müasirliyin ötən əsrlərin dəyərləri ilə ölçülməsi

qarışıq və bir o qədər də vacib mövzu. azərbaycan xalqı postmoderndir. etdiyimiz hər şey postmoderndir. azərbaycanlıların əlində ən mütərəqqi ideya belə qədimləşib, köhnə dəyər ola bilər. bu barədə avanqard tayfa isə sosial media tayfasıdır.

kant 1800lərin dəyəri idi bəlkə də, hegel 1900, nitsşe 2000 və s. hər ölkədə, hər millətdə fərqli gedir dəyərlərin dəyərsizləşməsi. bizdə hələ dövlət institunu, dövlətin bir təzyiq aparatı kimi lazımsızlığını, mənfurluğunu anladan bir ideya, kitab yoxdur. amma buna baxmayaraq hamı dövlətçilikdən, statizmdən danışır. guya biz anarxizmi aşmışıq da, uje bizlik deyil elə 1800lər ideyası.

deniz gezmiş vs berkin elvan vs dilek doğan

qozumuzaki dedirdən başlıqlara aid edəcəkdim bir anlıq amma sonra terrorist sözünü gördüm. bank yarmaq filan gördüm. o saat başa düşdüm ki, ekşidən gələn bir qaqaşın açdığı başlıqdı.

bəli, türkiyə siyasəti çox nöqtədə bizi maraqlandırır. amma bir ara nəzərinizdə saxlayın ki, sözaltının avanqard yazarları ( manqurt, timidus və s.) azərbaycan olduğu qədər türkiyə hökümətinə də nifrət edir.

çox şükür, nardaran hadisələrində uşaqlara mikrofon tutub terrorist elan edən günay arda kimilərdən deyilik biz və olmayacağıq. kürd siyasətinin də, türk siyasətinin də götünə qoyum. çıxın da ala həyatımızdan.

azərbaycan roku

4 saat boyu əziyyət çəkərək haqqında araşdırma apardığım fenomen. experiment ok qrupunun yaşayan üzvlərindən olan eldar mansurovdan tutmuş charley atl və minarə qruplarının bütün üzvlərinəcən profillərini filan gəzdim.

gəldiyim nəticə: bu musiqiyə yeni nəfəs qatmalıyıq. bu adamların dövrü keçib. eyni məktəbdən, eyni universitetdən məzun olan 60 yaşlı adamlar bu yükü nə vaxtacan daşıyacaq? new skin, lavatory service, pyraweed kimi qruplar dura-dura keçmişdə ilişməməliyik. imkan tapdıqca yerli qrupların albomlarını almalı və konsertlərinə getməliyik. bu musiqi başqa cür inkişaf etməyəcək a kişi. vahid mustafayevin saksofon çaldığı dövrləri, rasim müzəffərlinin kədərli melodiyalarını arxada qoymuşuq.

masturbasiya

çox məşğul olduqda dopamin hormonunun aludəçisinə çevirən iş. nəsə böyük bir nailiyyət əldə edib sevinəndə zövq hissi verən dopamin hormonu beynimizə ötürülür. gündə 3 dəfə masturbasiya edən bir adamın halını düşünün, adam artıq dopaminə bağımlı olur. nəsə yarışda qalib gəlib birinci yerə filan çıxanda artıq zövq almır, həyata olan marağı da gedərək ölür. çünki mükafat hissini verən dopamini onsuz da yetərincə alır. hər şey ona adi görünməyə başlayır.

buna görə də artıq bir il olar başını buraxdığım faəliyyətdir. adam kimi partnyorla yat, o da zövq alsın, sən də.