sözaltı günlük

hər gün o qədər arada qalıram ki. bu gün özümü yeni bir şeylər etməyə həvəsləndirim ya yox? özümə səhər yeməyi hazırlayım? evdən çıxmağa bəhanə tapım? tapdığım şey bəhanədirmi həqiqətən, yoxsa sadəcə sadə bir fəaliyyətdir? bəlkə də mənim üçün yaxşı bir şey olacaq bu? özümü hər gün biraz da inkişaf etdirirəmmiş kimi hiss edim, ya hər gün biraz da səssiz şəkildə çökürmüş kimi? özü də hələ heç bir şey olmadan. irəliləyirəm deyə düşünüb davam etmək lazımdı yəqin və ya yerimdə saya-saya dururam deyə ağlayım gərək? bilmirəm, günlük. nəsə yaxşı hiss deyil bu. amma saniyələr sonra uydurduğum ümid dolu yalanlarla, ümidlərlə və yalanlarla partlada biləcəyim bir şar kimidi. məni uda biləcək kimi də bir şeydi. əsəbiləşməliyəm yoxsa öz ədalət tərəzimi işə salmalıyam? günahlandırmalıyam? günahkaram. qurbanam. anlayıram. qavramıram. yazmışam. hamısını silməliyəm.

sözaltı günlük

"bu günlər də gəlib keçəcək hər halda, hətta gözəl şəkildə və bir gülümsəmə ilə xatırlanacaq" deyərək başlamağı düşünürdüm. amma "bu günlər" deyəndə nəyi nəzərdə tuturam ki? həyat o qədər hərəkətlidir ki, dəli edəcəkmiş kimi hiss etdirir. çox absürd, çox gülünc, çox qorxuncdur. nə onda əminlik var, nə məndə. yenə də bəzən özümü o qədər inamlı hiss edirəm ki bəzən son günlərdə. hansı vəziyyətlərdən bu günlərə gəldiyim yadımda deyil, ya da səhnəciklər kimi yadımdadı (shit did i make my life a scene this whole time?), amma indiki vəziyyətdən çox çox uzaqlarda bir şey olduğunu bilirəm. ya da yox, elə də uzaq sayılmaz. cümlələri yazarkən belə min bir şey gəlib gedir, amma bunlar bunu oxuyacaq insanın qarşısına tamamlanmış bir yazı kimi çıxacaq. olub, bitib, qəbul edilib, mənimsənilibmiş kimi. necə ki bəlkə də bu günlərdə yaşadığım və məndə qalan stress insanlar üçün "sadə" bir gülüş mənbəyi ola bilir/bilər bəlkə də. və həm qorxumu, həm də tam əksini - məni hərəkətə keçirən bir şeyi etiraf eləmiş oldum. dünən qapısına gedib çıxacağımı düşünmədiyim (o gün üçün planlamadığım) nevroloq həkim dedi ki, bala, sən niyə belə olmusan? ya da "bala, sən niyə bu günə düşmüsən". həm güldüm, həm də həyat mottomu ya da həyat ağrımı tapacağı anı gözlədim ya da hiss elədim. bunlar hamısı o qədər absürddür ki əslində haha. başıma gələn ən pis hadisədən, xəyallara sığınmağımdan, yaşanmamış anları yaşamaqdan, həyatı və dialoqları qaçırmaqdan, film izləyəndə 10-15 saniyə geri at düyməsinə basmaqdan, maus və kompüterin gur səsindən, yerdən yığdığım saçlardan, gün içində min hala girərkən həyatda gerçəkləşmiş bir şeyimin olmamasından, hər şeyi çox gec adlandıra bilməkdən ya da adlandıra bilməməkdən, çoxdan itirdiyim yanımdakı və yanımdan gəlib keçən insanların fikirlərinə yaxın bir şeylərə sahib olmaq bacarığından məhrumluğumdan, hər şeyi olduğundan çox daha pis ya da yaxşı görməyimdən, həyatın zort edişlərindən, iş saytı, kanalı və elanlarından, etiketlərdən və etiketsizlikdən çox sıxılmışam. bəlkə bunu bir gün daha aydınlıq bir yerdə oxuyaram günlük. gözəl şəkildə və ölü/ canlı gülümsəməsi və müdrikliyi/mərhəməti ilə