şəxsi inkişaf

əgər bir işi bəhanə uydurmadan görürsünüzsə, gündəlik edəcəklərinizi yerinə yetirə bilirsinizsə, normal yatıb, yeməyinizə fikir verirsinizsə, dost və ya tanışlıq qura bilirsinizsə, şəxsi inkişaf kitabı oxumağa ehtiyac qalmır. onun yerinə gedin, peşə, psixologiya, sağlamlıq kitabları oxuyun.
yox siz bütün günü sülənən avara olub, ailənizə yük olursunuzsa yaxud avara bir mühitdə yaşayıb böyümüsüzsə, onda ən azından klassiklərin 1-2sini oxuyub düşüncə tərzinizi adam olmaq yönündə dəyişdirməlisiniz.
ümumiyyətlə, şəxsi inkişaf kitabları daha çox qərblilər üçün yazılmış kitablardır. adamlar daha çox pul qazanıb villada yaşamağın qazını almaq üçün oxuyurlar amma ortalama bir azərbaycanlı onsuz da özünü cırıb bu həyatda yer tutmalıdır, çünki çökdüyün halda üzünə tüpürən belə olmur.
bir azərbaycanlı üçün ən böyük şəxsi inkişaf öz həmvətənlisinin uğuruna sevinmək, dəstək olmaq, bir yerdə iş görməyə çalışmasıdır. Çünki, azərbaycanlınınkı elə çox vaxtı azərbaycanlı ilə tutur. Bir yerdə işlər gördüyümüz müddətdə həmişə inkişafda olacayıq. Bu cür kitabları heç düşünməyə belə ehtiyacımız olmayacaq.

azərbaycanda yaşamağı sevmə səbəbləri

burada irqçilik, diskriminasiya olmamasını tərifləyənlər deyəsən bir neçə küçəlik bubble-da yaşayırlar. Azərbaycanda bakılı, naxçıvanlı, yeraz, qraz və s. hər cür diskriminativ hərəkətlər təəssüf ki, yüksək səviyyədədir. türklərə qarşı belə irqçilik var. bakıda biznes işlədən türk tanışım dövlət qurumlarında üzünə qarşı irqçilik olunduğunu demişdi, həm də bir türk post paylaşanda belə kommentdə götünü cırıb türkiyəni mozambiklə eyni səviyyəyə salan həmvətənlərimiz də çoxdur. bəlkə, avropalı, rus, asiyalı, afrikalıya qarşı irqçilik olmaya bilər ya da çox az saydadır amma nə sikirəm başqa xalqlara qarşı yaxşı rəftarı öz millətinin nümayəndələrinə qarşı yerlibazlıq edəndən sonra. xaricinin irqçiliyi məni o qədər yandırmaz ən azından müəyyən bir müddət sonra dil tapa bilirsən. bəs eyni dili bölüşdüyümüz adamlarla necə olacaq?

anime

hər şeydə olduğu kimi ölkəmizin gənclərinin xarici bir janrı göt-baş başa düşməsi, onu mənfi təbliğ etməsi təbii ki, animedən anlayışı olmayanların önyarğısına səbəb olur. Siz gedib kakegurui izləyib, temudan özünə gothic stil yığan yeniyetmələri görüb təbii ki, anime pis şeydir deyə fikirləşəcəksiz (eşşək boyda adamların araşdırma etməyib 1-2 izləyənə baxıb ümumi fikir çıxarmağı da ayrı pox məsələdir).

Ümumiyyətlə, anime nə yaxşıdır nə də pisdir. Anime izləyənlər gijdıllaqdır ya ağıllıdır deyə anlayış yoxdur. Bir film studiosu ağlında olan fikri canlı çəkiliş etmək istəyirsə bu bildiyimiz film olur ya da animasiya formatında hazırlamaq istəyirsə bu anime olur. Necə ki, scarface filmdirsə, johnny sinsin çəkildiyi pornolar da filmdir amma heç kim qayıdıb deyə bilməz ki, film izləyənlərin özünə hörməti yoxdur. animelərin də bu məntiqdən yola çıxılaraq 100-lərlə alt kateqoriyaları var. kimsə real insana yox animasiyaya baxmaq istəyir bu tələb əsasında da müxtəlif anime növləri ortaya çıxır. ona görə də, hollywood-a güclü təsir göstərəcək qədər məşhur animelər də var, zibilliyə atılıb yandırılası animelər də var. izləyənlərə gəldikdə isə, elon musk, john cena kimi adamlar da izləyir.

spar

bu marketi sırf unecdə təhsil alanda bakalavr illərimlə əlaqələndirirəm. çox klişe səslənə bilər amma əvvəllər keyfiyyətli şirniyyatları olurdu. bakalavr illərim bitəndən sonra bu marketlə bir daha yollarım kəsişmədi ta ki, Viennaya qədər. Bazar günü işləyən tək-tük marketlərdən biri elə Spardır Viennada. Həm içməyə nəsə almalıydım, həm də nostalji olsun deyə girdim. Bəzi yerlər ya da insanlar var ki, sırf həyatımızın müəyyən bir periodunda bizimlə olurlar daha sonra yerlə göy bir araya gəlsə də, yollarımız kəsişmir. Sparın da ağlımda bu cür bir xatirəsi var, şirkət üçün də bir nöqtədə uğurlu bir marketinq strategiyasıdır. Çünki, tələbəlik illərində olan ən incə bir detal belə unudulmur.

bozbash pictures

düşünürəm ki, ilkin Həsəni Bozbaş Pictures şousunu yaratmaqdakı əsas məqsədini elə axırıncı yol filmində qismən əks etdirə bildi, ondan sonrası isə çəkiliş keyfiyyətini artırmaq üçün yaradılan filmlər idi. axırıncı yol filminə axıra qədər baxanda bütün film bitəndən sonra, closing credits səhnəsindəki soundtrack-dən bilinir ki, film qısa yolla zənginləşməyə, çox insanın ağlına ilk gələn sadə amma ağılsız "bank yarım, pulları ölkədən çıxarım" kimi düşüncəylə hərəkətə çıxılanda insanın başına gələcəkləri göstərir. Təəssüf ki, bu cür qeyri-qanuni fikirlər hələ də çox vətəndaşda var və o zamanlar tez-tez bank yarmağa çalışan şəxslərin xəbərləri yayılırdı. Bu filmin məqsədi, düzgün yollarla pul qazanmağa, hörmət qazanmağa çağırış idi amma çox yaxşı olardı ki, bunu filmin bitişinə yox elə son 10 dəqiqəsinə ayırardılar. Heç inkar etmək lazım deyil ki, bozbaş pictures bir niş olaraq Azərbaycanın 2013-17-ci illərində qasırğa kimi əsirdi, ölkədəki geniş yayılmış dələduzluqları, qohumlar arası qeyri-səmimi münasibətləri, cəmiyyətə faydası olmayan düşüncə tərzlərini ekranlarda nümayiş etdirirdilər, əminəm ki, elə bu nişdən aktyorlar milyonlar qazandılar öz həyatlarını 180 dərəcə dəyişdilər. Amma, bu layihənin qurucularının əlində o imkan var idi ki, bütün ölkədə radikal müsbət dəyişiklik yaratsınlar amma etmədilər, ilkin Həsəninin planında olan Bozbaş Pictures-i biz ekranlarda görə bilmədik. Elə hər bölüm sonu bir müsbət mesaj verilsə idi, bəlkə də o vaxtın yeniyetmələri onlara oxşamağın yaxşı bir şey olmadığı, əksinə elə Şəmi, Şoşu kimi personajlara dönüşməkdən uzaq olmağı öyrənərdilər. Şübhəsiz, həmişə filmlərin çəkiliş keyfiyyətini artırdılar amma sujetin keyfiyyəti düşə-düşə getdi. 2010-cu illər mühim bir dövr idi, yaxşı işlərlə birlikdə böyük pullar qazanıla bilərdi amma artıq o qatar da getdi, ümid də.

o boydana dünyada niyə azərbaycan

Hal-hazırda xaricdə təhsil alıram. Təhsil aldığım ölkə də post-sovet ölkələrindən biridir amma hal-hazırda inkişaf etmiş ölkələr siyahısındadır. Yəni biz qayıdıb deyə bilmərik ki, Sovet olmasa biz haralarda idik. Onu da bildirim ki, bu ölkənin nə nefti var nə də təbii qazı amma evləri od kimi istidir, insanları da 1.2 motor maşın sürmür, əhalisi də savadlıdır. Xaricə gələndən bəri gözümə ilk çarpan mənzərə o oldu ki, burada daha əvvəldən yaşayan və gələn azərbaycanlıların çoxluğu necə toksik və cındır adamlardır. Söhbət pula gələndə necə özlərini axırıncı yola qoyurlar. Hər şeyi gizlədirlər, heç bir sualınıza tam cavab vermirlər ki, birdən onları yerindən edərsiz, onlardan qabağa gedərsiniz. Axı sən nə sikimin başısan ki, sənin yerinə gəlmək istəyim? Mən gəlməsəm də, səndən savadlı 100-lərlə ölkənin nümayəndəsi miqrasiya edir Avropaya, gec-tez səndən qat-qat irəlidə olacaqlar amma bəlkə sən öz həmyerlilərinlə birləşsən daha çox uğurlu həyata qədəm qoya bilərdin, ən azından bunu yoxlayardın. Azərbaycanda milli mentalitetimizin qüsurları hamımıza məlumdur amma xaricə gələn adam da o demək deyil ki, o mentalitetdən "arınmış" şəxsdir. Hələ də nə qədər adam gəlir saxta sənədlərlə qalmağa yol atır, bir-birilərinin paxıllığını çəkir, ortaya pul söhbəti girəndə necə 180 dərəcə dəyişirlər. Xaricdə yaşayıb bloqqerlik edənlərin çoxu da aferistdir, Azərbaycanda qalanların çoxu da aferistdir. Hamıya xəyal satırlar, saxta həyatlar satırlar, biz də cahil olduğumuz üçün bunu yeyirik. Hamı lüks həyat axtarışındadı, hamının altında mercedes, əlində son model iphone olmalıdır, Ağ Şəhərdə evi olmalıdır, hər gün kafe-restoranlarda yeməlidir. Hansı günümüzə belə istəklərlə yaşayırıq heç birini özümüz istehsal etmədiyimiz təqdirdə. Məktəbdə müəllimimin yanına hazırlığa getmirdim deyə, adam qiymətimi aşağı yazırdı, öz övladlarını liseylərə, kurslara göndərirdi amma bir dərs belə bizə ayırmırdı ki, uşaqlar siz belə edin, özünüzü hədər etmiyin. Hamı hər şeyi maksimum dərəcədə gizlədərək altdan işini aparır. Universitet də onun kimi. Bir poxa dərman təhsil sistemi yoxdur, tələbələri maarifləndirməklə bağlı heç bir iş aparılmır, adicə xaricdə mübadilə proqramına belə ancaq beynəlxalq əlaqələr şöbəsində tanışı olan seçilib gedirdi. Beynəlxalq tədbirlərə qoşulub praktika qazanmaq istəyirsən ona da tanışlıqla girməlisən, ya da kölə kimi gedib könüllülüklə baş qatmalısan. Marketə girirsən qidaların 90%-i şirniyyatdır, junk food-dur. işə başlayırsan 500-600 manat maaşa işləyirsən, yol pulun+yeməyin xərci səndən çıxır, qırağa atmağa pulu güclə yığırsan. Evlərin qiyməti son 5 ildə 50% qalxır, ortalama bir azərbaycanlı ev almaq üçün 18 il işləyib-yığmalıdır və bu statisika da rəsmidir. Hələ də, şortik davası gedir, qızları məcburi evləndirmə, oğlan uşağını isə gələcəkdə mənə baxsın məntiqiylə yetişdirmə düşüncələri ortalarda gəzir. Adam öldürənə, oğurluq edənə, sənin-mənim haqqımı yeyənə qəhrəman kimi baxırıq və deyirik ki, bacarana can qurban. Elmə inanan yoxdur. Dövlət xəstəxanalarında işləyən həkimlərin çoxluğu qoyundur, tibbin üz qarasıdırlar, mənim 6 ay başıma oyun açdılar. Maşın sürməyi bilən azdır, altında cipi olan özünü eşşək kimi aparır. Səkidə saxlayır, evinin qapısının ağzında saxlayır, üstünə sürür, piyada keçidində özünü yola atmasan yol verən sürücü çox azdır, ev satanı dələduzdur, maşın satanı dələduzdur, ustası dələduzdur, hələ də Bakıda kanalizasiya sistemi yoxdur, hələ də Bakıda məhəllələrdə sevgilinlə keçə bilmərsən, hələ də Bakıda yağış-qar yağanda şəhər iflic vəziyyətinə düşür. ictimai nəqliyyat istifadə edəndə görürsən ki, hamı əsəbidir, hamı dava yaratmağa bir məqam axtarır. 50-60 nəfər adam daşıyan avtobusların şoferi damağda siqaret, qulağında telefonla sürür. Heyvana hörmət yoxdur, ağaca hörmət yoxdur, tariximizə hörmət yoxdur, dilimizə hörmət yoxdur. iş tapmaq çətindir. iqtisadiyyatın 90-95%-nin neftin hesabına ayaqda qaldığı bir ölkədə, neft mühəndisliyindən başqa sahədə təhsil alanlar necə digər sahələrdə normal iş tapacaq? Uşaq pulu yoxdur, gənclərə ev almağa, iş tapmağa dəstək verən düzgün işləyən qurum yoxdur. Biznes qurmağa yardım edən düzgün qurum yoxdur, özünü inkişaf etdirməyin üçün, peşə öyrənməyin üçün dəstək olan düzgün qurum yoxdur. Bunun kimi 100-lərlə problem haqqında yaza bilərəm amma bunu oxuyan nə sən uşaqsan, nə də mən. Hamımız hər şeyi çox yaxşı bilirik. Problemi başqa yerdə yox, məhz özümüzdə axtarmaq lazımdır. Biz xalq olaraq birlik qura bilmədik, düzələ bilmədik. Həkimi, siyasətçisi, hüquqşünası, professoru bu xalqın arasından çıxır, o pozisiyalarda heçnədən formalaşmır. Dövlətdə günah axtarmaqdansa, özümüzdə o günahı axtarmalıyıq.

indi bir sual verim, əgər orta-yüksək təbəqənin insanı deyiləmsə, mən niyə burada doğulmağıma sevinməliyəm? Suriyada, Hindistanda, Pakistanda doğulmadığımıza görə şükür etməli deyilik təkcə. Qərbi çıxsaq, dünyanın 70%-i elə bərbad gündədir. Burada əsas məsələ bizim də bu qədər imkanlarla qərb kimi inkişaf etməyimiz idi amma təəssüf ki, o qatar artıq getdi.

sözaltı etiraf

Bakı üçün burnum göynəyir. Doğulub-böyüdüyüm şəhəri məcburiyyətdən tərk edib gəlmişəm Litvaya amma heç xoşbəxt hiss etmirəm. Kasıbçılıq pis şeydir, kasıbçılıqdan daha pisi isə heç bir güclü əlaqələrinin olmamasıdır. Nə atamın əlaqələri var, nə də anamın. Kim nə deyir desin amma indiki dövrdə öz ayaqlarının üstündə durmaq çox çətindir. Haradansa dəstək olmalıdır ki, qabağa getməyə bir yerdən başlayasan yoxsa öz başına çabalayırsan. Xroniki yorğun hiss edirəm hər şeydə. Çünki, 20-li yaşlarımdayam amma nə maşınım var, nə də evim. Bakıda təhsil aldığım ixtisasda da bəxtim gətirmədi deyə 500-600 AZN-ə işləyirdim. Offisiant məndən çox qazanırdı. Bu həyatda dünyaları idarə etmək kimi xəyallarım yoxdur. Sadəcə qarşıma doğru insanların, doğru fürsətlərin çıxması ilə güvənli bir gələcək qurmaq yolunda çalışmaq istəyirəm, çünki indi sanki dənizin ortasındayam və hara gedirəmsə gedim bir quru parçasına rast gəlmirəm kimi hiss edirəm.

21-ci əsrin standart yaşam tərzi

Consumerism artıq pik həddə çatıb. Lazım olsun-olmasın, hamı nəsə alır. Mən də şəxsi olaraq pulum olsa, hər gün bir gözəl saat alıb evə ataram.
Burada mənfi olan odur ki, indiki yaşam tərzi insanları pulun daha çox köləsinə çevirib. Bir çoxları rahatlığı yalnız minlərlə manat xərcləyib Şərqi Asiyada bir həftəlik “özünü tanıma” tətilinə getməkdə görür. Bunun üçün gecə-gündüz işləyirlər ki, sadəcə o bir həftəlik günlərdə özlərini xoşbəxt hiss etsinlər. Amma işləməkdən keçib gedən günlərini heçə sayırlar, sanki həmin günləri yaşamayıblar. Bu isə fərqinə varmadan insanı daha da depressiv edir.
Sosial media platformaları da bu yaşam tərzini pisləşdirən ən “şeytani” ixtiralardan biridir mənə görə. Yoxsa internetin özünü və onun həyatımıza inteqrasiyasını pisləyən adam, məncə, haqsızlıq edir.

bakı

Tarixi baxımdan Pekin və Tokyo ilə müqayisə oluna biləcək qədər qədim bir şəhər olsa da, indiki zəif PR siyasətinə görə Bakı çox vaxt Dubayla müqayisə edilir. Bakı və Tokyo şəhərlərinin ərazi ölçüləri təqribən eynidir, lakin Tokioda 14 milyon insan yaşayır, yəni, Bakıdan ən azı dörd dəfə çoxdur. Bakıda təkcə PR-ın bərbad vəziyyətdə olması deyil, həm də şəhər ərazisindən səmərəli istifadə edilməməsi ciddi problemdir; cəmi 2–3 kilometrlik məsafələrdə belə saatlarla tıxac yaranması bunun ən bariz nümunəsidir.
Şəhərin zəngin tarixinə də lazımi diqqət yetirilmədiyi üçün geriyə maksimum Şirvanşahlar Sarayı kimi bir neçə əsas abidə qalıb. Halbuki əlimizdə tariximizin “qaymaqları” var, amma biz başqalarının “qatığına” həsəd aparmaqla məşğuluq.
Bakı böyük potensiala malik bir şəhərdir. Təəssüf ki, onu nə üzə çıxarırıq, nə də bununla ciddi şəkildə maraqlanırıq.