sözaltı günlük

yaşıdlarım kimi olmaq istəyərdim. əylənə bilən, vecsiz və cahil. cahillik həqiqətən gözəl bir şeydi. bir vaxtlar düşünməklə beynimi bəsləyib inkişafına xidmət etdiyimi düşünsəmdə indi çox peşmanam. araşdırmaq, düşünmək və sonu olmayan fikirlər. hər şeyi öyrənib bilmə arzusu, məni əlimdə olanlardanda etdi. psixoloqa getməyi düşünürəm. amma verdiyim məbləğ qarşısında mənə xidmət edən insanın mənə yararı olacağını düşünmürəm. artıq senarilər düzüb qoşmaq, ehtimallar sıralamaq istəmirəm. hər şeyi axarında olduğu halda əldə etmək istəyirəm. hər şeyi bilmək, əslində heç nəyi bilməməkdir. anlaşılmazdır. tanrısallıqdır. insan isə zəifdi. bir şeyləri qurban verməyi həkk olunmuş şərtdir. descartes'lə eyni cığırda gedirəm deyəsən. amma sonu yaxşı yerə getmir. hər hadisə qarşısında güclü qalmağa çalışdıqca, bədən sadəcə çırpınır və rəhm diləyir. insanın öz təbiətinin ziddinə hərəkət etməyi çox gülməli və ağlamalı haldır. taleh haqqında da yazmaq istəyərəm. tanrının yazdığı rolu sevərək oynayaram. amma öz iradəmin seçimlərindən əmin deyiləm. bu məsələ haqqında hələdə dəqiq cavabım yoxdur. tonla suallarımın cavabı olmadığı kimi. bir gün bütün suallarımın cavablarını tapmağı ümid edirəm. bəlkə bir gün..

məktəbdə inşa yaza bilməyən sözlük yazarı

orta məktəbdə toppuş bir ədəbiyyat müəllimim var idi. ilk dəfə inşa yazdırdıqda mənim yazdığıma inanmamışdı. ömür boyu kitab deyilən şeyin qapağını açmamışdım( biologiya xaric heyvanları və anatomiyanı sevirdim) nəydisə doğuşdan gəlmişdi, yaşıdlarımdan azca fərqlənirdim. düzdü qiymətlərim heç vaxt yaxşı olmayıb rəzil haldadı. atestatın qapağını açmağımla bağlamağım bir olur. deməli müəllim heyrətə zada gəlirdi ki ola bilməz ki bunu sən yazmış olasan kimsə kömək edib. zamanla sinifdə özü müəyyən vaxt ərzində inşalar filan yazdırmağa başladı. kömək istəyən kim, köçürənlər kim, şablon kitab cümlələr işlədən kim. hamının əsas potensialı üzə çıxırdı. özümü orda sübut etmişdim. üst siniflərin belə bu cür yaza bilmədiyini deyib tərifləmişdi. yazıçı olmağımı, səsimin ucalardan gəlməyimi arzulamışdı. burdan həmin müəllimə salamlarımı göndərirəm. əziz müəlliməm, səsim ucalardan gəlməsədə, soz6'da yazaram. qürur duya bilərsiniz. amma mən duymuram çürüyürəm burda psixologiyam pozulub

azərbaycanda toy adətlərindən incilər

(bax: yengə)

təkcə mənimmi başıma gəlir deyə düşünülən şeylər

bəzən insanların mənə eyni sözü demələri. nəzərdə tutduğum söhbət etdiyim, görüşdüyüm insanların müzakirə/söhbət anında eyni oxşar cümlələri qurub üzümə baxaraq gülümsəmələri. bəzən çox qorxub yatağımda düşüncələrə daldığım belə olur. bildiyiniz kimi deyil. təsadüf deyilən şey heç deyil. and olsun ki, şüurlu şəkildə baş verir hamısı. elə bilki bunlar hamısı sözləşib üstümə gəlirlər. halbuki bu insanların bir-biriylə yaxından uzaqdan əlaqəsi yoxdur. tanrının mənə nəsə çatdırmaq istədiyi kimi dəyərləndirirəm bu halı. tanrım, bilmirəm əmin deyiləm. sən fərqli səviyyədəsən mən isə tamam fərqli. sənin mesajlarını anlaya bilmirəm. kaşki anlaya bilsəydim nə demək istədiyini..

uşaqlıqda heyvanlara verilən işgəncələr

milçəkləri bir-bir tutub 3kg-lıq balona salıb ölənə qədər içəridə saxlamaq, soxulcanları butulkaya doldurub həmin butulkayla futbol oynamaq, qarışqaların yuvasına su doldurmaq bunlardan bəziləridi. amma indi ən çox vicdan əzabı çəkdirən avçarkama (adını jack qoymuşdum səbəbini xatırlamıram) yumruqla vurduğum zərbələr idi. yazıq zingildəyirdi amma mən dahada həzz alıb təpiyimin altına salırdım. ağzından qan gəlirdi. indi bunu yazdıqda belə özümdən nifrət edirəm. sonra yeməyinə imkan çatmadı deyə keçən illərdə kənddən birinə göndərdik. sonrasında evə gəlib saatlarla ağlamışdım. arada yenə ağlayıb darıxdığım olur. insan bəzi şeyləri itirdikdən sonra qədrini bilir. bağışla yaxın dostum jack, kaş səni döyməzdim. kaş yenə yanımda olardın, yenə bazardan sənin sevimli yeməyin olan toyuq ayağı alıb bişirib verərdim.

dindarlara verilən suallar

-bazdığ günahdı?
+hə
-qoqili necə
+baxır vəziyyətə

-qaqaş mən pislik edib istədiyim kimi yaşayıb kayf eləyib sonra ölənə yaxın tövbə edib cənnətə düşə bilərəm?
+yox
-niyəki? allah tövbələri qəbul edib bağışlayırda
+amma sən bunları şüurlu şəkildə edirsənsə yox
-allah hardan biləcəkki indi eşitmirki
+deyəsən məzələnirsən mənimlə
-yox sənöl(ciddiymiş)
+söhbət allahdan gedir hər şeyi eşidib görəndən, ürəyindəkini belə.

-hər şeyi allah yaradıbsa allahı kim yaradıb?
+heç kəs. o əzəldən var idi, ilk səbəbdi
-elə şey olar?
+yaxşı qoy sən deyən olsun. allahı yaradanı kim yaratdı bəs? bəs onunda yaradıcısını kim yaratdı? bu belə paradoksa girər.

-peyğəmbər 9 yaşlı qızla evlənib?(sualı verən qız idi)
+hə
-pedofildi deməli
+yox onu kim deyir?
-deməli sən normal baxırsan bu məsələyə?
+hə
-səndə azyaşlı qızla evlənərsən?
+hə
(əsəbləşib özünü yırtmağa başlayır, insan haqqlarına gedib çıxır bla bla)

bir uşaqda var idi sualı verirdi cavabı alıb müqəddəsləşirdi deyəsən partanın üstündə titrəyib eləyirdi

sözlükdə ateist yazarların üstünlük təşkil etməsi

nəyinki sözlükdə, bir çox sosial mediada, platformada üstünlük təşkil edirlər və bunu normal qarşılayıram. səbəbləri çox sadədir. amma əsas məsələ müsəlmanların/inanclıların bu cür yerlərdə özlərini ifadə etməkdə çətinlik çəkməsi və fikir bildirməməsidir. müşahidələrimə əsasən "inanclı" insanların çoxu cahildir. bəli acı da olsa həqiqət budur. araşdırmırlar, nə üçün inandıqlarını sorğulamırlar və bu cəsarəti özlərində görmürlər. din, tanrı və s. mövzularda müzakirə etməyə çəkinirlər ki, məncə bunun səbəbi lağa qoyulacağı, mağara adamı kimi görünəcəyi qorxusudu.(amma kim bilir, az ehtimalla da olsa bəlkədə artıq ateistlərlə debata girməkdən bezib). bir vaxtlar məndədə bu problem var idi. amma indi vecimədə deyil. qoy lağa qoysunlar, təhqir etsinlər nə istəyirlərsə. sən əgər həqiqətən inanclısansa keyfiyyətin özünü göstərəcək. əgər doğru olduğuna inandığın bir şey varsa, heç nədən çəkinmə. sorğula,araşdır, müzakirə et və öyrən. yalnız olsan belə qorxma, tək döyüş)

2079

12 mart, il 2079. saat 05:32. yaşlı bibiylə biraz mübahisədən sonra pəncərənin yanında özümə yer ayırıb əyləşmiş, rafın işə düşməyini gözləyirdim. amma gözüm hələdə arxada qalmışdı, narahat idim. bakını tərk etmək mənim üçün asan olmayacaqdı. amma xüsusi tapşırığı yerinə yetirmək üçün xaçmaza yola düşməli idim. üzündən və alnından soyuq tər axan kök sürücü məhrəbasıyla tərini silib boynuna atdı və mühərriki qaralmış əlləriylə işə saldı. sərnişinlər hərəsi bir tərəfdən xeyir dua verdi, sürücüdə onlara qoşuldu. məndə əllərimi yumruq tutub ayaqlarımın arasına salıb başımı aşağı əyərək tanrını tədqirə layiq olaraq dəyərləndirdim. həmişə belə dua edirəm. qara pərdəni siyirib tozlu pəncərədən son dəfə 20 yanvara baxdım. qorxurdum. bakıya bir daha qayıda bilməməkdən, məzarları bir daha görə bilməməkdən qorxurdum. yola düşmüşdük..

hər şey dünən axşamüstü başlamışdı. günəş yenicə batırdı və mən otağımda babamla üzbəüz oturmuş, tavana doğru baxıb nə edəcəyimizi düşünürdük. ani bir zənglə bütün kefimiz pozulmuşdu. qorxduğumuz başımıza gəlmişdi. rayonda yaşayan dayım və onun oğlundada o "şey" özünü göstərməyə başlamışdı. bu xəbəri aldıqdan sonra babamın əlləri əsməyə başlamışdı və halı pisləşmişdi. dolmuş gözlərindəki yaş qırışıq sifətindən süzülüb gedirdi. amma artıq çox yaşlanmışdı və gücü qalmamışdı. məcbur mən yola düşməli və özümü çatdırmalıydım. bəzi səbəblərə görə babamı özümlə apara bilməzdim, tək qalacaqdı. əşyalarımı qara çantama yerləşdirib qapıdan çıxarkən titrək səsiylə məni çağırıb arxamca gəldi. məndən and içməyimi istədi. yumruğumu sıxaraq havaya qaldırdım. bu bizim nəsildə ulu babalarımızın səmimi qəlbdən, sonu ölüm belə olsa söz verməyin simvolu idi. asta addımlarla evimizdən uzaqlaşdım..

babamdan başqa heç kimim yoxdu. anam və atamı ibtidai sinifdə oxuyanda yol qəzasında itirmişəm. əslində bütün bu olanların başlanğıcı, babamın cavanlıq vaxtına təsadüf edir. mən hələ balaca olanda mənə bunları danışıb. dediyinə görə o vaxtlar şəhər çox maraqlı imiş. insanlar qaynayıb qarışır və istədikləri kimi rahat şəkildə gəzə bilirlərmiş. neft və sənayedə oxuduğu vaxtlarda bir qızla tanış olublar, zamanla bir-birini seviblər. hər dəfə bu hissəni danışanda köynəyinin döş cibindən nənəmin şəklini çıxarıb göstərərək kövrəlib davam edir.

nənəm kompyuter üzrə oxuyurmuş və çox ağıllı biri imiş. həmişə digər qızlardan fərqlənərmiş. dərsdən çıxanda təsadüfən qarşılaşıb bir-birilərinə səbəbsizcə gülümsəyiblər. zaman keçdikcə daha da yaxınlaşıblar, bir-birinə qarşı olan sevgiləridə artıb. illər keçib, ikisidə iş həyatına atılıb və münasibətləri ciddiləşib. ailələrini razı saldıqdan sonra ailə həyatı qurublar. bu evliliklərindən bir oğlan uşaqları yəni atam dünyaya gəlib. lakin bir gün babam işdən evə gəldikdə nənəmin vəziyyətinin pis olduğunu görüb. əvvəlcə baş ağrıları, sonra gecələr sayıqlamalar və halisünasiyalarla davam edib xəstəliyi. və bir gün babam işdən qayıdanda onun otaqda parçalanmış cəsədini tapdıqda şoka girib. həkimlər və tibbi ekspertiza buna məntiqli bir açıqlama verə bilməyiblər. buna baxmayaraq babam illər sonra nənəmin ölüm səbəbini tapmışdı və bununlada əsas problem peydə olmuşdu..

uzun müddət boyunca babam özünə gələ bilmir. həyatında hər şey yolunda gedərkən sevdiyini bəlirsiz bir səbəbdən itirməsi onu çox sarsmışdı. atamı tək başına böyütməyə məcbur qalır. hətta nənəmin ölüm səbəbini öyrəndikdən sonra kədərlə bərabər onu nifrətdə bürüyür. hər dəfə bu hekayəni mənə danışanda bu cümləni təkrarlayır: "unutma, əgər həyatında hər şey yolunda gedirsə, deməli bunun bədəli var. gec ya da tez bunu ödəyəcəksən. kainat mənfi və müsbətin üstünə qurulub."

edit: sahibkar tərəfindən boşluqda dəyərləndirilib işləniləcək