Əziz günlük, uzun müddət sonra yenidən keçmiş sevgilim və xoşbəxt günlərin xatirələri gecəni bərbad edəcək. Bir neçə ildi beynimdə tabu qoyduğum mövzuya bu gün, onun ad günündə, yenidən qayıtdım. Sanki səsini heç eşitməmişəm, üzünü heç görməmişəm, yalnız adını xatırladıqda hiss etdiyim doğma hisslər qalıb. Əllərim əsir, nəfəsim daralır, gözlərim boş otaqda nəyisə axtarır, fokuslana bilmir. Artıq nə bir ümid, nə bir istək qalıb. Geriyə sadəcə mənim öldürə bilmədiyim hisslər və gedişi ilə vurduğu şramlar qalıb. Hekayəm çox uzun deyil ama həqiqətən yaşamaq istədiyim period onunla birlikdə olduğumuz vaxtlar idi. Ona qədər necə bir boşluqdaydımsa ondan sonra da eyni ümidsizlik hissi ilə yaşayıram. Xatırlamaq çox ağır gəlir, keçmişimdən heçnəyi ağrısız xatırlaya bilmirəm. Gələcəyə bağlılığım yoxdu, məni həyatda tutan hədəflərim və planlarım da artıq önəmsizdi, istəmirəm özümə uydurduğum şəxs olmaq. Artıq ətrafımda məni anlayan insanlar da qalmayıb. Hər keçən gün ən yaxın insanlara daha da yad hiss edirəm, sanki mən özümdən narazı olduğum kimi hamı da məndən narazıdı, sanki məni heç tanımaq istəməzdilər. По душам danışmağa dostum da yoxdu artıq, yalnız susmağı tərcih edirəm, sanki ağzımı açsam gözlərim dolacaq və bir anlıq kontrolu itirəcəm. Həyata niyə belə uduzdum bilmirəm, ard arda uğursuzluqlar, sevdiyim insanların bir bir məni tərk etməsi, insanların qansızlığı və qəhbəliyi, daima mənə adi insan/qul olduğumu aşılamağa çalışan sistem, içini sikdiyim ölkənin haqsızlıqları, insanların susqunluğu bunlar hamısı ikinci dərəcəli səbəblərdi. Uşağkən hobbilərimdən qaynaqlanan həyat eşqi niyə birdən söndü? Niyə hamı dua edərkən mən tanrıyla bir kəlmə səmimi söhbət edə bilmirəm? O vaxt niyə məni xilas eləmədi? Cavablarını bilmirəm və öldüyümdə ondan israrla soruşmaq istəyirəm, səbirsiz və inamsız insanam. Bunlar da boş söhbətlərdi
)
