yazarların illər sonrakı özünə məktubu

Əziz mən,ümid edirəm yaxşısan,keçmişimdın və bu günümdən narazı olsam da illər sonrakı səndən ümidliyəm,ümid edirəm ki artıq həkim-rezidentsən və ya hansısa ölkədəsən,sənə dəyər verən səni sevən biri ilə birlikdəsən,ətrafın və dostların stabil və sənlə daima münasibətdə olan insanlardır,pulu idarə etməyi öyrənmisən inşallah,maraqlıdır sənə bir sual verim 2027də rezə girə bildin?işlədiyin qurumla əlaqən necə oldu?Əlaqən kəsilən həyatından çıxan adamlar kimlər oldu?Ailəmizlə aramız necədir?Hələ də hamıya həm yaxın həm uzaqsan?Özünü hələ də izoliyasiya edirsən içində hamıdan?Xəyalındakı evi ala bilmisənmi bəs?Başqa necədir işlər?Ağlamaqla bağlı problemin var idi,nə qədər istəsən də ağlaya bilmirdkn hələ də eləsənmi?Hələ də insanlara tez inanıb tez anlam yükləyirsən?Mən məsələn 3-4 il əvvəlki zamanlarımı özləyirəm 5 il sonrakı mən də bu zamanlarımı mı özləyir?Yoxsa həyatımız o qədər qəşəydir ki düşünmürük belə?

sözaltı günlük

5 may 2026,saat 23:37,içimdə bərbad narahatlıq var,həbs olunmuş kimiyəm,özümü izoliyasiya etmişəm hamıdan,olmur istəsəm də danışa bilmirəm kiməsə sorunlarımı,psixoloqa bəlkə danışaram amma ki düşünürəm 70 manat seans olsa 10 seans 700 manata gedir çıxır.1700 manat maaşla psixoloqa mı gedim,ailəyə mi dəstək olum ayə mı yola verim ya kənara mı pul atım?)Uğur qazanmaq üçün əziyyət çəkməliyəm,yuxusuz qalmalıyam çünki məcburam buna
Kişisel həyat desən yoxdur bildiyin,vətən millət sakarya deyə deyə elə bir yerə elə bir işə gəlib çıxmışam ki baş qaşımağa vaxt olmur və bu soxhasoxda gələcəyim üçün də çalışmağa məcburam,dost bildiyim insanlarla nə zaman danışmışam yadımda deyil(o da 1 nəfərdi zatən),ulan ciddi ciddi yalnızlığı yaşayıram,əvvəl deyirdim ki uğraşıms mənə yaxın olmayan insanlar da yaxın olsun,indi başın buraxmışam uğraşmıram ümumiyyətlə,yaxın olmaq istəyən bir nəfər var dost kimi,o da bütün gün işindən danışsın,öz sorunlarından vs. danışsın,zatən qızdı o da,mənim bu zamana kimi bir dəfə qız dostum olub həqiqətən yaxın bildiyim,ulan 7 il sonra elə şeylər dedi ki şok oldum uzaqlaşdım,mənə deyir subay qalmıyım deyə sevgilim olanda sənlə əlaqəni kəsəcəm çünki sevgili olduğum oğlan istəməz sənlə dost olum,ona görə əlaqəni kəsəcəm subay qalmıyım deyə,düşün 7 ildən sonra bunları dedi mənə,e mən də normal olaraq heç nə demədən uzaqlaşdım ondan,düşünürəm də sosyal çevrə olaraq ətrafımda olan normal birisi yox ya
Amma düşünürəm də bu yalnızlığı çevirib özgürlük eləmək olar özümü inkişaf etdirərəm bir çox alanda fərqli şeylər öyrənərən elə,amma ki 1 ay 15 gün sonra imtahan var o vaxta kimi özümü toparlayıb maksimumumla dərs oxumalıyam...

sözaltı günlük

5 may 2026,saat 23:37,içimdə bərbad narahatlıq var,həbs olunmuş kimiyəm,özümü izoliyasiya etmişəm hamıdan,olmur istəsəm də danışa bilmirəm kiməsə sorunlarımı,psixoloqa bəlkə danışaram amma ki düşünürəm 70 manat seans olsa 10 seans 700 manata gedir çıxır.1700 manat maaşla psixoloqa mı gedim,ailəyə mi dəstək olum ayə mı yola verim ya kənara mı pul atım?)Uğur qazanmaq üçün əziyyət çəkməliyəm,yuxusuz qalmalıyam çünki məcburam buna
Kişisel həyat desən yoxdur bildiyin,vətən millət sakarya deyə deyə elə bir yerə elə bir işə gəlib çıxmışam ki baş qaşımağa vaxt olmur və bu soxhasoxda gələcəyim üçün də çalışmağa məcburam,dost bildiyim insanlarla nə zaman danışmışam yadımda deyil(o da 1 nəfərdi zatən),ulan ciddi ciddi yalnızlığı yaşayıram,əvvəl deyirdim ki uğraşıms mənə yaxın olmayan insanlar da yaxın olsun,indi başın buraxmışam uğraşmıram ümumiyyətlə,yaxın olmaq istəyən bir nəfər var dost kimi,o da bütün gün işindən danışsın,öz sorunlarından vs. danışsın,zatən qızdı o da,mənim bu zamana kimi bir dəfə qız dostum olub həqiqətən yaxın bildiyim,ulan 7 il sonra elə şeylər dedi ki şok oldum uzaqlaşdım,mənə deyir subay qalmıyım deyə sevgilim olanda sənlə əlaqəni kəsəcəm çünki sevgili olduğum oğlan istəməz sənlə dost olum,ona görə əlaqəni kəsəcəm subay qalmıyım deyə,düşün 7 ildən sonra bunları dedi mənə,e mən də normal olaraq heç nə demədən uzaqlaşdım ondan,düşünürəm də sosyal çevrə olaraq ətrafımda olan normal birisi yox ya
Amma düşünürəm də bu yalnızlığı çevirib özgürlük eləmək olar özümü inkişaf etdirərəm bir çox alanda fərqli şeylər öyrənərən elə,amma ki 1 ay 15 gün sonra imtahan var o vaxta kimi özümü toparlayıb maksimumumla dərs oxumalıyam...

intihar

Əmin olun həyatda yaşamağa dəyər anlar var,dünən yaşanıb bitib,gələcək isə hələ gəlməyib,həlli olmayan dərd yoxdur,əmin olun nə qədər ağır gəlsə də dərdiniz həmişə daha ağır dərdi olanlar var,ömür boyu şikəst qalan insanı düşünün onunla belə həyata tutunanlar var və ya belə situasiya düşünün hər gün gördüyünüz insanın həyatı sizin əlinizdədir,ona tibbi yardımı edən şəxs sizsiz ya öləcək ya da ömür boyu hərəkətsiz qalacaq sadəcə gözləri ilə sağa sola baxa biləcək, siz onun ölümünü seçib bir ömür bu qərarla yaşayırsız, borca görə intihar edənlər var,vallah dəyməz,axtarın araşdırın pulsuz psixoloji dəstək verən insanlar var,intihar son seçim belə deyil,həmişə bir addım da olsa həll yolu var,o həll yolunu axtarın,anın dadını çıxarın,deyin gülün əylənin,sizə qalan anlar olacaq

anaya demək istədiklərimiz

Bağışla ana,bu gün bu sözləri heç düşünmək,yazmaq istəməzdim,istəməzdim belə əziyətin içində olum,daha dözə bilmirəm,kaş ki həyatıma yön verən qırılma nöqtələrində fərqli olardı hər şey,kaş ki bu qədər manat maaş ala ala belə əziyət çəkməzdim,özümü bu əziyətə salmazdım,kaş atam məni zamanında fərqli yerə yönəldərdi ata,kaş sənə də mənə də belə əziyət verməzdi,ən azından indi burda həyatdan uzaq olmaq yerinə daha az maaşla normal yerdə olardım,udqunanda boğazımda düyünlınməzdi birikmiş duyğularım
Axı mən də istəyirəm hərbidən,rütbədən,vəzifədən uzaq normal insanlar kimi həyat yaşayım tamam 2.5 almayım,tamam zabit olmuyum,tamam işlədiyim qurumun adını çəkəndə insanlar wow deməsin,ama nolar ki gündə 15 saat işləmiyim belə zülm çəkmiyim,axı həkiməm mən,mənim də diplomum var,necə ki özəllərdə mənlə eyni ildə məzun olub rahat işləyənlərdə o diplom olduğu kimi,mən də insanam ama heç kəs anlamaq istəmir bunu,hamının bir sözü var zabitsən işləməlidən,əziyət görməlisən,nə zamana kimi axı hə?nə zamana kimi hərbi hissənin içində bircə otaqda qalacam işdən sonra?Bilmirəm...Sadəcə daha dözə bilmirəm,həyatıma son verməmək üçün anamı,dəyər verdiyim insanları düşünüb dururam,özümə görə nəsə edirəmmi bilmirəm,niyə yaşayıram bilmirım,günü günə satıram sadəcə

özünü dərk etmək

Böyüdükcə insanda olan prosesdir kimində 20 yaşa kimi olur kimlərdəsə daha gec amma nəticə olaraq illa baş verir və bu gözəl şeydir daha insanların səni istismar etməsinə əzməsinə imkan vermirsən,özümdə müşahidə edirəm mən məsələn 1 il əvvələ kimi iş yarıtmaz bilirdim açığı özümü,uni bitdi işə başladım 5 aydır aydınlanmışam rəsmən elə böyük,elə məsuliyətli işlərin öhdəsindən gəlirəm elə şeyləri sənədləşdirirəm ki əvvəlki mən indiki halıma baxsa wow deyərdi bəlkə də,ki bu prosesi düşünürəm daha da artacaq insan çətinliyə düşdükcə böyüyər
Keçmişi düşünəndə "lan mən necə məni əzmələrinə imkan vermişəm" deyirəm içimdən,o qədər loser olmuşam ki düşünə bilmirəm,hamı məzələnsin söz zad soxsunlar indi kobud da olsa yazacam kiçin götüyçündüe güldən artıq söz deyə mənə

mən kiməm

Burda da digər hər yerdə oıduğu kimi məni anlayan kimsə olmayacağı və məni anlayacaq insan axtardığım açün loser hesab ediləcəyimi bilə bilə burda yazıram düşüncələrimi
11 illik məktəb vaxtından başlayacam,ilk travmam 6cı sinifdə gəldi o zaman adın çəkməyəcəyim bir liseyə sənəd verdik mənlə bərabər digər tanış və qohumlar da verdi,biraz mənim yetərsizliyim biraz da qanunsuzluqlar nəticəsində mən çöldə qaldım mənlə ən çox müqayisə olunan 2 nəfər də daxil oldu,7_8ci siniflərim buna görə çox psixolojik şiddət travmaları ilə keçib hətta həmin ərəfə hazırlıq yoldaşlarımdan fikisel şiddet də görmüşəm,bir dönəm sonra keçdi bunlar həyatımın ən gözəl ili olan(son gözəl ili) 9cu sinif başladı hər şey həqiqət olmayacaq qədər gözəl idi,dərslərim ideal idi,yeni dostlar qazanmışdım,bir çevrəm var idi və məktəbin gözdəsi idim,9 bitdi 10-11 təmaül məktəbinə mənə o fiziki şiddəti göstərən uşaqların məktəbinə qəbul oldum ora da cəhənnəm kimi keçdi mənə,həm psixoliji həm fiziki şiddətlər durmadan artdə bu basqı arasında düşünürəm ki okay deyiləcək bir balla ATUya qəbul oldum hə burda da covid başlayana kimi əla idi,sosiallaşırdım yavaş yavaş çox ərgəncə hərəkətlər etsəm də kütlə qəbul edirdi,uni həyatı fərqli idi düşünürdüm ki artıq istədiyim yerdəyəm və mənə də dəyər verən insanlar çıxacaq bəlkə də,heyf ki qısa çəkdi covid girdi araya coviddən qayıdanda çox daha olğun ama depresiv idim,sanki o bütün sosiallığın içində boğulan meb getmişdim yerimə bütün gün kapşonda fırlanıb depressiv musiqilər dinləyən bir gijdillağ gəlmişdi,nəsə bu aralar yarı pis yarı yaxşı bol psixolojik şiddətli keçdi,sonra 2 il kursant oıduç bu ara elə psixolojik şiddət gördüm ki kaş fiziki şiddət olardı dedim,intihara qədər uzandım az qala,4-5 min borcun içinə girdim toparladım özümü birtəhər,o qədər əzildim ki saysam yetməz bura
Kursantlıq bitdi artıq zabit kimi ən elit qurumlardan birindəyəm,1700 kimi normal maaş alıram,hə hətatım çoxx qaydasına düşüb burda normal kollektiv və olğun insanlar var hamısı ilə də aram bomba kimidi
Amma.... hə hər şeyim bir amması var o qədər psixolojik travma almışam ki,ən xırda hadisədə tetiklənir travmalar,ailədən və sivilizasiyadam çox uzağam,sosial mühitim max iş yoldaşlarımdı,çox yorğun oluram özümə vaxt ayırammıram,8 saatlıq iş olmalıdır normalda az qala 24 saat işləyirəm,içimdə daimə bir çarəsizlik,yetməzlik var,onu tamamlayan nəyinsə axtarışında olsam da heç nə tapammıram harda nəyi səhv edirəm,nəyi necə etməliyəm,bəzən düşünürəm kaş var olmazdım