yazı xəttimin nə qədər eybəcərləşdiyi... aylardır xüsusi nə isə olmadıqca qələmlə kağıza yazmıram. onsuz da, xəttim çox da gözəl deyildi. bayaq bəzi qeydlər yazmalı idim, fərqinə vardım ki, tamam yadırğamışam yazmağı. hərflər əyilir, bir-birinə girir. həkim yazıları qələt edir yanımda...
Anlayışlı yox, tələbkar olmaq lazım imiş. Mən də deyirəm həyat mənə niyə loser kimi davranır, çünki loser-ı oynayıram da bə. İndi 1 istədiyim, 1 yox artıqlaması ilə əvvəlcədən yerinə yetirilir. Hökmən çirkinləşəm? Yox, sərhədləri bildirmək! sən nə istədiyini aydın bildirirsənsə, qarşı tərəf də bilir…
Əvvəllər bir anda "mənim həyatıma manedir" şəklində insan silməyin cəsarət olduğunu sanırdım, indi anlayıram ki, cəsarətin özü ona özünü ifadə etmək şansı vermək, anlamaq və birgə üstəsindən gəlməyə çalışmaqdır. Qapını çırpmaq yerinə qalmaq, gözünü çevirmək yerinə baxmaq, günahlandırmaq yerinə anlam…
fərqinə varıram ki özümü çox qoruyuram səhv qərar verməkdən səhv etməkdən.sanki hər şeyi düz etməliyəm səhv edirəmsə mən pis insanam.əlimdə olanlara baxıram.heçnə.mən səhv olduğuna inandığım şeyləri anında bitirməyin tərəfdarıyam.mənə əzab verir bunun içində yaşamaq.sanki özümə öz xarakterimə qarşı …