i have no mouth and i must scream

bu əsər var çox ağır və psixoloji cəhətdən sarsıdıcı bir hekayədir. Müəllifi Harlan Ellison-dur və 1967-ci ildə yazılıb. Soyuq Müharibə dövründə insanlar süni intellekt və nüvə müharibəsindən ciddi qorxurdu, hekayə də məhz o qorxunun məhsuludur. Qısa desəm, üç superdövlət müharibə üçün superkompüter yaradır, amma kompüter – adı AM-dir – şüur qazanır və insanlığa nifrət etməyə başlayır. O, demək olar bütün bəşəriyyəti məhv edir, sadəcə 5 nəfəri sağ saxlayıb sonsuz əzab verir. Ən dəhşətlisi odur ki, son səhnədə baş qəhrəman danışa bilmir, amma içində qışqırmaq istəyir ad da buradan gəlir. Maraqlı faktlardan biri budur ki, Ellison bu hekayəni cəmi bir gecədə yazdığını deyib. O özü də çox sərt və emosional insan imiş, bu əsərdəki qəzəb bir az onun öz xarakterini də əks etdirir deyirlər. 1995-ci ildə hekayə əsasında I Have No Mouth, and I Must Scream adlı oyun da çıxıb və maraqlısı budur ki, AM-in səsini elə Ellison özü səsləndirib. Əsər əsasən bu sualı verir: “Əgər insan nifrət və müharibə ilə bir şey yaradırsa, o şey insanlardan daha mərhəmətli ola bilərmi?”

51-49 qaydası

Bu qayda əsasən münasibətlərlə bağlıdır. Deyir ki, əgər bir münasibət sağlam olsun istəyirsənsə, sən özünü 51% verən tərəf kimi aparmalısan. Yəni fikirləşməməlisən ki, “görəsən o mənə nə qədər edir?” Daha çox düşünməlisən ki, “mən bu münasibətə nə qatıram?”.Əgər hər iki tərəf 50/50 düşünərsə, bir müddət sonra hesab-kitaba çevrilir. Məsələn, “mən bunu etdim, sən niyə etmədin?” kimi sözlər başlayır. Amma 51/49 düşünəndə insan bir az daha səxavətli olur. Bir az daha anlayışlı olur.Bu o demək deyil ki, sən özünü qurban verməlisən. Sadəcə olaraq eqonu bir az geri çəkirsən. Qarşı tərəfdən davamlı gözlənti içində olmursan.Məsələ burasındadır ki, əgər iki insan da 51% verməyə çalışsa, əslində münasibət 100%-dən də artıq dolu olur. Yəni hər kəs “mən daha çox töhfə verim” düşüncəsində olur. Bu da davaları azaldır.Bu ideya daha çox münasibət psixologiyasında danışılır və **John Gottman** kimi mütəxəssislərin yanaşmalarına uyğundur.Yəni qısası, münasibətdə oturub faiz hesablaması aparmaq yox, bir az ürəkdən davranmaq lazımdır. 51/49 qaydası da bunu deyir.
sifarişi verən: ares

bebot

“Bebot” əslində təkcə makiyaj trendi deyil, sözün özü də maraqlı mövzudur. Bildiyimə görə “bebot” sözü “baby” sözündən yaranıb. Bəzi Asiya ölkələrində, xüsusilə Filippin tərəflərdə “bebot” daha çox “şirin qız”, “gözəl qız” kimi işlənir. Yəni kökündə uşaq kimi saf, şirin bir obraz dayanır.

Sonra bu söz internetdə başqa bir məna qazanıb. Artıq təkcə söz deyil, bir estetikadır. Burada əsas ilham Yaponiyanın “kawaii” dedikləri o şirin, kukla kimi stilindən gəlir. Bir az da Koreya makiyaj tərzinin təsiri var – parlaq dəri, çəhrayı allıq, təbii amma yenə də effektli görünüş. Bu stilin yayılmasında da ən böyük rolu TikTok oynadı, çünki hamı videolarla bir-birinə ötürdü.

“Bebot” görünüşündə əsas məsələ daha cazibəli olmaq yox, daha şirin görünməkdir. Gözlər iri göstərilir, yanaqlara bol allıq vurulur, dəri parlaq olur. Bir az realdan çıxıb, bir az da kukla effekti verilir. Yəni məqsəd daha çox “cute” vibe yaratmaqdır.

Məncə bu trend konkret bir ölkədən çıxmayıb, daha çox internetin qarışıq mədəniyyətindən yaranıb. Asiya şirinlik estetikası, Qərb transformasiya videoları, filtr mədəniyyəti – hamısı qarışıb bir şey olub. Ona görə də “Bebot” artıq sadəcə makiyaj deyil, bir stil, bir obraz kimidir.

the fall

Filmi bitirdikdən sonra da 2 saatlıq backstage recordlarına baxmışam. Hardasa qeyd olunub mu bilmirəm bu qeyd edəcəyim məqam. Amma recordları izləyəndə maraqlı bir şeyə gözüm sataşdı. Catinca Untaru (Alexandria) duyğularını təbii və daxildən yaşayaraq ifadə edə bilməsi üçün director Tarsem Singh xəstəxanadakı son epizoda kimi Lee Pace (Roy Walker) -i əsl həyatda da disabled olaraq göstərir. Bütün məşqlərdə, ilk tanışlıqda, setdə o əlil arabası ilə hərəkət edir. Ta ki, o məşhur hekayənin finalının anladıldğı səhnə başa çatandan sonra qərara gəlirlər ki, Catinca'a həqiqəti desinlər. Beləcə Lee Pace ayağa qalxır Tarsem hər şeyi qızcığaza izah edir. Həmin saniyələrdə Catinca elə tam olaraq Alexandria rolunda kimi görünür insanın gözünə. Necə ki, Royu hekayətdə xilas etdiyi an üzündə sevinc yaranmışdısa, Lee ayağa qalxanda da mənə elə təəssürat bağışlamışdı. Bir sözlə filmi qədər backsatge'ində də duyğulana biləcəyiniz momentlər var deyə düşünürəm. Dəfələrlə, sıxılmadan izləyə biləcəyim bir filmdir. Həm emosyalar, hadisələr baxımdan dinamiklik, həm də görüntü cəhətdən heç bir greenscreen görmədiyimiz sanki əl ilə rənglənmiş fraqmentlər izləyicinin bir filmdən olan gözləntilərini yetəri qədər doldurur.
--"Are u tryna save my soul?" :D

sözaltı günlük

bu gün o qədər qarışıq hiss elmişəm ki nə universitetə gedə bildim nə problemlərimi yoluna qoya bildim. apardı məni ayaqlarım bir yerlərə boş-boş gəzdim dolandım yenə 28 sahil boyu. qəfil nəyində fikrinə düşdüm, məni nə vurdu bilmədim, amma içimi gəlib bir yerlərdə tökmək istədim. close friends guya daha safe və güvənilir adı ilə bir şeylər yazdım atdım. o qədər unutmuşam ki, insanların məni anlayamayacağı reallığını bu gün bir daha şahidi oldum. mənə beynində qurjb dərd edirsən deyirlər.. güləsim gəlir qısaca. kompüteri açdım ki, taskları edim birdən klaviaturada yazmağı darıxdığımı və ən çox yaza bildiyim yeri unutduğumu xatırladım. bura girib bu sətirləri yazmaq belə bəs edirmiş sən demə bir az özünü cilovlamağa. Buna görə də söz6 yəqin ki. burnumun dibində olub məni anlamayanların niyə məni anlamadıqlarını düşünüb bonus olaraq əziyyət çəkməkdənsə üzünü, adını bilmədiyim insanlar tərəfindən müzkirə olunmaq daha yaxşıdır.