insana çox çarəsiz hiss elətdirir... Toxuna bilməmək, yaxınlığı hiss edə bilməmək ağırdır, ağrıdır. sevdiyinin kefi olmayanda yanında olub dəstək ola bilməmək əzabdır. gecə yatarkən birgə olmaq, görüşmək xəyalları qurulur, "kaş bu gecə yuxumda görsəm, heç olmasa yuxuda görüşək" deyə beyninə yalvarır…
uzaq məsafəli olsa da bəzən yaxın məsafəli münasibətlərdən də qat-qat yaxın olan münasibətdir. bu barədə yazılan mənfi fikirlər mənim təcrübəmlə uzlaşmır. bəzən elə olur ki, illərlə biryerdə yaşıyan iki insanın düşüncələri arasında milyon işıq illərinə bərabər məsafə yaranır. bəzən isə bunun əksi ya…
Ciddən çox yorur adamı, həyatın niyə bu qədər ədalətsiz, onun məndən niyə bu qədər uzaqda olmasını beyində sorğulamaqla keçir insanın həyatı,öz yaşadığın şəhərin hətta evin belə yadlaşmağa başlayır,çünki sənin bir hissən onun yanında daimi olaraq qalır