anyone


213   2   0   0
anyone 5.nəsil moderator
reytinq xalı: 1117
karma xalı:330
entry sayı:213
izləyənlər:51
sifariş sayı:52

son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə/blog


antony and the johnsons Əsasən art pop, experimental pop janrlarında mahnılar səsləndirən, vokalı Anohni olan britaniyalı qrupdur. Nə qədər qrup kimi görünsələr də əsas hissəsi elə vocalın payına düşür. Bob Dylan haqqında çəkilmiş I'm Not There adlı filmdə Knockin' On Heaven's Door adlı mahnı da Anohni səsləndirmişdir. Çox da qəşəng səsləndirib mənə görə. Amma onu məşhur edən və mənim də ən sevdiyim mahnısı təbii ki, Hope There's Someone mahnısıdır. Dinləyici həm səsin o kədəri ilə birtəhər olarkən həm də mahnının vurucu hissələri ilə üzləşir.

hope there's someone
who'll take care of me
when i die, will i go

oh i'm scared of the middle place
between light and nowhere
i don't want to be the one
left in there, left in there

Digər məsləhət görə biləcəyim mahnıları:

(bax: fistful of love)
(bax: For Today I Am a Boy) - diqqətlə dinlədikcə, sözləri və biraz empati ilə Anohni ilə communication qurursan və gözlərin dolur.
(bax: you are my sister)
in the wake of poseidon in the Court of the Crimson King adlı debut albumdan sonra qrupda bəzi dəyişikliklər olmuş o zamanın qrup üçün dəyərli isimlərindən olan sax və bu kimi səsli alətləri ifa edən həmçinin ikinci vokal olan Ian McDonald qrupdan ayrılmışdı. Qrupun söz yazarı Pete Sinfield ayrılmaq istəyənlər arasında idi. O soxasoxda Yes qrupunun gitaristi olan Peter Banks qrupa qoşulmaq istəyir. Amma qrupun baş tutanı məndə buxalter vidindəki dayı imici buraxan Robert Fripp təklifləri qəbul etmir və Sinfield'dən növbəti album üçün çalışmasını xahiş edir.

Bundan öncəki albumun qazandığı uğuru təkrarlamaq üçün epitaph'ın dəvamı kimi görünən və albuma da adını verən mahnı Sinfield və Fripp tərəfindən yazılır. Bu arada ian mcdonald da albuma köməklik eləyib. Digər diqqət çəkici parça isə cadence and cascade parçasıdır. King Crimson rəsmi youtube səhifəsindən orijinal records released link edib.
gris həm rəsm çizgiləri ilə həm hekayəsi həm də musiqiləri ilə bir araya gəlmiş ən sevdiyim snack tərzi adlandıra biləcəyim oyundur. belə link bir ritm əhatəsində oyunu oynadığınızı təsvir edin və birazdan oxuyacağınız hekayə nə dərəcə təsir etsə seçim artıq sənə qalmışdır.

Oyunun hekayəsi ölmüş anasının yasını tutan və bununla öz dünyasına giriş edən bir qızın hekayəsidir. Amma bununla birliklə oynayanın üzləşdiyi vəziyyət və o an keçirdiyi hisslər ilə gördüyü simvollar tamam fərqli bir dünyaya apara bilər. həddindən artıq simvol istifadə edib. bu isə artıq oynayanın şərhinə buraxılıb.
the snow goose ingiltərə tarixində bəlli yerə sahib olan ikinci dünya müharibəsi dövründə Dunkirk ətrafında Rhayader, Fritha və qu quşları arasında keçən münasibət haqqında yazılmış PAUL GALLICO hekayəsidir. Camel qrupunun döyünən ürəyi Andrew Latimer bu hekayəni oxuduqdan sonra bir hekayə musiqiyə necə çevrilə bilər sualına cavab qoyaraq eyni adlı albumu 1975-ci ildə çıxarıb.

Hekayəni öncədən oxuma imkanı olduğundan albumun parçalarını bir-bir təqdim edirəm. (bax: kitab oxuyarkən dinlənəcək albomlar)

1. The Great Marsh - Köhnə Saxon və Chelmbury arasında yerləşən və balıqçılıqla məşğul olan bir yerdir. Bataqlıq, səmərəsiz torpaqlar, qışı uzun qaranlıq gecələri olan bir yerdir. Amma ortaya çıxan qu quşları çox qəşəng görünüş verir. Mahnının girişində də qu quşlarının səsi eşidilir. Tərk edilmiş Dəniz Fənəri var.

2. Rhayader - Qarşımıza ilk qəhrəmanımız çıxır. Burada yalnız yaşayan bədəni əyilmiş, eybəcər amma qəlbi sevgi dolu bir adamdır, o. Fiziki olaraq eybəcər olması onu insanlardan uzaqlaşdırıb. O qədər uzaqlaşıb ki, həyatını ən uclarda yaşayır. Hələ Great Marsh bölgəsinə köçəndə onun 27 yaşı var idi və bu dönəmdə özünə qapalı olan Rhayader təbiət və quş rəsmləri çəkir. Cəmiyyətdən tamamilə qopmuş bir həyat keçirən Rhayader-i izləyən bir uşaq vardır. Mahnıda girişlər bir insanın cənazəsindəki mahnı girişləri kimidir.

3. Rhayader Goes To Town - Rhayader nə qədər insanlardan uzaqlaşsa da ona lazım olan şeylər üçün qəsəbəyə enməlidir. Bu zaman mahnıdakı ritmlər sürətlənir və ürək döyüntüləri artır.

4. Sanctuary - Hekayənin digər qəhrəmanı fritha'nın oynayarkən kanal tərəfdə yaralanmış qu quşlarından birini görür. Görümü nə qədər qorxunc olsa da qu quşlarına olan marağına görə Dəniz Fənərində yaşayan Rhayader'in yanına gəlməyi qərarlaşdırır. Amma Fritha daha öncə heç vaxt Rhayader görməyib. Bundan çox qorxan Fritha nə qədər geri dönmək istəsə də Rhayader'in sakit səsini eşidir.



5. Fritha - Qorxulu və kədərli bir şəkildə Fritha qu quşunu göstərərək deyir ki, o ölüb? Rhayader isə gəl içəri, o ölməyib hələ yaşayır cavabını verir. Mahnının başlanğıcı nə dərəcə mistik ab-hava olsa da sonluq bir o qədər sakitləşdirilmiş ortama bürünür.

6. The Snow Goose - Bu albumu dinləyən hər kəs fikrimə qatılar bu mahnının çox böyük əsər olduğunu. Bəlkə də Camel'ın bu işini bu səviyyələrə qaldıran parçadır. Fritha üzülərək soruşur ki, onu sağalda biləcəksən? O buralara çox uzaqlardan, Kanadadan gəlib. Rhayader isə bunun üçün qızın ona yardım etməli olduğunu deyir.

7. Friendship - adından da bəlli olduğu kimi qu quşu sayəsində başlayan Fritha və Rhayader dostluğundan bəhs edir. Mahnının tonları sevgi saçır.

8. Migration - sağalmış qu quşu artıq digər quşlar ilə migrate etməyə hazırdır.

9. Rhayader Alone - Getmiş qu quşu artıq Fritha'nın burda qalmasına bir səbəb buraxmamışdır. Rhayader yenə acı gərçəklərlə üz-üzədir. Migration ilə qalxan o pozitiv ritmlər və sonlardakı kədərli rifflər burda bütün hissəni əhatə edir.

10. Flight Of The Snow Goose - Migrate etmiş qu quşları havaların isinməsi ilə yenidən qayıdıb. Bunu görən Rhayader sevinə-sevinə qəsəbəyə enərək bunu Fritha xəbər salıb.

11. Preparation - günlər, aylar və illər belə keçir. Qu quşları (qazlar da olar) havalar soyuyanda çıxıb gedir, isinəndə isə gəlir. Beləliklə Rhayader gah yalnız olur gah da əylənir. Bu həm içindəki vokalı ilə həm də hekayəsinin dərinliyi ilə ən vurucu hissələrdən biridir. Çünki Fritha artıq böyüyüb və Rhayader ilə vaxt keçirmək istəmir çox. Rhayader də bir gün görüşlərində artıq yalnnız qalmayacağını deyərək Dəniz Fənərinə gedir və Dunkirkdə gedən müharibəyə qoşulmaq üçün qayığını hazırlayır. Fritha isə etdiyi yanlışı anlayaraq Rhayaderi görməyə gedəndə bunu anlayır.

12. Dunkirk - Albomun çox sevmədiyim daha yaxşı ola biləcəyini düşündüyüm parçasıdır. Amma Rhayader bura tək getməyib çünki hər dəfə qayığısında qaldığı qu quşları da onu izləyib. Mahnıda getdikdə temp artır və Rhayader qayığı ilə bir neçə əsgəri xilas edir. Amma sonlarda silah səsi. Finish. Kədərlidir...

13. Fritha Alone - Fritha Rhayader üçün çox darıxır və dəniz fənərinə gedir. Onun etmiş olduğu rəsmlərə baxır. Bu zaman onu sevdiyini anlayır və bununla birlikdə romantik ab-hava dəvam edir.

14. la princesse perdue - Fritha ilə Rhayader yaxınlaşmasına səbəb olan qu quşu sonuncu dəfə Frithanı ziyarət edir və onu əbədi tərk edir. Bu mahnı bütün albumu ifadə edir. Başlanğıcda pozitivlik sonluqdakı neqativliklə ilə sonlanır.

15. The Great Marsh - və əbədi döngü yenidən təkralanır. Hər şey əvvəlki kimidir. Amma ortamı qəşəngləşdirən onlar yoxdur və SON.

Təbii olaraq Camel'in ən yaxşı albumu deyil. Amma bütün bir concept olaraq dəyərləndirsəm hekayənin də verdiyi təsir ilə həm kədərlənirəm həm içimdə bir şeylər yaşıllaşır.
moonmadness 1976 ci il çıxışlı Camel şahəsəridir. O dönəmləri izləyənlər də biləcək ki, prog rock tarixinin ən yaxşı dönəmləridi, dinləyicilər bir çox qrupdan album gözləyir. Genesis A Trick of the Tail albumunu çıxardıb, YesRelayer sonrası yeni album üzərində işləyir. O soxasoxda Emerson, Lake & Palmer də qrupun ən qəşəng albumunu çıxardıb. Rəqabətin yüksək vaxtlarıdır. Hələ King CrimsonEloy haqqında danışmıram. Belə olan momentdə qrupun yaradıcı Andrew Latimer hər kəsin özünü təsvir edə biləcəyi bir mahnı yazmasını istəyir və ortaya Camel tarixinin və onun dinləyiciləri üçün ən specific album ortaya çıxır.

Amma digər mükəmməl albumlar kimi bunun da təkanları birdən atılmır. WWII dönəmində Dunkirk ətrafında Rhayader və Fritha hekayəsindən bəhs edən Paul Gallico eyni adlı hekayəsi olan the Snow Goose albumları ortaya çıxmış bu iş üçün təkanları hazırlayıb. Camel 1975-ci ildə çıxarmış bu albumda musiqi backgroundu nə qədər vurucu bir şeydir anlayışını bizə çox yaxşı göstərdi. Hekayəni oxumaq istəyənlər burdan link oxuya bilər. (bax: ingilis dili öyrənmək istəyənlər üçün tövsiyələr)

Mövzudan çox yayınmadan, albumun giriş mahnısı olan Aristillus ilə başlayıb. Bu mahnının ideyası Andy Ward tərəfindən verilib və aydakı kraterlərdən götürülüb. Bir sözlə bir enerjimiz ilə aya uçuruq sizləri də gözləyirik.

Növbəti mahnı və albumun ən yaxşılarından olan Song Within a Song Peter Bardens və Lantimerin birgə işidir. Albumdakı bu mahnı Bardens'i təmsil edir. 1:40-lardan sonra başlayan mükəmməl solo ilə albumun digər önəmli parçalarından biri Chord Change'dir. Bu mahnının hekayəsi də Bardens'i təmsil edir. Qrup üzvləri tez-tez əhvalı dəyişən mood swang olan Bardensi təsəvvür ediblər.

Qrupun qəhramanı olan Lantimerin özünü ifadə etdiyi və həm flute həm də gitar ilə harmonlaşdırdığı Air Born bu albumu başqa yerlərə aparıb həqiqətən də. Həm jazz həm də rock componentlərinin birləşdiyi Lunar Sea isə Andy Ward'ı təmsil edir.
pain of salvation ilk dəfə oblivion ocean daha sonra gələn cribcaged ilə məni qəribə ab-havalara soxmuş prog metal qrupudur. Qrupun yaradıcı olan daniel gildenlöw hələ 11 yaşında yaradıb qrupu. Ərgənlik çağlarının yüksələn yaşlarında isə qrupun adını dəyişərək pain of salvation edib. Qrupun mənası ağrıları balanslaşdırmaq, çıxdığın yolda əldə edə bilmədiyin və ya əldə etdiyin uğurlar üçün çəkdiyin ağrılar və üzləşdiyin kədərlərə əsasən seçilib. Ad dəyişdikdən 7-8 il sonra qrupa Fredrik Hermansson qoşulması ilə ilk albumları olan Entropia hazırlanıb. Album entropyutopia sözlərinə uyğun seçilərək, müharibə zamanı bir atanın övladlarını qorumasından və bunu bir ailəyə necə təsir edəcəyindən danışılır. Elə girişdə qeyd elədiyim və qrupu kəşf etdiyim oblivion ocean bu albumun ən sevimli parçasıdır mənə.

sleep is too quiet
dreams are too painful
truth is the bed of this ocean of lies.

"where is my mother?" the child asked the soldier.
the soldier was watching them both fade away.
nine words create an oblivion ocean:
"dad tell me, will i be dead very long?"
losing all i lived for. losing all i fought for.

oh god if you save them i swear i'll always hold them in my hand!
oh god if you save them i'd take them west
we'd start again in the promised land.

Albumda yer alan people passing by digər sevimli işləridir. içində o qədər dəyişəkən rifflər, musiqi və səs tonları var ki bəzən fərqli musiqilər dinlədiyimi düşünürəm. Sanki bir daldan digər dala tullanırsan. Prog izləri çox qəşəng göstərilib və sonlara yaxın ortaya çıxan Solo ifa -uçurumlardasan, sən.

Qrupun digər ən çox bəyəndiyim albumu və hər kəsə tövsiyə olunacaq işi təbii ki, Remedy Lane'dir. Bir insan nə qədər qaranlıq, introverted olsa da bunları yaşadığı anlarda belə bir parçasının içində xoşbəxt olduğu və həyatında azadlığın nə məna ifa etdiyini mənə görə anlatmağa çalışan bir işdir. içində yer alann undertowdryad of the wood uzun yola çıxaram və heç sıxılmaram bu yolda tək olduğuma amma yəqin sevgisizlik məni üzər, başlarda sıxılmaram deyə həm həyata həm sizlərə keçdiyim taşakla intihar edərəm. Bundan öncəki albumları olan the perfect element də hal-hazırda danışdıqlarıma referans ola bilər. burdan link dinləyə biləcəyiniz albuma adını verən sonuncu mahnı üçün tək əksik bir neçə pivə və yaşamınızın icmalını düşünmək üçün sakit bir ortamdır.

Be ilə daha sərtləşən və bütün progressiv sərhədlərini zorlayan scarsick albumun ən yaxşı və specific işlərindən biridir mənə görə cribcaged. Be albumu qədər əla olmasa da bir o qədər qəşəng pos albumudur. içində yer alan america digər xoşladığım parçasıdır.

2017-ci ildə çıxmış hələ də sevmək və sevməmək arasında qaldığım in the passing light of day haqqında uzun danışmağa gərək yoxdur, sadəcə içində yer alan meaninglesson a tuesday xoşladığım parçalardı.

POS haqqında son olaraq danışacağım road salt one albumunda yer alan sisters mahnısıdır. Sözlərini hələ də dinləyəndə nə üçün yazıdığını tam anlamadığım, vokalı ilə mənə qəribə kədər aşılayan bir mahnıdır.

Əlavə olaraq dünən released olmuş panther haqqında bir neçə dinləmədən sonra bir şeylər qeyd edərəm. ilk dinləyişlə scarsick təəsüratı bağışladı. Hələlik accelerator adlı mahnıları daha çox diqqətimi çəkir.
şerif gören ilk dəfə bu link səhnəni izləyəndə o çöllükdə, qarın ortasında iki ayrı ağacı görəndə rejissorun nə dərəcə mükəmməl və sənət dolu biri olduğumu anlamışdım deyərək ifadə etmişdi Tarık Akan onu. Senarisini Yilmaz Güney'in çəkmiş olduğu türk kino tarixinin ən yaxşı filmlərindən birini ortaya qoyan Yol filminin rejissorudur. Film çəkilişlərini ilk dəfə Erden Kiral çəkməyə başlayır və o zaman həbsxanada olan Yılmaz Güneyə göndərir. Çəkilişləri izlədikdən sonra Erden Kiralı işdən qovan Yılmaz Güney yenə özü kimi həbsdə olan və işgəncə görən Şerif Görenin bir neçə həftə sonra həbsdən çıxdığını öyrənir. Təklif gecikmir amma senari uzundur və Şerif Gören bununla razı olmur. Uzun danışıqlar sonra Yılmaz Güney razılaşır və çəkilişlər başlayır. 5 ayrı məhkumun tətil ilə çıxdığı cəmiyyətdə adaptasiya problemi və üzləşdiklərini göstərən, dönəmin Türkiyəsini yaxşıca geyindirən film, senzura qorxusundan çəkilişləri isveçrəyə göndərən və çəkilişlər bitəndən sonra həbsxanadan qaçan Yılmaz Güney o dönəm yenə Şerif Görenin yarğılanmasına səbəb olur.

Başlarda referans etdiyim filmin ən vurucu hissəsi elə o səhnədir.


--spoiler--

Anası ölür və atası uşağın qarşısında dizlərini qoyaraq çökür. Cibində olan bütün varlığı olan 5 lirəni ona verir...

--spoiler--
real effective exchange rate Bir ölkənin iqtisadiyyatını hansı səviyyədə olduğunu göstərməkdə yardımcı olan mənə görə ən önəmli makroiqtisadi göstəricilərdən biridir. Qısaca REER olaraq dilə gətirəcəyim göstərici ölkənin valyuta gücünün digər valyutalar qarşısındakı əlaqəsini görməkdə yardımcı olur. Bununla ölkənin valyutasının ticarət balansı anlamaq olur. Ölkələr əsasən normal hədd kimi 90-125 sərhədlərini seçir. Əgər valyutanın nominal dəyəri 90'dan aşağı düşürsə (undervalued) deməli valyuta dəyər itirir və ucuzlaşır, 125'dən (overvalued) yuxarı qalxırsa valyuta bazarda dəyər qazanır amma qazandıqca da inflation səviyyəsi yüksəlir. Bu hər iki halda da Mərkəzi Banklar tədbir görməlidir.

iki növü var nominal və effective. Nominal dəyər valyutanın dünya valyutalarından ibarət olan səbətdə olan dəyərini göstərir (NEER). effective dəyər (REER) isə bəlli bir qiymətə sahib indeksləşmiş halınnı göstərir, yəni sənin valyutan local və foreign bazarda necə ticarət olunur?

REER hesablanması üçün müəyyən formulalar var. Amma mənim özüm daha sadə gəldiyi üçün aşağıdakı formulanı istifadə edirəm:

REER = [(e/e1) *(P/P1)]^w1

1. ilk olaraq base period seçməliyik.
2. Daha sonra isə formulada göründüyü kimi e - exchange rate tapılır. base rəqəm 1 kimi qeyd olunub tapılan hər hansı valyutanın exchange rate bölünür. e (1) / e1 (hər hansı ölkənin valyuta basketi)
3. CPi (consumer price index) tapılır.
4. w kimi qeyd olunmuş hissədə isə ölkənin trade balance export və import arasındakı fərqə baxılır.

Azərbaycan üçün REER - 102.16, NEER isə 76.2 səviyyəsidir (iyul, 2020 üçün). Ən diblər isə 60'dır. Bu olan zaman ölkədə crisis baş verir demək olar. Amma 2016'cı iqtisadi böhranını nəzərə alaraq hal-hazırdakı NEER nəticəsi o ilə nisbətən daha yaxşıdır.
diary of a country priest Robert Bresson'un ən sevdiyim və bir o qədər də sıxıcı gördüyüm filmlərindən biridir. Bugünə qədər heç kəsə baxması üçün tövsiyə etməmişəm. Çünki ilk on dəqiqəsinə çətin dayanacaqlarını düşünmüşəm həmişə. Bəlli bir sinifdə insanlar müvəqqəti və mənəvi dəyərlərə sahib olan kimsələrin kənarında qalanda, heç bir şey insanlar üçün cinayətdən daha təbii görünməz - sözünün sahibi Georges Bernanos ilə birlikdə işləyib Bresson bu filmi.

Mədə xərçəngi olan bir insanın tutunmağa çalışdığı dualar və paralelində üzləşmiş olduğu gərçəklərlə xəyallarının puç olmasını ələ alır film.



"çox qəribə hiss edirəm. artıq dualara qarşı təkcə mənəvi deyil həm də fiziki tiksinti hiss edirəm. artıq tanrı mənim istəklərim qarşısında acizdir."
valuska
(youtube: )


Macar kino adamı Bela Tarr'ın kinolarını baxımlı edən, musiqiləri ilə qəribə ab-hava yaradan və sənin bütün melanxoniyanı kağıza keçirtməyə çalışan Mihaly Vig'in sakit və bir o qədər kədərli mahnısıdır.
yoxluq uzun aradan sonra elə uzun yazmağın nə qədər çətinliyi ilə üzləşirdim. amma bugün nəsə bu zəncirləri qırmış kimiyəm və sadəcə yazmaq istəyirəm. hər şey haqqında amma heç bir başlıq adı tapmadan. heçnə düşünmədən, sadəcə boşboğazlıq etmək istəyirəm. əgər bu yazdıqlarımı oxuya bilirsinizsə şanslısınız çünki bu dəfə silməmişəm həm də bir o qədər şansınız yoxdur əgər burdan sonra da dəvam edib oxumaq istəsəniz.

əgər artıq oxumağa qərar vermisinizsə xoş gəldiniz nihilist kimi görünən, çoxu zaman yaşadıqları çox anlaşılmasın deyə klounluq edən birinin düşüncələrini oxumağa. çoxu zaman insanlar sənin haqqında nə düşünür deyə maraqdan soruşuruq amma heç özümüz haqqında biz nə düşünürük və ya self-analysis etsək nə qədər haqlı olarıq düşüncəsi də keçmir ağlımın ucundan desəm yalan olar. Ona görə də çox zaman başımı bununla qatmağa çalışıram amma bu məni hərdən reallıqdan uzaqlaşdırır hətta daha paranoyak etmir desəm də yalan olmaz.

ilk öncə keçim insan münasibətlərinə. Mənim üçün həddindən artıq balanslaşdıra bilmədiyim bir şeydir. bu yaşıma qədər düzgün qura bildiyim bir münasibət yoxdur. çünki sıxıcı gəlir, maraqlı gələcək insan üçün isə mən ümumiyyətlə maraqlı deyiləm. bir insan tanımağa çalışacağı insanla görüşərkən nədən uzun-uzun sifətinə baxsın ki? Ona görə də sadəcə qarşımdakı sıxılar, eybi yox sıxılmasın deyə boş danışım onsuz növbəti dəfə görüşməyəcik düşüncəsiylə nələr-nələr danışıram sonra özüm özümdən utanacağımı bilərək.

tamam, insan yeni insanlara alışma problemi çəkə bilər. amma ən azından ailəsi belə olmasın da. Dünən atamın ad günü idi, bu isə yadımdan çıxmışdı. Yorğun, heç kim tərəfindən yolu gözlənilməyən biri kimi (sadəcə anam zəng edib hərdən harda olduğumu soruşur və yaxşı deyir) evə gələrkən təbrikləri eşidərkən anladım. Bəlkə də dünən atam ilə nə qədər soyuq münasibətim olduğunu anladım. ikimizin də səhvləri var idi. indi atam və oğul arasındakı münasibətləri deyil də ad günü haqqında yazmaq istəyirəm. Çox qəribədir..insanlar ad günü keçirmədiyimin səbəbini soruşurlar, deyirlər nədir spesifik bir vəziyyət ki, sən ad günü keçirmirsən? Düşünürəm...Heç düşünməmişdim bunun haqqında. Hər hansı bir səbəb ola bilər? Qocaldığım üçün keçirtmirəm deyə bir anlayış yoxdur. Sadəcə bilmirəm heç bir spesifik səbəb olmadığından izah da edə bilmirəm. Sadəcə bir gündür və o gün mən olmuşam. ilin bütün günləri dəyər görmədən keçib tək bir gün dəyər görmə istəyi yoxsa sadəcə mənə sıradan gəlir?

Yəqin ki, dürüst biri olsaydım özümə nə üçün yaşamağa dəvam edirəm və yaxud nə üçün bunun üçün çabalayıram suallarını verərdim. Bəlkə də sualın tək cavabı ölüm qorxusudur. Ölərkən çəkəcəyin ağrılardan qorxursan. Amma necə qəribə dünyadı. Biriləri bir ucda xərçəng xəstəsi və yaxud hər hansı bir xəstəlik üçün həyatı ilə mübarizə aparakən, sən sağlam şəkildə mental çöküşlərinə görə daha da çökürsən. schopenhauer ölüləri yenidən həyata gətirsək, onlar bunları geri çevirər anlayışını müdafiə edir. Məncə bu cümlə mental ağrılar çəkən insanlar üçün doğrudur. Çünki bir insanın xoşbəxtlik dadması üçün çabalaması lazım olur amma çox zaman ağrılar dadması üçün çabalamasına ehtiyac yoxdur. Çünki o ağrılar o gözlərini açan kimi onun çiyinlərindədir...


insanlar gedir və sən heç bir ünsiyyət qura bilmirsən. qayğı görmək istəyirsən amma qayğı göstərmək istəmirsən. Yalnızsan amma yalnızlıqdan çıxmaq üçün addım atmırsan. Onda niyə? nə üçün? Tanrının əmri ilə gəldiyim bu dünyada qəribə varlıqlarla keçib gedən uzun həyatımı, hər kəsin görə biləcəyi lağ-lağa və heç kəsin görə bilmədiyi gözyaşları ilə daha nə vaxta qədər izləyəcəm?

Və niyə bu başlıq? çünki sevgisiz hər şey yoxluqdur deyirdi hansısa kitabında emil cioran. Həqiqətən də belə imiş. insanlar sevdikləri ilə bir quyularına çəkiləndə sən ortada düm tək qalırsan bəzən insanları izləyirsən bəzənsə tavanı seyr edirsən.
when i'm gone Mənə Eminem'i sevdirən, nə zaman dinləsəm dərin kədər keçirib yaşadığım həyatın mənasızlığını üzümə vuran mahnıdır. Eminem mahnını qızı Hailie üçün yazıb və onu itirməkdən necə qorxduğundan danışır.

Mən isə birinə tutunmağa çalışıb, hər dəfə yaşamağa çalışdıqca itirdiyim, əlindən tuta bilmədiyim insanlar üçün narahat oluram. Çəkinirəm, üzülürəm. Yaşamağa çabaladıqca dərinləşən quyu ilə diblərə doğru irəliləyirəm, bəzən nəfəs ala bilmirəm. Gecələri tez-tez oyanıram...

Və yenə o gedir. Mən isə ona heçnə deyə bilmirəm, deyə bilmirəm çünki itirmək istəmirəm. Dost kimi ən azından yanımda qalar düşünürəm. Amma danışdıqca onun da mənə qarşı hisslərini anlamağa çalışıram, çalışdıqca isə onun artıq gedəcəyini anlayıram.

Have you ever loved someone so much
You'd give an arm for
Not the expression, no...

Ətrafında insanlar xoşbəxtdi. Amma sən deyilsən və qısqanırsan, izləyirsən. Nə olur lan məni də görün, gəlin birlikdə əylənək. Nə olacaq ki? Onsuz çətin adaptasiya oluram insanlara, yeni insan ümumiyyətlə tanıya bilmirəm, ən azından sizlər varsınız, amma belə etməyin.

Yalnızlıq çox qorxudur artıq məni. Ən son nə zaman qucaqlandığımı belə xatırlamıram. Çətinliklə adaptasiya olduğum insanlar da çıxıb gedir, ağrılıdır...
breakfast in america Bir Crime of the Century olmasa da onun qədər dəyərli və əvəzolunmaz Supertramp albumudur. Album 70'lərin sonunda satışa çıxıb və çox uğurlu olub. Elə albumdan adını götürən Breakfast in America illərdi dinləmək bezmədiyim işlərdəndi. O zamanlar çox çətinliklə kasetini əldə edib dinləyirdim, sözlərini anlamasam da məni əyləndirirdi zamanla kəşf etdiyim klarnet səsi məni həm albuma həm də mahnıya daha da bağladı. O qədər uğurlu oldu ki, Grammy mükafatlarını da topladı (amma kim taxmış bu mükafatları...) və təkcə Amerikada 4 milyondan çox satdı.

Əlavə olara albomda olan The Logical Song, Take the Long Way Home, child of visionGoodbye Stranger digər sevdiyim parçalardı.

Albumda yer alanlar:

(bax: Rick Davies) - vokal, piano
(bax: Roger Hodgson) - lead gitar, vokal
(bax: John Helliwell ) - saxsaphone
(bax: Dougie Thomson ) - bass
(bax: Bob Siebenberg ) - drum və digər alətlərdə
the velvet underground and nico Öz dönəminin ən iconic albumlarından biridir. Zamanında rock'n'roll fərqli cür şərh olunurdu, mahnı sözləri daha çox əyləncəli olur və heç bir məna kəsb etmirdi çox zaman. Amma şərqdə gedən çaxnaşma, dava-dalaş qərbdə gedən sakitçilik arasında rock inkişaf etməyə başladı və yazılan mahnılar daha çox politik olmağa başladı, bəzən göndərmələr oldu bəzən rejimləri, insanları tənqid etdilər. Bunun başlanğıcını mənə görə qoymağı bacaran album məhz budur. Nico ləqəbli Christa Paffgen almaniyada çətin dönəmlər keçirmiş və buna görə qaçaraq amerikaya gəlmişdi. Burda qrup üzvləri ilə tanış olur və bu albumda yer alır.

Bəlkə də album dediklərimi doğruldacaq ki, Rolling Stone'un hazırladığı dünya tarixinin ən yaxşı 500 albumu arasında özünə yer tapıb. Albumda yer alanlar:

(bax: Lou Reed) - vokal
(bax: John Cale) - skripka (violin)
(bax: Sterling Morrison) - lead gitar, bass gitar
(bax: Maureen Tucker) - drum və digər musiqi alətləri
(bax: Nico) - vokal

Əlavə olaraq albumun ən qəribə özəlliyi də cover olunduğu şəkildi. Bir banan və yanında yazılmış producer olan Andy Warhol adı. Bu sonradan qrup üzvlərinin də xoşuna gəlməyib. Bu səbəb ilə olub-olmadığını bilmirəm bundan sonra da Nico qrupdan ayrılıb və solo işlərə dəvam edib, Lou Reed də artıq Andy ilə işləmək istəməyib.

Albumda yer alan mahnılara keçsək ana fikir daha çox sadomazoxizm, narkotika aludəçiliyi, seksual istək, bdsm kimi mövzulara yönəlib. Albumda yer alan və mənim çox bəyəndiyim Femme Fatale parçası Edie Sedgwick'ə xitab edilib. Bu xanım nəinki Andy üçün arzuolunan xanım olub, həmkinin Bob Dylan üçün də əvəz olunmazlardan idi hətta Bob Dylan onun üçün də just like a woman yazmışdı. Sadəcə oralara girmək istəmirəm. istəyənlər olsa xanım haqqında çəkilmiş Factory Girl filminə baxa bilər. Qrupun ən uc mahnısı heroin'dir. Slow başlayan temp getdikcə artır və sanki heroin istifadə etmisən deyə bir təsir bağışlayın. Kimisi çox bəyənir kimisi isə zəhləsi gedir mahnıdan. Bir çox yerdə sevgi mahnısı kimi qələmə verilən I'll Be Your Mirror'ı isə Lou reed Nico üçün yazmışdı, səsləndirməni isə Nico etmişdi. Qrupdan ayrıldıqdan sonra qrup üzvləri səsləndirməni onun səsi ilə etməyə çalışırdılar. Albumun digər diqqət çəkən və başlanğıc mahnısı olan Sunday Morning isə qrupa yeni başlayanlar üçün tövsiyəmdir.

1. (bax: Sunday Morning )
2. (bax: I'm Waiting for the Man)
3. (bax: Femme Fatale )
4. (bax: Venus in Furs)
5. (bax: Run Run Run)
6. (bax: All Tomorrow's Parties)

7. (bax: Heroin)
8. (bax: There She Goes Again)
9. (bax: I'll Be Your Mirror)
10. (bax: The Black Angel's Death Song)
11. (bax: European Son)
rough and rowdy ways Bob Dylan'ın 2020-ci ildə çıxardığı 39-cu albumudur və mənə görə bu ilin ən yaxşı 10 albumundan biridir. Iki üzlü albumun ikinci hissəsindəki murder most foul bütün hissəni əhatə edir və John F. Kennedy suiqəsdi haqqında danışır. Onunla sakit qalmır o dönəmə də göndərmələr edir, bir çox reference istifadə edir. Onsuz Murder Most Foul daha öncə single kimi çıxmışdı. Eynilə albumun ilk və ikinci mahnısı olan I Contain MultitudesFalse Prophet də daha öncə single kimi çıxmışdı. False Prophet'də yer alan o qəşəng misralar:

Another day that don't end
Another ship goin' out
Another day of anger, bitterness, and doubt

Bu album bütünlüklə yorulmuş, ölümünü gözləyən birinin dinləyicisi ilə dərdləşməsidir. Baxmayaraq ki, sonuncu müsahibəsində link bunu fərqli ifadə edib.
whoosh Deep Purple'ın 12 iyun tarixində çıxarmağı düşündüyü lakin covid-19 pandemiyası ilə təxirə salaraq bugün işıq üzü görən albumudur. Albumda yer alan throw my bones bundan öncə dinləyici ilə tanış edilmişdi və məncə 2020ci ilə görə uğurlu idi.

Albumda yer alanlar:
(bax: Ian Gillan) – vokal
(bax: Steve Morse) – gitar
(bax: Roger Glover) – bass
(bax: Ian Paice) – drumda
(bax: Don Airey) – keyboards'da

Bir neçə dəfə dinlədikdən sonra edit edərək fikrimi qeyd edəcəm. indi qismən həyəcanlıyam.

edit 1:

(bax: throw by bones) - albumun ilk premiere olmuş mahnsıdır həm də açılışı o edir. Vokal hissələrini sevdim. Amma wow edə bilib dəfələrlə dinləyəciyimi düşünmürəm həm də Infinite albumuna bənzəyir. 7
(bax: drop the weapon) - çox sevə bilmədiyim bir parça oldu. gələcəkdə yenidən dönmə ehtimalım çox azdı. amma yenə şans verəcəm, 5
(bax: we're all the same dark) - ikinci mahnı haqqında dediklərimlə eyni fikirləri bölüşür, 5
(bax: nothing at all) - album haqqında narahatçılıq keçirdiyim vaxtda eşitməyə başladığım və qismən məni qopmamaya qoymayan, içindəki çox qəşəng keyboards səsləri olan parçadır həm də sözləri ilə belə anlaşılır ki, bəşəriyyət sorğu altındadır bəlkə nothing at all? Bu məncə albumun ilk mahnısı və 11ci parçası man alive üçün göndərmə olar, 3 parça da bir-biri ilə əlaqəli görünür, 7.5
(bax: no need shout) - Çox qəşəng piano solosu var. Bir an school dinləyirəm düşüncəsinə qapıldım, 8
(bax: Step by step) - ortalarda qalmış amma qəti pis olmayan, dəyərləndirilməli parçadır, 7
(bax: What the what) - bir an little richard hissinə qapıldım desəm yalan olmaz, 7
(bax: The long way round) - əslində qəşəngdi amma təkrarçılıq hissi də vermir deyil, 7
(bax: The power of the moon) - qrup da yuxarıda yazdığım təkrarçılıq hissindən xəbərdar olacaq ki, tərzi bir anda dəyişir. bəzən qəşənqləşən bəzən sıradanlaşan gitar solosu üçün 7.5
(bax: Man Alive) - Remission possible ilə başlanğıcını qoyğudu içində quote barındırdığı albomun 4cü parçasının bağlanışını gördüyüm işdi - 7
(bax: And the address) - qəşənq instrumental sayıla bilər - 7
(bax: dancing in my sleep) - bağlanış bu olmalı deyildi - 5
Overall götürsək möhtəşəm deyil pis də deyil amma daha yaxşı ola bilərdi? bəlkə də bu janrda tıxanışlar baş verir deyə qəbullanmalıyıq. 7/10
middlemarch Victoria era dönəmində ingilis qadın yazar George Eliot tərəfindən yazılmış olan nəinki ingiltərə klassiklərinin eləcə də dünya klassiklərinin ən yaxşı kitablarından biridir. Altı əsas obraz var. Bunlar idealist, qəhrəman amma bir o qədər saf. Saf olduğu üçün də uğursuz evlilik etmiş bir obraz - Dorothea Brooke, Egoist amma bir o qədər də gözəl bir qadın - Rosamond Vincy, Rosamond'u sevən amma bununla paralel çökən yaraşıqlı və savadlı həkim - Tertius Lydgate, Hər kəsin zəhləsi getdiyi sevə bilmədiyi bankir - Nicholas Bulstrode, uğursuzluqların simovulu - Fred Vincy və Dorothea kimi intiligent amma bir o qədər də xəyalpərəst obraz - Mary Garth. Bunların ətrafında isə gündəlik həyatdan gördüyümüz hadisələr yaşanır. Əgər gündəlik həyat sizlər üçün sıxıcı gəlirsə oxunması tövsiyə olunmaz. Hər bir obraz ayrı-ayrılıqda həm hadisələr haqqında gizli düşüncələrini dilə gətirir həm də bunları paylaşır. Oxuduqca bəzən həmin hadisələr haqqında sənin də tutumunun eyni ola biləcəyi hissinə qapılırsan ki, bu hissə dəfələrlə qapıldıqdan sonra özünü də ordan bir obraz kimi hiss edirsən. Bir oxuyucu kimi özümü bəzən həkim bəzən də insanlar tərəfindən sevilməyən bankir kimi hiss elədim. Həm üzüldüm, həm əsəbləşdim. Oxuyub bitirmək üçün bir xeyli vaxt itirdim amma buna dəydi.

Kitab təəccüblü olmayacaq ki, BBC tərəfindən ingilis tarixinin yazılmış ən yaxşı 100 romanı link siyahısında birinci roman kimi göstərilib. Oxumaq üçün tələsməyin. Çünki müəyyən bir yaş həddi var, onu gözləyin. Özünüzü olgun hiss etməyə başladığınız bir an göz atın, bəlkə sizə də sıxıcı gəlməz. O zaman əlinizdən düşməz. Bitirmək istəməzsiniz.
hilal baydarov Adına başlıq açılmadığı üçün üzüldüyüm azərbaycanlı rejissor və senarist. Hətta o qədər üzücüdür ki, az wikipedia komandası belə rejissor haqqında məlumatlandırıcı yazı paylaşmayıb. Sarajevo Film Academy'də Bela Tarr'ın tələbəsi olduqdan sonra ilk filmi olan HILLS WITHOUT NAMES (Adsız yüksəkliklər) çəkir. Filmini izləmiş biri olaraq istifadə etdiyi kamera çəkilişləri və kinemotoqrafiyasına görə bir xeyli bacarıqlı olduğunu deyə bilərəm. Amma bu filmdəki senari və aktyorlar heyəti tam o istəniləni verməmişdi təəssüf ki.

Keçən il çəkib bitirdiyi və Sarajevo Film Festivalında iştirak etdiyi When the Persimmons Grew adlı filmlə də ən yaxşı documental seçilib. Hansı ki, rəqibləri arasında çox bəyəndiyim və sonuncu Oskar nominantlarında da iştirak etmiş Honeyland var idi.

Sonuncu filmi In Between Dying haqqında isə hələlik çox məlumat yoxdur. Olanda onun haqqında da bir fikir bildirərik.
in between dying Azərbaycanlı rejissor və senarist Hilal Baydarov çəkmiş olduğu və bu il Venice Film Festivalında Azərbaycanı təmsil edəcək filmi. Filmdə Davud adlı obraz öz həqiqi ailəsini axtarmağa çalışır hansı ki, həmin ailə onun həyat döngüsünü tamamlayacaq. Davud bu yolda sevgisini tapır amma artıq gecdir.
leverec əmsalı bu sifarişi verən: anyone
Maliyyə qurumunun öz öhdəliklərini hansı səviyyədə etdiyini göstərən əmsaldır. Hər ölkəyə görə regulator tərəfindən hesablanma qaydası var. Azərbaycan üçün leverec əmsalı 4-5%'dən aşağıdırsa bu həmin qurumun borc yükünün çox olduğunu və öhdəliklərini yerinə yetirmə qabiliyyətinin zəif olduğuna işarədir. Əgər göstərici 20%'dən çoxdursa (bu sadəcə mənim verdiyim dəyərdi. Hər hansı qurumun maliyyət göstəricilərini edərkən bu limiti özüm üçün təyin edirəm, yəni burda bəlli limit çərçivəsi yoxdur) bu da qurumların öhdəliklərinin az və əllərindəki aktivlərin səmərəli istifadə edilmədiyinə işarədir. Həmçinin qurumların çox strict qaydaları olanda da bu göstərici yüksək ola bilir.

Hesablanma qaydası: I dərəcəli kapital / aktivlər+balansdankənar öhdəliklər (off-balance liabilities)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20