların puldan ötrü olduğunu görür. polis qadının dostu, psixi problemi olan yapon obraz artıq idi məncə. çünki əsas hekayə ilə heç bir əlaqəsi yox idi və sona doğru heç bir kontakt da yaratmadı. polis qadın obrazı aktrisa olaraq doğru seçilməyib məncə. o qadın heç cür detektiv görünüşlü deyil. yəni illərdi insanların şüurlarında detektiv nəsə başqa cürdü; geyimi, hərəkətləri, mimikaları və s. amma bu qadın daha yumşaqdı, sərtliyi həddən artıq azdı. ola bilsin ki, bu onun hamilə olması ilə əlaqədardı, dəqiq deyə bilmərəm.
--spoiler--
bir çox işlərini sevdiyim adam. okan bayülgenlə işləyib bir ara. the followl videoları vardı. hətta bir ara özənib həmin videoların bir versiyasını da çəkmişdik.
(baxma: okean hindləri)
ədəbiyyatda və incəsənətdə özünə yer eləyən mövzu, məfhum
cəfər cabbarlının şeiri
mikayıl müşfiqin şeiri
eyyub yaqubovun mahnısı
kino sevən, imdb sevməyən və mənlə bunu müzakirə edən moderator
(baxma: mənnən hücum eliyəssən sən?) -*
mərakeşdə başlayıb, yaponiyada bitən bir film. death trilogynin son filmi.
filmin niyə babil adlandırılmasını deyə bilmərəm, ama onu deyə bilərəm ki, kəpənək effektini ən yaxşı izah edən filmlərdəndir. təbii ki, texniki cəhətdən trilogiyanın əvvəlki 2 filminə oxşayır: bir film içində üç film. yəni trilogiya içində trilogiya (baxma: trilogyception) -*
təsadüflərə inanan adam olduğuma görə filmi bəyəndim, amma bəyənmədiyim bir şey var. o da yaponiya hissəsi. ulən, təsadüf dedik, bir hadisədə düyünlənmiş üç hekayə dedik, daha bu yaponiyanı niyə soxdun ortaya? nə var, nə var ovçu "hə, silah mənim idim, qonaqpərvərliyinə görə ona vermişəm" deməyindən ötrü nahaq yaponiyaya getmisiz. hələ hələ o yapon ərgəninin "məni heç kim sikmir" tripləri heç ləzzət eləmədi. filmin ahəngini pozur. haçan ki, mərakeş və meksikadakı səhnələrdə adam həyəcanlanır, inyaritu tempi öldürməkçün bu yapon qızı soxur. olmaz belə.
* aktrisa adriana barraza oynadığı amelia obrazına görə 35 pound qonorar alıb.
* filmdə səslənən musiqilərdən biri:
bir neçə rejissorun üzərində çalışdığı trilogiya.
alejandro gonzalez inarritu:
1. amores perros
2. 21 grams
3. babel
gus van sant:
1. geryy
2. elephant
3. last days
argentinanın paytaxtı buenos aires şəhərinin mərkəzi meydanı. tərcümədə may meydanı deməkdi. 1580ci ildə yaradılıb. təsəvvür eləyin bu meydan nə qədər qırğınlar, nə qədər hökumətə qarşı olan nə qədər aksiyalar, nümayişlər və s. görüb.
cənubi amerikaya getsəm bura da gedəcəm -*
meydanın tarixinə və indiki halına kiçik bir baxış. maraqlı videodur.
alejandro gonzalez inarritunu sevməyimə səbəb olan filmi.
death trilogynin 2ci filmidir: 1. amores perros; 3. babel
*
trilogiyaya ardıcıl baxdığıma görə, babeldən danışmayacam
21 grams təbii ki, işin texnikası baxımından amores perrosa oxşayır. amma mövzu.. mənə elə gəlir ki, bu filmin mövzusu amores perrosdan daha ağırdı. adı ilə əslində ana mövzunun insan ruhunun çəkisi olduğunu göstərsə də, hesab eləyirəm ki, bundan başqa digər mövzulara da geniş yer verilib: tanrını sorğulamaq, təsadüf, mərhəmət, sevgi, peşmanlıq...
filmdən sonra ağlımda yaranan suallardan biri də o oldu ki, doğrudan da kiminsə ürəyini əməliyyatla başqasına köçürəndə onun sevgisi də həmin adama keçir?
həddən artıq dərin filmdi, adam fikirdən yata bilmir.
ayrıca ruhun 21 qramlıq çəkisinin olmasını 1907ci ildə New York Timesda yazılan bir məqalədə Duncan MacDougall adlı bir həkim sübut etməyə çalışıb. eksperimenti ilə tanış olun
Son bəyənilənlər