tattoo ediləsi sözlər

(bax: let it happen)

hayır diyebilme sanatı

bu kitabı çoxdan oxumuşam, bayaq yazarını araşdırdım. konkret bir ad qeyd olunmayıb, müthiş psikoloji adında psixoloqlar birliyi (?) tərəfindən qələmə alınıb. xatırladığım qədərilə, dili çox sadə və anlaşıqlı idi. əsas yadımda qalan və xoşuma gələn məqamlardan birini həyatıma tətbiq etməyə çalışıram. kitabda deyilir ki, yox deyəndə bəhanə yaxud çözüm axtarmayın. sadəcə yox deyin və qarşınızdakı insanın reaksiyası barədə düşünməyin, incisə belə bu onun problemidir. hər halda, hamının istəklərinə uyğunlaşası deyilsiniz. yəqin sizin də başınıza gəlib, kiməsə yox deyə bilməyib bir yaxşılıq edirsiniz, sonra həmin şey bir neçə dəfə təkrarlanır. bir dəfə imtina edən kimi qarşı tərəf öz-özünə triplərə girir, belə olmalıymış kimi davranır, oyunun qaydalarını pozduğunuz üçün sifət edir. əslində isə sizin ona həmin yaxşılığı etmək kimi borcunuz yox idi. siz ona alternativ həll yolları və s. axtardıqca daha da pis vəziyyətdə qalırsınız, sizə minnət edir ki, “sən başdan hə desəydin heç bunun fikrini çəkməzdin”. öz dili ilə deyir də, siz niyə o adamın fikrini çəkirsiniz? qoy, elə özü öz dərdini çəksin.
bu kimi fikirlər çox dəyərlidir, çünki mən ətrafımdakı insanlar arasında bir şeyə sadəcə olaraq, yox demək əvəzinə bəhanələr, yalanlar düzməyən adam nadirən görmüşəm. təbii ki, yaxınlarınızın qəlbini qıracaq şəkildə “YOX!!” demək lazım deyil, əsas səmimi olun. məsələn, axşam kinoya getməyə həvəs yoxdur? de ki, həvəs yoxdur, necə var elə. yoxsa ay usta gələcək, nənəmin barmağı qopdu filan yox da. heç kəsə heç nə borclu deyilsiniz, ona görə də istəmədiyiniz hər şeyə etiraz edin. şəxsi münasibətlərim bir kənara, ən çox marketdə “m10 istifadə edirsiniiiz?” deyə-deyə üstümə qaçanlarla ünsiyyətdə işimə yaramışdı. az-maz people pleaserlik var.

keçmiş sevgiliyə demək istənilənlər

o qədər narsist biri idin ki, dəfələrlə sonlandırdığımız halda dönüb özünü xatırlatdın. bilirdin ki, üstümdə təsirin var, sərt danışmağı bacarmıram. sözlərlə aran həmişə yaxşı olub. indi belə düşünürəm ki, kaş o vaxt sənə ikinci şansı verməzdim, elə o vaxt keçmişdə qalardın. doyumsuz egonu bəsləməyən kimi pis adam oluram. parazitlik etmək üçün çoxdan başqasını tapdığına əminəm, sən öz-özünü tək daşıyacaq xarakterdə deyilsən. bəlkə də, yanılıram, amma yaddaşımda məhz bu cür qaldın. sənə görə daha insanların səmimiyyətinə inanmıram. məni soyuq adlandırırdın, sevginə inanıb yavaş-yavaş da olsa, ürəyimi açmağa cəhd etmişdim. demirəm səhvsizəm, səhvim çoxdur, sənin də çox idi, bunları dəfələrlə danışmışıq. amma o dəfələrlə danışıqlarımızdan birində belə "qal" demədiyin üçün anladım çox şeyi. bilirəm ki, həyatda hər şey təcrübədir, sən də belə düşünürdün. oxşarlığımız çox idi deyə bu qədər çətin idi, amma həm də həmin oxşarlıqlar ucbatından bir-birimizi itələdik. yenə də, həyatından tam çıxmaq üçün əlimdən gələni etdiyim halda ordan-burdan çıxmağın sərhədlərimə hörmətsizlik idi (plus özün məndən qazanmadığın, hətta hər dəfəsində bir az daha itirdiyin hörməti gözləyirdin). ona görə də, yaxşı ki elə "keçmiş"sən. zaman öz işini həll edəcək.

sərxoş olmaq

uzun müddətdir alkoqol içmədiyim üçün unutduğum hiss.
sosial ortamda adama axmaq bir cəsarət gəlir, anxiety deyilən şey qalmır, sonradan "nəhlət şeytana" deyəcəyin anlar yaşana bilir. nə qədər içsəm də, həmişə ağlım başımda olub. ona görə də hərəkətinin məsuliyyətini və ya günahı alkoqolun üstünə atanlara zərrə inanmıram.
çox içilən gecə başını yastığa qoya bilmirsən, dünya başına fırlanır, bədənin daş kimi ağırlaşır, amma beynin tamamilə oyaqdır və kompyuter kimi işləyir. içib sızanlardan deyilsənsə, yatmağa qoymur.

eh, bunları yazandan sonra sərxoş olmaq istədim.